e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Το e-library είναι μία διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού «Κοινωνία Πολιτών». Αποσπάσματα του εβδομαδιαίου ενημερωτικού δελτίου  αναρτώνται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

Χάρης Δούκας – Ανδρέας Παπανδρέου: Το ESG - Environment, Social, Governance - στην Αθήνα 

Τα τελευταία χρόνια τα αρχικά ESG (Environment, Social, Governance) έχουν εισέλθει δυναμικά στο λεξιλόγιο των επιχειρήσεων, των επενδυτών και των δημόσιων οργανισμών. Συχνά, όμως, η συζήτηση περιορίζεται στις υποχρεώσεις συμμόρφωσης, στους δείκτες, στις αναφορές βιωσιμότητας και στις νέες ευρωπαϊκές απαιτήσεις. Αυτή είναι μόνο μία διάσταση του ζητήματος... ΤΟ ESG, επομένως, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απλώς ως μία ακόμη υποχρέωση συμμόρφωσης. Εκφράζει μια διαφορετική προσέγγιση στην επιχειρηματικότητα και στη διοίκηση, στην οποία η βιωσιμότητα μπορεί να λειτουργήσει ως πηγή ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, να ενισχύσει την εμπιστοσύνη και να καταστήσει επιχειρήσεις και οργανισμούς περισσότερο ανθεκτικούς απέναντι στις προκλήσεις του μέλλοντος. Σε αυτή τη μετάβαση, η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Οι πόλεις είναι το επίπεδο στο οποίο η οικονομία συναντά την καθημερινότητα. Εκεί λειτουργούν οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, καταναλώνεται ενέργεια, παράγονται απορρίμματα, πραγματοποιούνται μετακινήσεις, παρέχονται κοινωνικές υπηρεσίες και γίνονται άμεσα αισθητές οι συνέπειες τόσο της κλιματικής αλλαγής όσο και των κοινωνικών ανισοτήτων... Με τον τρόπο αυτό διαμορφώνεται σταδιακά μια ενιαία αλυσίδα: καθοδήγηση, ψηφιακή υποστήριξη, μέτρηση και αναγνώριση. Το στοίχημα για την Αθήνα είναι να μετατρέψουμε το ESG από μια έννοια που συνδέεται κυρίως με τη συμμόρφωση σε ένα πρακτικό εργαλείο αλλαγής για την πόλη.  Δείτε εδώ το άρθρο ("Ναυτεμπορική", 8/9).

Ακροδεξιά στην Ευρώπη. Πώς μπορεί να ηττηθεί;

Ρωμανός Γεροδήμος: Το φάσμα της ακροδεξιάς και του αντισυστημισμού στην Ευρώπη μπορεί να ηττηθεί

Το φάσμα της ακροδεξιάς και του αντισυστημισμού στην Ευρώπη μπορεί να ηττηθεί με δύο τρόπους. Ο ένας είναι να κερδίσει την εξουσία και, είτε (στην καλύτερη περίπτωση) με την κυβερνητική ανικανότητα, εγγενή παραλογισμό και διαφθορά του να καταρρεύσει, αφήνοντας την κοινοβουλευτική δημοκρατία και τους θεσμούς ακόμα πιο αδύναμους αλλά όρθιους, είτε (στη χειρότερη) να οδηγήσει σε τραγωδίες - εμφύλιες ταραχές, στρατόπεδα συγκέντρωσης, πολέμους, παραχώρηση ελευθερίας σε ξένες δυνάμεις και συμφέροντα. Ο άλλος τρόπος είναι να μη χρειαστεί να κυβερνήσει ποτέ γιατί το πολιτικό σύστημα θα έχει αντιμετωπίσει τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους τα κόμματα αυτά έχουν φτάσει να είναι η πρώτη, δεύτερη ή έστω τρίτη δύναμη, δημοσκοπικά ή εκλογικά, σε τόσες χώρες και περιφέρειες... Το βασικότερο όμως πρόβλημα που οι πολίτες εντοπίζουν ενστικτωδώς, χωρίς απαραιτήτως να μπορούν να το εκφράσουν ή να το αντιληφθούν στις πραγματικές του διαστάσεις, και στο οποίο αντιδρούν με αυτόν τον εντελώς αντιπαραγωγικό τρόπο, είναι η πικρή αλήθεια ότι, μετά από σχεδόν 40 χρόνια απορρύθμισης και διάχυσης της κρατικής εξουσίας προς τα πάνω, προς τα κάτω, προς τα έξω, προς τα παντού αλλού, οι εθνικές κυβερνήσεις έχουν πολύ περιορισμένη δυνατότητα να ασκήσουν πολιτική εξουσία. Δείτε εδώ περισσότερα.

Γεράσιμος Μοσχονάς: Πού πάει η Αριστερά στην Ευρώπη

Με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, τα κομμουνιστικά κόμματα είδαν να πλήττεται η βαθύτατη ζώνη της ταυτότητάς τους. Το κεντρικό θεμέλιο ράγισε. Ο «κομμουνισμός δεν υφίσταται πλέον ως πολιτικό πρόγραμμα», έγραψε ο ιστορικός Έρικ Χόμπσμπαουμ. Οι δε βολονταριστικές προσπάθειες προβεβλημένων διανοουμένων να ανανεώσουν την «κομμουνιστική ιδέα», όπως ο Μπαντιού, ο Νέγκρι, ο Ζίζεκ, απέτυχαν. Ο «χώρος ουτοπίας» δεν ανασχεδιάστηκε πολιτικά... Τα αποτελέσματα είναι σαφή, αν και μεικτά. Σε χώρες ισχυρής αριστερής ριζοσπαστικής παράδοσης, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Κύπρος, η Ισπανία και η Πορτογαλία, αλλά και σε μια χώρα κρίσιμη, την Ολλανδία της pasokification, η τάση είναι εξόχως πτωτική (λιγότερο στην Κύπρο). Χωρίς ισχυρή αλλαγή τάσης –γιατί απλή αλλαγή τάσης θα υπάρξει– στις πέντε χώρες του Νότου, ένα νέο διευρυμένο κύμα ανόδου απλώς δεν θα διαμορφωθεί... Η ανάλυση που προηγήθηκε ήταν αυστηρά εκλογική. Και έδειξε ότι όσες και όσοι κοιτάνε πολύ προς τις ΗΠΑ, προς τον Μαμντάνι και τους εκεί δημοκρατικούς σοσιαλιστές, χάνουν από το οπτικό πεδίο τους τα κοντινά πλάνα. Η Γηραιά Ήπειρος δεν βρίσκεται –για τον παρόντα χρόνο και παρά τη μεγάλη εκλογική υποχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας– σε ένα νέο κύκλο διευρυμένης ανόδου της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δείτε εδώ το άρθρο ("Καθημερινή", 13/9). 

Αντώνης Λιάκος: Γερμανική ακροδεξιά και διπλή αρνητική συνείδηση

Κάτι συμβαίνει εδώ με τη νίκη της AfD, και αυτό που συμβαίνει έχει βάθος. Μια παρόμοια στροφή της κοινής γνώμης σε ένα κόμμα-αποσυνάγωγο δείχνει μεταβολές όχι στις ιδέες, αλλά στο πώς αλλάζει ο τρόπος που στη Γερμανία ευρύτατα στρώματα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ιστορικά και τη θέση τους στον κόσμο. Δεν πρόκειται απλώς για πολιτική αλλαγή. Είναι αλλαγή του καθεστώτος ιστορικότητας... Είναι η αντίδραση στην αρνητική συνείδηση μέσα από την οποία όχι μόνο τα λαϊκά στρώματα που δεν συμμετέχουν στα πολιτισμικά δρώμενα, αλλά μεγάλο μέρος των μεσαίων και καλλιεργημένων στρωμάτων μοιραζόταν. Η νίκη της AfD εκφράζει την αντιστροφή αυτής της αρνητικής συνείδησης. Όπως και η νίκη του Χίτλερ στον Μεσοπόλεμο εξέφραζε την αντίδραση στην ταπείνωση στην ήττα του 1918 και στην πολιτική που επέβαλαν οι δυτικοί σύμμαχοι. Και εδώ ερχόμαστε στην αντιπαράθεση ανάμεσα στον μοντερνισμό και το γερμανικό πνεύμα... Και εδώ είναι το κλειδί για να καταλάβουμε πώς ό,τι συμβαίνει στην Σαξονία-Άνχαλτ αφορά όλη τη Γερμανία, και ό,τι αφορά τη Γερμανία αφορά στο σύνολό της την πολιτική κουλτούρα που εγκαθιδρύθηκε ως υπέρβαση του πολέμου και στη συνέχεια των κληρονομιών που ο πόλεμος αυτός άφησε στη Δύση. Η απόρριψη και καταδίωξη του Άλλου γίνεται μηχανισμός αποκατάστασης του τραυματισμένου Εμείς. Δείτε εδώ το άρθρο (news247.gr, 9/9). 

Η 11/9 αποτελεί αφετηρία για τη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής γλώσσας, ενός νέου παραδείγματος για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού. Έτσι οσμώθηκαν δύο μέχρι τότε διακριτές πολιτικές συζητήσεις: μετακινήσεις πληθυσμών από τη μία, κυριαρχία απ’ την άλλη. Εφεξής, η μετανάστευση απειλεί την «ύπαρξή» μας. Πολιτισμικά και φυσικά. Αυτό είναι το ανέλπιστο πολιτικό δώρο της 11ης Σεπτέμβρη στην ακροδεξιά. Εκεί βρήκε επιτέλους την υπαρξιακή απειλή που αγωνιωδώς αναζητούσε μετά το τέλος του Β΄ ΠΠ. Και οι mainstream δυνάμεις το τρέμουν. Εφεξής το εύρος των ιδεών και των πολιτικών θέσεων που θεωρούνται αποδεκτές μετατοπίζεται συμπεριλαμβάνοντας γενναιόδωρα θέσεις που μέχρι τότε ήταν εκτός «δημοκρατικού τόξου». Από τις αρχές του 21ου αιώνα λοιπόν, η Ακροδεξιά μπορεί να εμφανιστεί ως πρωτοπόρος και όχι παρίας. Διότι αυτή προνομιακά μετασχηματίζει το νόημα της μετανάστευσης από κοινωνικοοικονομικό ζήτημα σε επίδικο ταυτότητας και ασφάλειας. Η τρομοκρατία επέτρεψε την αναδιατύπωση παλαιότερων αντι-μεταναστευτικών και εθνικιστικών επιχειρημάτων ως ζητημάτων επιβίωσης. Στους αυτοενοχοποιημένους και ταπεινωμένους Ανατολικογερμανούς μάλιστα γίνεται ακόμη ζωτικότερο. Να λοιπόν το ιστορικό ραντεβού των Δίδυμων Πύργων με τη Σαξονία-Άνχαλτ 25 χρόνια μετά. Δείτε εδώ το άρθρο (news247.gr, 11/9).

Βαγγέλης Καραμανωλάκης: Η δεκαετία του ’90 και η επιστροφή του έθνους

Μια πρώτη απόπειρα  αποτίμησης της δεκαετίας σε σχέση με την ιστορία και τη μνήμη σε μια περίοδο που το Μακεδονικό αλλάζει την ατζέντα της συζήτησης... Το 1989 υπήρξε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή. Σηματοδότησε την κατάρρευση ενός διπολικού κόσμου και, μαζί, την αποδυνάμωση της μεγάλης ιδεολογικής σύγκρουσης που τον είχε δημιουργήσει. Παρά τα περί αντιθέτου γραφόμενα τότε, όμως, το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν σήμαινε το τέλος των συγκρούσεων γύρω από το παρελθόν. Σήμαινε μάλλον την ανανέωσή τους. Νέα θέματα, νέες διαχωριστικές γραμμές, νέες συλλογικές ανασφάλειες αναδύθηκαν μέσα στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις που προκάλεσε η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Στην ελληνική περίπτωση, η πρώτη και ισχυρότερη έκφρασή τους υπήρξε η εκ νέου ανάδυση του Μακεδονικού Ζητήματος... Η καταστροφή των φακέλων, το Μακεδονικό, η στροφή προς το έθνος και τις ταυτότητες, η διαμάχη για το μεταμοντέρνο, η συζήτηση για τον Εμφύλιο δεν αποτελούν ανεξάρτητα επεισόδια, αλλά διαφορετικές εκδηλώσεις μιας βαθύτερης μεταβολής στη σχέση της ελληνικής κοινωνίας με την ιστορία της, η οποία εκκινεί από τη δεκαετία του ’90 και σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει έως το σήμερα, με αφετηρία το 1989, ένα μείζον ιστορικό γεγονός. Γιατί έτσι συμβαίνει με τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα: καθορίζουν το παρόν, επανανοηματοδοτούν το παρελθόν και με τις επιπτώσεις τους επηρεάζουν καθοριστικά το μέλλον. Δείτε εδώ το άρθρο ("Νέα", 1/9).

Επικαιρότητα

Αντώνης Παπαγιαννίδης: Η λήξη του Ταμείου Ανάκαμψης, οι μεταρρυθμίσεις και οι προοπτικές

Η δε πανηγυρική κήρυξη της λήξης του RRF/Ταμείου Ανάκαμψης (και Ανθεκτικότητας, μην το παραλείπουμε), με το άγχος να διαλαληθεί ότι δεν υπάρχει υπόνοια καν «να χαθούν πόροι» ή και ότι «δεν έμειναν εκτός οι μικρομεσαίοι», ασχολήθηκε περιορισμένα με το περιεχόμενο και το συγκεκριμένο αποτέλεσμα των δράσεων του. Και ακόμη λιγότερο με την επόμενη μέρα, με τον φάκελο των σχεδόν 50 δις ευρώ για την Ελλάδα από τον 7ετή Προϋπολογισμό της ΕΕ (τα 15 για τον αγροτικό τομέα, τα υπόλοιπα υπό ρευστή διαπραγμάτευση) που θα μας οδηγήσουν στο 2034, δηλαδή... τρεις εκλογικές αναμετρήσεις παραπέρα – ακόμη κι αν σήμερα τα πράγματα δείχνουν να πορεύονται αμέριμνα... Γιατί το θέτουμε έτσι, με τις παραπάνω προσεγγίσεις να αλληλεπικαλύπτονται; Επειδή σε πρόσφατη συζήτηση (διοργάνωση της Ημερησίας, στο πλαίσιο της ΔΕΘ), με συμμετοχή του αναπληρωτή υπουργού Ανάπτυξης Νίκου Παπαθανάση – «άρχοντα του Ταμείου Ανάκαμψης», κατά το προσωνύμιο που του έχει κολλήσει – του υπουργού Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου και του Νίκου Βέττα του ΙΟΒΕ – εδώ το προσωνύμιο είναι του «άρχοντα των αριθμών, με την σωστή όμως ανάλυση» - ο πάντα ενδιαφερόμενος για τα ελληνικά πράγματα Ντέκλαν Κοστέλο, καίριο μέλος εκ μέρους της Επιτροπής στην Τρόικα και σήμερα επικεφαλής της Task Force για Μεταρρυθμίσεις και Επενδύσεις στις Βρυξέλλες επανέφερε την στενή σύνδεση των παραπάνω. Δείτε εδώ το άρθρο (ekdoseiskerkyra.gr, 9/9).

Παύλος Τσίμας: Το σκηνικό των ελληνοτουρκικών σχέσεων – «Φουρτούνα στα ήρεμα νερά»

Και ξαφνικά στα ήρεμα νερά ξέσπασε φουρτούνα. Έπειτα από τρία, στη σειρά, καλοκαίρια που κύλησαν με σχετική ησυχία, χωρίς εντάσεις, ρητορικές ή στο πεδίο, το σκηνικό των ελληνοτουρκικών σχέσεων άλλαξε. Από τον περασμένο Μάιο, όταν αναγγέλθηκε η περιβολή με ισχύ εθνικού νόμου του αναθεωρητικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», μέχρι τη δημοσίευση, αυγουστιάτικα, του προεδρικού διατάγματος για δύο θαλάσσια πάρκα, εκτός τουρκικών χωρικών υδάτων, περί τη Λήμνο και το Καστελόριζο. Και η αλλαγή δεν ήταν απλώς ρητορική. Τι εξηγεί αυτή την αλλαγή; Και πού μπορεί να οδηγήσει; Πόσο πιθανό είναι να βρεθούμε ξανά σε καταστάσεις σαν εκείνες που είχαμε ζήσει το 2020-2021 ή χειρότερες; Η απάντηση στα ερωτήματα απαιτεί μια αναδρομή στη «βιογραφία» της περιόδου των ήρεμων νερών... Η στροφή, συνεπώς, δεν ήταν αμιγώς «ελληνοκεντρική». Η τουρκική στάση απέναντι στην Ελλάδα συμπαρασύρθηκε από μια γενικότερη αλλαγή των τουρκικών προτεραιοτήτων. Αυτή, άλλωστε, ήταν και η ανάγνωση, τότε, της ελληνικής κυβέρνησης. «Η Τουρκία», έλεγε ο Μητσοτάκης σε μια συνέντευξή του αμέσως μετά τη συνάντηση, «φαίνεται να είναι έτοιμη για μία στροφή στην εξωτερική της πολιτική που δεν αφορά, το τονίζω, μόνο τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα, αλλά αφορά συνολικά και τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με το ΝΑΤΟ, με τις Ηνωμένες Πολιτείες». Αυτό, όμως, σήμαινε πως η αλλαγή του κλίματος στα ελληνοτουρκικά ήταν εξαρχής συναρτημένη με εξελίξεις που ήταν έξω από τον έλεγχό μας. Δείτε εδώ το άρθρο ("Νέα", 14/9). 

Ετήσιοι μισθοί: (2021) Ελλάδα: 13.441 € - Βουλγαρία: 1.919 €/ (2024) Ελλάδα: 17.954 € - Βουλγαρία: 15.387 €

Το 2001 ο μέσος ετήσιος μισθός στην Ελλάδα ήταν 13.441 ευρώ. Στη Βουλγαρία 1.919 ευρώ, επτά φορές χαμηλότερος. Το 2024: 17.954 ευρώ στην Ελλάδα, 15.387 ευρώ στη Βουλγαρία. Η διαφορά είναι πλέον 2.600 ευρώ τον χρόνο, περίπου 17%. Οι βουλγαρικοί μισθοί οκταπλασιάστηκαν, ενώ οι ελληνικοί αυξήθηκαν κατά 34% στο ίδιο διάστημα. Δείτε εδώ τον πίνακα.

Μάχη Γεωργακοπούλου: Η αλαζονεία της ΝΔ ως μέθοδος διακυβέρνησης και κοινωνικής αποδόμησης

Η σημερινή δήλωση για το δίμηνο επίδομα ανεργίας δεν αποτελεί μεμονωμένη λεκτική εκτροπή. Εντάσσεται σε ένα επαναλαμβανόμενο κυβερνητικό υπόδειγμα όπου τα κοινωνικά προβλήματα αποσυνδέονται από τις δημόσιες πολιτικές που τα προκαλούν ή τα διαιωνίζουν και αποδίδονται στους ίδιους τους πολίτες... Ο άνεργος παρουσιάζεται ως απρόθυμος να εργαστεί, ο χαμηλόμισθος εργαζόμενος  ως «μίζερος» και η εγκυμονούσα εκπαιδευτικός ως αιτία των κενών στα σχολεία. Πρόκειται για συστηματική αντιστροφή της ευθύνης, η οποία υπονομεύει την κοινωνική αλληλεγγύη και εντείνει τη συλλογική ανασφάλεια... Τα ίδια τα στοιχεία διαψεύδουν την απόφανση καθώς τον Ιούλιο του 2026 η Ελλάδα εξακολουθούσε να έχει ανεργία 7,9% και περίπου 377.000 ανέργους, έναντι 6,1% στην ΕΕ. Η βελτίωση σε σχέση με τα χρόνια της κρίσης είναι αναμφισβήτητη, αλλά δεν ισοδυναμεί με πλήρη απασχόληση... Αυτή είναι ίσως η πιο ανησυχητική συνέπεια της καθημερινής προπαγάνδας γιατί δεν συσκοτίζει μόνο την οικονομική πραγματικότητα, δυστυχώς αλλοιώνει σταδιακά το αξιακό λεξιλόγιο της δημοκρατίας. Η ανεργία παύει να είναι ασφαλιστικός κίνδυνος, η φτώχεια βαφτίζεται μιζέρια και η μητρότητα μετατρέπεται σε υπηρεσιακό πρόβλημα. Έτσι, η κυβερνητική αλαζονεία δεν περιορίζεται στον δημόσιο λόγο. Διαβρώνει, λίγο λίγο, την ίδια τη συνεκτική δομή της κοινωνίας. Πρόκειται για μια πολιτική ιδιωτικοποίησης της ευθύνης όπου κάθε συλλογική δυσλειτουργία εξατομικεύεται, ενώ η εξουσία αυτοεξαιρείται από τη λογοδοσία. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Βίβιαν Ευθυμιοπούλου: «Δεν έχουμε κουλτούρα αποταμίευσης» - Το κλισέ του δημόσιου διαλόγου

Με ξετρελαίνουν τα κλισέ του δημόσιου διαλόγου. «Δεν έχουμε κουλτούρα αποταμίευσης», διαβάζω. Δηλαδή, οι γιαγιάδες που δίνουν τα πακέτα με τα 300 και 500 χιλιάρικα στους απατεώνες που παριστάνουν τους κρατικούς υπαλλήλους δεν έκαναν αποταμίευση;  Πίστη στο τραπεζικό σύστημα δεν υπάρχει.  Και γι’ αυτό ποιος λέτε ότι φταίει;…Τι σκέφτεται όταν τα βλέπει αυτά ο κόσμος; Ποια κουλτούρα αποταμίευσης και ποια πίστη στο τραπεζικό σύστημα; Τι είναι η οικονομική κουλτούρα; Κάτι σαν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος; Δεν σχετίζεται με τον τρόπο που παράγεται ο πλούτος; Πως βλέπει τη ζωή και την Κοινωνία ο επιχειρηματίας που έχει βασικό πελάτη το Κράτος και πώς αυτός που κυνηγάει τους πελάτες με το δίκανο στην αγορά; Πως το έλεγε αυτό το επικό, ο μακαρίτης ο Στέφανος Μάνος; «Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Απλώς, σε κρατάνε σε επαφή με τα παιδιά σου». Για να μην αρχίσω για τους γάμους και τα διαζύγια.  Οι οικονομικές συναλλαγές ορίζουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Δείτε εδώ περισσότερα.

Ξένια Κουναλάκη: Η αχίλλειος πτέρνα της «Ασπίδας»

Ακόμη κι αν παραβλέψουμε την ηθική διάσταση της ελληνικής διπλωματίας, εντελώς κυνικά είναι θεμιτό να ταυτιζόμαστε με την πολιτική του Νετανιάχου, που παρέσυρε ακόμη και τις ΗΠΑ στην αδιέξοδη σύγκρουση με το Ιράν; Είναι αποδεκτό να βασίζουμε την εθνική άμυνα και κυριαρχία μας σε μια χώρα, ο πρωθυπουργός της οποίας είχε ενημερωθεί –όπως προκύπτει από το σχετικό ρεπορτάζ της Haaretz– για την επίθεση της Χαμάς το 2023 και δεν έκανε τίποτα; Γιατί εμπνέει εμπιστοσύνη στην ελληνική κυβέρνηση η χώρα-παρίας πλέον της διεθνούς κοινότητας, που χαίρει μερικής μόνον ασυλίας λόγω του τραύματος του Ολοκαυτώματος; Η λογική είναι γνωστή και «παιδαριώδης». Αφού το Ισραήλ βρίσκεται στα μαχαίρια με την Τουρκία, ας αδράξουμε την ευκαιρία. Ένα από τα αδιαμφισβήτητα πράγματα που ήταν θετικά στο ενεργητικό της σημερινής κυβέρνησης –απόρροια και της μητσοτακικής παράδοσης– ήταν η «Ρεαλπολιτίκ» και τα ήρεμα νερά με την Τουρκία. Με την πίεση από την Ακροδεξιά και από Τουρκοφάγους πρώην πρωθυπουργούς ενόψει εκλογών η Ν.Δ. ετοιμάζεται να το γκρεμίσει και αυτό· θα μπορούσε να είχε βοηθήσει και η κεντροαριστερή αντιπολίτευση, αν δεν έκανε μικροπολιτική και δεν εγκαλούσε κάθε τόσο την κυβέρνηση για ενδοτισμό. Δείτε εδώ το άρθρο ("Καθημερινή", 10/9).

Αναστάσης Περράκης: Η χρηματοδότηση της ανταγωνιστικής βασικής έρευνας στην Ελλάδα είναι ελάχιστη

Ειλικρινά, το βρίσκω εξωφρενικό και βαθιά προσβλητικό για την ελληνική ερευνητική κοινότητα να γράφει κάποιος πως "η Ελλάδα φαίνεται ότι βρίσκεται στην πρωτοπορία των χωρών που καταγράφουν υψηλή δαπάνη για Βασική Έρευνα."... Πρώτα από όλα ο δείκτης που χρησιμοποιεί ο κ. Δρίτσας, δεν είναι οι δαπάνες για την «βασική έρευνα». Είναι μάλλον το GBARD (κρατικές πιστώσεις για έρευνα και ανάπτυξη) ως ποσοστό του ΑΕΠ ή κάποιος άλλος παρόμοιος γενικός δείκτης, πιθανόν το GERD, η συνολική δαπάνη για έρευνα και ανάπτυξη που πραγματοποιείται εντός μιας χώρας.Το υπόλοιπο είναι κατά πάσα πιθανότητα σχεδόν αποκλειστικά Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, δηλαδή κατά κύριο λόγο ΕΣΠΑ, που δίνονται επί της ουσίας αποκλειστικά με ασφυκτικά παραδοτέα για μεταφραστική και εφαρμοσμένη έρευνα. Η χρηματοδότηση της ανταγωνιστικής βασικής έρευνας στην Ελλάδα είναι ελάχιστη... Α, ναι, και η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αφήσει το ΕΛΙΔΕΚ χωρίς χρήματα, με αποτέλεσμα στην ουσία να μην υπάρχουν καθόλου χρήματα για βασική έρευνα εδώ και κάμποσα χρόνια... Αν η Ελλάδα έδινε για την βασική έρευνα σε ανταγωνιστική χρηματοδότηση το 0.1% του ΑΕΠ, ένα στα χίλια ευρώ, θα καταφέρναμε να είμαστε στο μισό της Αυστρίας, αντί στο υποδεκαπλάσιο. Και θα άλλαζε και τα πάντα, προς το πολύ καλύτερο. Δείτε εδώ περισσότερα.

************************************

Έλσα Νικολαΐδου: Μάρκος Αυρήλιος - Ήταν ο αυτοκράτορας φιλόσοφος;

Ο Μάρκος Αυρήλιος δεν έχει επιλέξει τον τίτλο του αυτοκράτορα. Εξάλλου, για τον ίδιο ένας τίτλος δεν σημαίνει κάτι περισσότερο από το ότι πρέπει να επιτελέσει το έργο που του αναλογεί∙ το έργο του ανθρώπου. Οι τέσσερις αρχαιοελληνικές αρετές, η δικαιοσύνη, η φρόνηση (ο Μάρκος Αυρήλιος -χωρίς να απομακρύνεται- την αντικαθιστά με την αλήθεια), η σωφροσύνη, η ανδρεία συνεχίζουν να είναι οδηγός του δικού του βίου. Η θέση του ως αυτοκράτορα της Ρώμης τού παρέχει όλα όσα μπορεί να έχει στην εξουσία του ένας άνθρωπος της εποχής του. Εύκολα μπορεί να παρασυρθεί, θεωρώντας σημαντικά όσα συνοδεύουν το αξίωμά του, παραβλέποντας την πραγματική φύση ενός ηγέτη που υπηρετεί τον λαό του... Πώς αλλιώς θα παραμείνει ο αυτοκράτορας άνθρωπος, αν δεν το υπενθυμίζει καθημερινά στον εαυτό του; Οι σκέψεις δεν αρκούν. Πρέπει να αποτυπώνονται στο χαρτί. Ο Μάρκος Αυρήλιος δεν γράφει για κανέναν άλλο, εκτός από τον εαυτό του. Δεν επιθυμεί να διδάξει, αλλά να επικεντρωθεί στην ύπαρξή του και να προσφέρει το καλό. Ο τίτλος του φιλόσοφου- αυτοκράτορα δικαίως του έχει απονεμηθεί. Και ας μη δίδαξε ποτέ φιλοσοφία σε κάποια σχολή. Και ας μην έγραψε τίποτε ποτέ για να νουθετήσει κάποιον άλλο πέρα από τον εαυτό του. Εφάρμοσε τον φιλοσοφικό βίο αθόρυβα, συνομιλώντας με τον δαίμονά του. Και παρέμεινε άνθρωπος. Δείτε εδώ το άρθρο (philenews.com, 12/9).

Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις

Το Ίδρυμα Μποδοσάκη και το Solidarity Now διοργανώνουν εκδήλωση, κατά την οποία θα γίνει η παρουσίαση του προγράμματος του Civil Society Fund Greece. Θέμα της κεντρικής συζήτησης είναι: «Αξιοπιστία της ενημέρωσης και ανθρώπινα δικαιώματα». Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2026, στις 14:00, στο Ωδείο Αθηνών. Δείτε εδώ το πλήρες πρόγραμμα. 

Η Sympraxis και το Ελληνικό Ινστιτούτο Αποτελεσματικού Διαλόγου συνδιοργανώνουν το 4ο Συνέδριο Effective Dialogue 2026 με θέμα: “Disruption or Destruction?”. Η εκδήλωση περιλαμβάνει επίσης την παρουσίαση της έρευνας της διαΝΕΟσις για την Τεχνητή Νοημοσύνη, καθώς και τις τοποθετήσεις γυναικών πρέσβειρων για τη βιωσιμότητα στα κέντρα αποφάσεων. Το Συνέδριο θα γίνει την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026, στο Stelios Foundation Conference Hall. Δείτε εδώ το πλήρες πρόγραμμα.