e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Το εβδομαδιαίο ενημερωτικό δελτίο e-library αναρτάται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

Περικλής Βασιλόπουλος: Δεν παράγουμε τίποτα;

Περιττές Ανακρίβειες. Το πιο δημοφιλές σλόγκαν για τίς ευθύνες της κυβέρνησης (και όλων των κυβερνήσεων από το 2010 /χρεωκοπία και εντεύθεν) στην οικονομία είναι ότι δεν παράγουμε τίποτα εκτός από φιλοξενία(τουρισμός) και εστίαση. Και οι εξαγωγές αγαθών ύψους 49 δις το 2024 τί είναι; ποιος τα παράγει; Η επιστημονικά σωστή κριτική είναι ότι θα μπορούσαμε χωρίς υπερβολική προσπάθεια να είχαμε τριπλάσιες εξαγωγές αγαθών (υπάρχουν και οι εξαγωγές υπηρεσιών), π.χ από το 2019 αυτή η κυβέρνηση δημιούργησε/ κάλυψε; θα δούμε σίγουρα ανέχτηκε ένα δίκτυο παράνομης υποκλοπής επιδοτήσεων από τον ΟΠΕΚΕΠΕ με εμπλοκή 1700 κομματικών αντί να εκσυγχρονίσει την υποστήριξη της αγροτικής παραγωγής που θα μπορούσε να είναι αντί για 10 δις κάλλιστα 30 δις (Ισραήλ 50 δις-Ολλανδία 90 δις). Δεν θά ήταν χρήσιμο αρκετοί αξιοπρεπείς εκπρόσωποι τής αντιπολίτευσης να βελτίωναν τα επιχειρήματα τους -και βεβαίως τις προτάσεις τους,  άλλωστε η έλευση Μαμντάνι υποχρεώνει πλέον την ύπαρξη συγκεκριμένων κοστολογημένων προτάσεων αν θέλεις να είσαι πολιτικός με μέλλον-και να άφηναν στην άκρη λεκτικές, περιττές υπερβολές του τύπου δεν παράγουμε τίποτα; Δείτε εδώ περισσότερα. 

Δημήτρης Χριστόπουλος: «Με χαμηλής πτήσης μεταρρυθμισμό δεν αλλάζει τίποτε πλέον» (Συνέντευξη: Τατιάνα Μπόλαρη, Εποχή, 2/11)

Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός ανεπανάληπτου τέλματος της νομιμοποίησης που απολαμβάνει η ελληνική κυβέρνηση. Και αυτό γίνεται διπλά θεαματικό από το γεγονός ότι δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Δεν είναι, άλλωστε η πρώτη φορά που έχουμε αδύναμη κυβέρνηση στην Ελλάδα. Έχουμε συνηθίσει να υπάρχουν αδύναμες κυβερνήσεις με δυναμικές αντιπολιτεύσεις ή δυνατές κυβερνήσεις με αδύναμες αντιπολιτεύσεις. Η σωρευτική συνθήκη της συνύπαρξης μιας αδύναμης κυβέρνησης και μιας ακόμη πιο αδύναμης αντιπολίτευσης είναι πρωτοφανής και αφήνει τη δυνατότητα σε νέα κινήματα να ανθήσουν. Το σίγουρο είναι ότι αυτά τα κινήματα, όσο και αν στρέφονται μετωπικά απέναντι στην κυβέρνηση, δεν «περιέχουν» την κομματική αντιπολίτευση. Εμμέσως, στρέφονται και εναντίον αυτής, ακόμη κι αν δε το φωνάζουν. Γι’ αυτό ακόμη δεν μπορούμε να προβλέψουμε την οριστική μορφή και το περιεχόμενό τους... Ένα μετριοπαθές μεταρρυθμιστικό εγχείρημα –έτσι αντιλαμβάνομαι αυτό του πρώην πρωθυπουργού– δεν βλέπω να έχει την δυναμική και την πρόθεση να καταλάβει τον χώρο που κάποτε καταλάμβανε η Αριστερά. Περισσότερο σαν ένα «καλό» κέντρο το βλέπω. Καλύτερο από τη Δεξιά, αλλά όχι Αριστερά. Εξάλλου, δεν επιθυμεί να το κρύψει κιόλας. Όμως αυτά τα ήπια μεταρρυθμιστικά εγχειρήματα σήμερα δεν έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν το άκαμπτο και ατσαλένιο σύστημα εξουσίας που έχει συγκροτηθεί στην Ευρώπη. Δείτε εδώ την συνέντευξη.

Αντώνης Παπαγιαννίδης: Στοιχεία ειλικρίνειας στη συζήτηση για Ευρωπαϊκή ασφάλεια και άμυνα

Με αρκετή ειλικρίνεια «άνοιξε» τα θέματα της Ευρωπαϊκής ασφάλειας (και άμυνας: μετά το σοκ του Ουκρανικού και την αποστασιοποίηση των ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ από την ευθύνη για την Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή συζήτηση πλέον ευθέως ενσωματώνει την άμυνα στον πολιτικό της λόγο και στους σχεδιασμούς της ανατρέποντας στην ουσία την εικόνα της) το συνέδριο που οργανώθηκε στην Αθήνα με πρωτοβουλία του – Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ – Γιάννη Μανιάτη και των Σοσιαλιστών/Δημοκρατών-S&D του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μ’ αυτήν την θεματική... Από την συζήτηση δεν μπορούσε να λείπει και διάσταση της Τουρκίας… Και τούτο γιατί κάλεσε σε σοβαρότερη συνειδητοποίηση του εύρους της γεωπολιτικής/υπερπεριφερειακής επιρροής της Τουρκίας, σε πλείονα μάλιστα μέτωπα. Κάλεσε δε, παρά τα σχήματα Πενταμερούς, Forum κλπ. που επωάζονται – σχήματα τα οποία, σημειωτέον, αν προχωρήσουν με Αμερικανική καθοδήγηση, θα χαρακτηρίζονται από την εκδοχή «βολονταρισμού και συναλλατικότητας της εποχής Τραμπ» – να μην υποτιμηθεί το «εξαιρετικά κρίσιμο διμερές επίπεδο», καθώς και η δυνατότητα να υπάρξει νέο momentum στο Κυπριακό. Το «δεν πρέπει να είμαστε αδρανείς και δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε» Βενιζέλου ήχησε έντονα στην αίθουσα του Συνεδρίου – κι ας είχαν αραιώσει οι συμμετέχοντας λόγω περασμένης ώρας. Δείτε εδώ το άρθρο (ekdoseiskerkyra.gr, 11/11).

Στέλιος Κούλογλου: Το τέρας θέλει νερό και η κυβέρνηση το ποτίζει

Η Ελλάδα είναι παγκοσμίως μία από τις χώρες (19η στη σειρά) που αντιμετωπίζουν σοβαρό κίνδυνο λειψυδρίας. Το πρόβλημα είναι διαπιστωμένο από το 2020, αλλά η κυβέρνηση έμεινε στις διαπιστώσεις. Πέρυσι τον Ιούλιο του 2024, ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι «σύντομα η κυβέρνηση θα κάνει εξαγγελίες». Πέρασε ακόμη ένας χρόνος απραξίας, μέχρι να εξαγγείλει προχθές έκτακτα μέτρα. Αλλά ο σκοπός του άρθρου δεν είναι να ασκήσει κριτική στην παροιμιώδη κυβερνητική ανικανότητα. Ούτε να διαπιστώσει ότι δεν έγινε, ούτε σε αυτόν τον τομέα, προσπάθεια αξιοποίησης του Ταμείου Ανάκαμψης για ζωτικά έργα υποδομής. Ο στόχος είναι να επισημανθεί μία ακόμη ανωμαλία του ελληνικού κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου: ο υδροκεφαλισμός. Δεν είναι τυχαίο ότι από όλη την Ελλάδα, η Αττική απειλείται ιδιαίτερα από την λειψυδρία. Γιατί γύρω από την πρωτεύουσα έχει συγκεντρωθεί η βασική οικονομική δραστηριότητα και επομένως ο μισός πληθυσμός της χώρας... Τα καλά νέα για την κυβέρνηση και τις φιλικές εταιρείες, είναι ότι λόγω της επείγουσας κατάστασης (στην οποία συνέβαλε αποφασιστικά με την αδράνεια της) τα έργα θα δοθούν με απευθείας αναθέσεις. Τα κακά για μας, ότι θα χρειαστούν  μερικά χρόνια για να υλοποιηθούν. Μέχρι τότε, μία βροχή μας σώζει. Δείτε εδώ το άρθρο (tvxs.gr, 1/11). 

Μάνος Λαμπράκης: Ο λόγος του Μαμντάμι αρθρώνεται σαν πράξη συμφιλίωσης ανάμεσα στην καθημερινή κόπωση και τη συλλογική ελπίδα

Στον αντίποδα του τραμπικού παραδείγματος, που ανέδειξε τον κυνισμό ως πολιτικό ρεαλισμό και τη χυδαιότητα ως ειλικρίνεια, ο λόγος του Μαμντάμι αρθρώνεται σαν πράξη συμφιλίωσης ανάμεσα στην καθημερινή κόπωση και τη συλλογική ελπίδα. Εκεί όπου ο Τραμπ επένδυσε στην οργή, ο Μαμντάμι θεμελιώνει τη συνείδηση, εκεί όπου ο πρώτος υποσχέθηκε επιστροφή στη φαντασίωση της ισχύος, ο δεύτερος αναγνωρίζει τη δύναμη του κοινού πόνου... Η γλώσσα του νέου δημάρχου, ήρεμη, εσωτερική, σχεδόν ποιητική, μετατρέπει την πολιτική σε μορφή ακρόασης... Η νίκη αυτή δεν περιορίζεται σε μια εκλογική εναλλαγή· λειτουργεί ως πνευματική ανύψωση μιας πολιτικής που είχε εξαντληθεί στη ρητορική της δύναμης. Η Νέα Υόρκη, που υπήρξε το θέατρο της πτώσης των πύργων και της ανασφάλειας που ακολούθησε, γίνεται τώρα σκηνή της αναγέννησης του κοινού ονείρου. Η φράση «η αγάπη θα είναι πολιτική πράξη» συμπυκνώνει τη μετάβαση από τον φόβο στη φροντίδα, από την άμυνα στη δημιουργία. Στο βάθος αυτής της φράσης διακρίνεται η σπάνια υπόσχεση ότι ίσως η πολιτική μπορεί ακόμη να σωθεί —όχι μέσω της εξουσίας, αλλά μέσω της συμπόνιας. Και αυτή η μετατόπιση, γεννημένη μέσα στην καρδιά του δυτικού καπιταλισμού, απλώνει το φως της πέρα από τα σύνορα, σαν να θυμίζει ότι, όποτε η ιστορία φτάνει σε αδιέξοδο, ένας άνθρωπος, μια πόλη, μια λέξη αρκούν για να ξαναρχίσει. Δείτε εδώ περισσότερα.

Χαραλαμπία-Παναγιώτα Μικροπούλου: Αγροτική ανάπτυξη, καινοτομία και προστασία. Η αρχή της προφύλαξης ως κλειδί για τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς και τη βιοποικιλότητα

Η αγροτική ανάπτυξη συνιστά αναπόσπαστο συστατικό της ευρύτερης κοινωνικοοικονομικής δυναμικής, διαμορφώνοντας τόσο την οικονομική βιωσιμότητα των αγροτικών κοινωνιών όσο και την οικολογική ισορροπία των εθνικών εδαφών. Στο σύγχρονο θεσμικό περιβάλλον, όπου οι περιβαλλοντικές προκλήσεις και η τεχνολογική πρόοδος διαμορφώνουν νέα δεδομένα, η αγροτική πολιτική καλείται να επιτύχει την ισόρροπη σύνθεση παραγωγικής αποδοτικότητας και περιβαλλοντικής προστασίας... Οι μελλοντικές μεταρρυθμίσεις απαιτούν διαρκή αξιολόγηση κινδύνου, ευέλικτο πλαίσιο για τις νέες βιοτεχνολογικές μεθόδους και ενίσχυση του θεσμικού συντονισμού σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης. Συνολικά, η νομοθεσία για την αγροτική ανάπτυξη αποτελεί θεμελιώδη παράγοντα για την προστασία της δημόσιας υγείας, τη διατήρηση των οικοσυστημάτων και τη διασφάλιση βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης. Η προσαρμογή στις επιστημονικές εξελίξεις και η ενίσχυση της διαφάνειας και της συμμετοχής θα καθορίσουν την επιτυχία των μελλοντικών πολιτικών, ενώ η συνεχής παρακολούθηση των νομοθετικών, επιστημονικών και δικαστικών εξελίξεων είναι απαραίτητη για να διασφαλιστεί ότι η αγροτική ανάπτυξη θα παραμείνει συμβατή με την περιβαλλοντική αειφορία και το δημόσιο συμφέρον. Δείτε εδώ το άρθρο (nomarchia.gr, 31/10).

Σοφία Σπύρου: The relationship between tourism and agriculture is complicated

In popular tourist destinations the relationship between tourism and agriculture is complicated. Farmers like Tzanes Darzentas based on Santorini know this all too well as  farmers, hotels and households compete for water. Mr Darzentas who farms 15 hectares of Assyrtiko vines pays 7 euros per cubic meter of water produced by private desalinization plants.  This is a good 4 euros over the price of water supplied by the Municipality which however is not enough to meet the needs of over 3 million tourists that visit each year... Yet tourism that is threatening to put vinefarmers out of work may prove to be part of the solution in the near future. Santorini is a hotspot for wine tourism and visiting a winery is in the bucket list of most visitors. The cash tourism brings in may then turn into a lifeline for struggling wineries. It is commonly argued that there are important potential synergies between agriculture and tourism in Greece. But with water shortages affecting an ever growing number of destinations tourism and agriculture tend to compete rather than cooperate. Without better water management, the promise of synergy between the two may remain just that — a promise — while the vineyards that shaped Santorini’s landscape and identity slowly wither away under the pressure of its own success. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Έλσα Νικολαΐδου: Μάρκος Αυρήλιος: Ζήσε τη στιγμή

Φιλοσοφία για τον αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο σημαίνει καθημερινή άσκηση. Τα ίδια ερωτήματα, αν και έχουν απαντηθεί, επιστρέφουν για να ερευνηθούν εκ νέου. Οι αφορισμοί, οι προσταγές στον εαυτό του, τα νοητικά ταξίδια σε παρελθοντικούς χρόνους, του υπενθυμίζουν το έργο του ανθρώπου. Μπορεί να εξουσιάζει ανθρώπους αλλά περισσότερο από όλους κυβερνάει τον δικό του δαίμονα, τον εαυτό του. Η εσωτερική ελευθερία που απορρέει από τον αυτοέλεγχο τον έχει προετοιμάσει για τη ζωή -και κυρίως για τον θάνατο. Η φιλοσοφία που τον ανέθρεψε τον δίδαξε να περιφρονεί τον θάνατο. Όχι λόγω άγνοιας. Το αντίθετο∙ λόγω της βεβαιότητάς του... Ήδη στον πλατωνικό «Φαίδωνα» ο Σωκράτης υπερασπίζεται την άποψη ότι η φιλοσοφία είναι «μελέτη θανάτου», καθώς «όσοι ορθά φιλοσοφούν μελετούν τον θάνατό τους και ο θάνατος δεν τους φοβίζει όσο τους άλλους ανθρώπους». Από τότε όσοι διάγουν έναν φιλοσοφικό βίο, όχι μόνο δεν φοβούνται τον θάνατο, αλλά τον μελετούν. Ο Στωικισμός, η κύρια φιλοσοφία που ασπάζεται ο Μάρκος Αυρήλιος, έχει κατατάξει τον θάνατο στα «αδιάφορα» -όπως και τη ζωή. Αλλά και η «αντίπαλη» φιλοσοφία επαληθεύει τη μηδαμινή αξία του θανάτου. «Ο θάνατος είναι ένα τίποτε» διακηρύσσει ο Επίκουρος και ο Στωικός αυτοκράτορας αντλεί δύναμη από την απαξιωτική συμπεριφορά ενός υπέρμαχου της ηδονής. Δείτε εδώ το άρθρο (philenews.com, 8/11). 

Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις

H Oμάδα Nέων "Παρέμβαση 2030" διοργανώνει ανοιχτή συζήτηση με θέμα τους νέους τρόπους συμμετοχής των πολιτών στην πολιτική και τη δημιουργία Συμμετοχικού Περιοδικού. Η εκδήλωση θα γίνει την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2025, στις 18:30, στο Αερόστατο καφέ (Πτολεμαίων 4, πλατεία Προσκόπων, Παγκράτι). Δείτε εδώ περισσότερα.