Δευτέρα, 23 Σεπτέμβριος 2019
  • e-library 21-09-2019

    Published in: e-Library

  • e-library 14-09-2019

    Published in: e-Library

  • e-library 07-09-2019

    Published in: e-Library

  • e-library 30-08-2019

    Published in: e-Library

  • e-library 03-08-2019

    Published in: e-Library

Διεθνής διαγωνισμός για την Τράπεζα της Ελλάδος

Τρεις εμβληματικές φιγούρες του διεθνούς κεντρικοτραπεζικού κόσμου είναι, πάντως, διαθέσιμες. Ο Stanley Fisher, άλλοτε επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Διοικητής της Τράπεζας του Ισραήλ το 2005-2013. Ο Paul Tucker, μέχρι πριν λίγο Υποδιοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας -παρολίγον Διοικητής, αλλά επελέγη τελικά ο (Καναδός) Mark Carney. Και, βέβαια, ο Ben Bernanke -δεν χρειάζεται συστάσεις, ως ιστορική φιγούρα στον κεντρικοτραπεζικό κόσμο, ο άνθρωπος που (μαζί με τον Timothy Geithner) «κράτησε», για λογαριασμό των ΗΠΑ, το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα όρθιο μετά τη μεγάλη κρίση, την ευρωπαϊκή κρίση χρέους κ.ο.κ.

Για ποιο πράγμα; Μα, για το κρισιμότερο πόστο στη διαχείριση της ελληνικής οικονομίας -τώρα, στα ταραγμένα νερά που βρίσκονται μπροστά μας: τη Διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος! Όχι, δεν μας σάλεψε: αντίθετα, πιστεύουμε ειλικρινά ότι μόνο (ΜΟΝΟ) με την κάλυψη αυτής της θέσης μέσα από γνήσιο, ειλικρινή, ανοιχτό δημόσιο διαγωνισμό, μπορεί να προκύψει προσωπικότητα με διεθνή εμβέλεια και υπεράνω κάθε αμφισβήτησης. Βέβαια, δεν αγνοούμε το ότι ο νυν Διοικητής Γ. Προβόπουλος -με αμεσότατο άλλωστε τρόπο- έχει θέσει υποψηφιότητα προκειμένου να συνεχίσει τη θητεία του. Ούτε θα παρακάμψουμε τη διαπίστωση ότι ο νυν ΥΠΟΙΚ, ο Γιάννης Στουρνάρας, θα ήταν λογική επιλογή, να ολοκληρώσει εκεί την δουλειά που έκανε στην ελληνική οικονομία τα τελευταία χρόνια. Ούτε παραβλέπουμε ότι υπάρχουν ντουζίνες Ελλήνων ενδιαφερόμενων είτε τραπεζιτών, είτε ακαδημαϊκών τενόρων, που θα μπορούσαν κ.λπ., κ.λπ.

Όμως, να, με δεδομένη την αμφισβήτηση των πάντων (από τους πάντες, τελικά) στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, ο Γιάννης Στουρνάρας έχει αμφισβητηθεί ευθέως από τον πολιτικό εκείνο σχηματισμό που -στα επόμενα χρόνια, ας το πούμε μετριοπαθώς, θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές ισορροπίες. (Κακώς αμφισβητείται. Άδικα, θα λέγαμε, και «ρηχά». Αλλά... αμφισβητείται. Και η πορεία στα χρόνια που έρχονται πρέπει να έχει διαφορετική εσωτερική συναίνεση). Ο Γ. Προβόπουλος, πάλι, μαχητικός με τρόπο που δεν συσχετίζεται εύκολα με Κεντρικό Τραπεζίτη, έχει κατορθώσει να προσπεράσει τρομερούς σκοπέλους στην αναταραχή των τελευταίων χρόνων -αλώβητος (κι ας συγκέντρωσε πυρά, μέχρι και από το διεθνές μιντιακό σύστημα, για θέματα που πάλι δεν συσχετίζονται κανονικά με Κεντρικό Τραπεζίτη. Κι ας «πέρασε» τη γραμμή του στα πρόσφατα stress tests των συστημικών τραπεζών με στήριξη ΕΚΤ).

Να συνεννοούμαστε: δεν (ΔΕΝ) αποτελεί κάποια διεθνή πρωτοτυπία η ανάδειξη Κεντρικού Τραπεζίτη με διεθνή διαγωνισμό. Έτσι αποφάσισαν -και το υλοποίησαν- οι Βρετανοί να κάνουν την διαδοχή, πέρσι, του επίσης ιστορικού Mervyn King και κατέληξαν στον Καναδό Carney, παραμερίζοντας ντουζίνες δικών τους προσωπικοτήτων για πρώτη φορά. (Του έδωσαν μάλιστα 5αετή αντί για 7ετή θητεία. Εντός της οποίας θα επιδιώξει/will seek βρετανική υπηκοότητα). Και οι Νεοζηλανδοί έκαναν αυτή τη σκέψη, αλλά χωρίς να καταλήξουν σε εξωχώρια λύση.

Προφανώς, προφανέστατα, σ' ένα τέτοιο υψηλοτάτου επιπέδου διεθνή ανοιχτό -δηλαδή χωρίς κωλύματα ιθαγένειας - διαγωνισμό, θα μπορούσαν άριστα να προσέλθουν και Έλληνες. Του εσωτερικού και του εξωτερικού, δε: υπάρχουν και διαπρέπουν και σε τραπεζικά και σε διοικητικά και σε ακαδημαϊκά πόστα. Αλλά... θα μετρηθούν και θα κριθούν μαζί με μεγάλα, ξένα μεγέθη. Αυτή είναι η ουσία του βαθύτερου ανταγωνισμού. Και μπροστά μας, ως Ελλάδα, ως ελληνική οικονομία, ως τραπεζικό σύστημα έχουμε πολλά και δύσκολα τραντάγματα -με όση ελαφρότητα κι αν λέμε σήμερα σενάρια περί λήξεων συναγερμού, success story Β΄ κ.λπ.

(Μαντεύουμε το ερώτημα: «Μα, δεν υπάρχουν δικά μας μεγάλα μεγέθη, δοκιμασμένα και εκτός αμφισβητήσεων;». Υπάρχουν. Αλλά π.χ. ένας Τίμος Χριστοδούλου ή ένας Γεράσιμος Αρσένης, ανήκουν στο χθες. Ενώ ένας Λουκάς Παπαδήμος, β' περιόδου, δεν το πιστεύουμε να προσελκυόταν εύκολα).

Α, ναι, την ιδέα οφείλουμε σε υπενθύμιση του Αιμίλιου Αυγουλέα, του LSE/Εδιμβούργου, στα πλαίσια συνέντευξης στην ERT OPEN.

Δημοσιεύτηκε στο protagon στις 5/4

Τελευταία άρθρα

Σχόλια