|
e-library
Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών
|
|
Το e-library είναι μία διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού «Κοινωνία Πολιτών». Αποσπάσματα του εβδομαδιαίου ενημερωτικού δελτίου αναρτώνται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος
|
|
Την προσεχή Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026, ώρα: 18:00 στο Eteron, (Λεωκορίου 38-40, Ψυρρή). Η Ένωση Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ σας προσκαλεί στην εκδήλωση
Η Ένωση Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ και οι εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Δεμερτζή Η πολιτική κοινωνιολογία της συγκίνησης. Δοκίμια για το τραύμα και τη ressentiment. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026, ώρα 18:00 στο Eteron. Ομιλητές: Βασιλική Γεωργιάδου, Καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Προέδρος ΕΚΚΕ, Τερέζα Καπέλου, Καθηγήτρια Πολιτικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Southampton, Γιώργος Σιακαντάρης, Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, συγγραφέας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος, Πρόεδρος της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, Δημοσιογράφος. Δείτε εδώ το δελτίο τύπου.
|
|
Επικαιρότητα
|
|
Γιώργος Σιακαντάρης: «Τοξικά κόμματα»
«Τοξικό» στην πολιτική επιστήμη θεωρείται οτιδήποτε θεωρεί θανάσιμο εχθρό κάθε άλλο κόμμα που έχει διαφορετική αντίληψη για κρίσιμα θέματα, όπως το Μεταναστευτικό, τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ πολιτών ή και θέματα που αφορούν την εθνική κυριαρχία και την οικονομία· και για να το επιτύχει αυτό εκφέρει έναν πολωτικό και διχαστικό λόγο. Τα τοξικά κόμματα, σύμφωνα με την «Πολιτική Κοινωνιολογία της Συγκίνησης» (για το τι σημαίνει ο όρος βλέπε το ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Δερμετζή, εκδ. Αλεξάνδρεια), καλλιεργούν συναισθήματα που βλέπουν τον άλλο όχι ως ανταγωνιστή με διαφορετικές ιδέες, αλλά ως εχθρό του έθνους ή του λαού. Το ΚΙΝΑΛ και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία. Ήταν λάθος μου που δεν αναφέρθηκα και σε μια άλλη πτυχή της τοξικότητας, την οποία και εννοούσα... Τι πραγματικά όμως εννοούσα; Υπάρχει μια άλλη πλευρά της τοξικότητας που αφορά την ανάλυση πολωτικών καταστάσεων που οδηγούν κάποια κόμματα στη σταδιακή συρρίκνωσή τους και πολλές φορές και στην αυτοδιάλυσή τους. Είναι τα κόμματα που προκαλούν αρνητικές κομματικές ταυτίσεις (negative partisanship)· κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που, είτε λόγω του τρόπου που ανήλθε στην εξουσία (συμμαχία με αφύσικους γι’ αυτόν συμμάχους και άλωσή του στη συνέχεια από εκπροσώπους της «πολιτικής χωρίς πολιτικούς») είτε όπως το ΠΑΣΟΚ το οποίο ταυτίστηκε με το μνημόνιο και τη διαφθορά. Κακώς, αλλά έτσι έγινε. Αυτά τα κόμματα γεννούν πολίτες και ψηφοφόρους που δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα γι’ αυτά. Δείτε εδώ το άρθρο ("Νέα", 27/10).
|
|
Αλέκος Παπαδόπουλος: Ο πολιτικός αγνωστικισμός
Οι μεγάλες και ορατές ρηγματώσεις στο κυβερνών κόμμα, εξ ιδίας υπαιτιότητας, αλλά και η έλλειψη εμπιστοσύνης προς όλο σχεδόν το φάσμα του κομματικού συστήματος, είναι πολιτικό φαινόμενο ασυνήθιστο στην πολιτική Ιστορία της χώρας. Σχεδόν πάντα και στις πλέον δύσκολες στιγμές του εθνικού μας βίου υπήρχαν εναλλακτικές επιλογές κύρους. Σήμερα οι πολίτες, βλέποντας τον κατακερματισμό και τις εγγενείς αδυναμίες των κομματικών δυνάμεων, θέτουν το αγωνιώδες ερώτημα εάν θα καταστεί δυνατός ο σχηματισμός μιας βιώσιμης κυβέρνησης ικανής να κυβερνήσει τη χώρα... Οι προσεχείς εκλογές δεν θα φέρουν καμία λύτρωση στην κοινωνία μας γιατί το πολιτικό μας σύστημα οργανώθηκε και λειτουργεί σήμερα χωρίς δέσμευση πνευματική, χωρίς οξυδέρκεια, χωρίς θέληση και ικανότητα να «βλέπει πίσω από το βουνό». Εκεί που προετοιμάζονται οι επερχόμενες καλές ή κακές εξελίξεις στον κόσμο και κυρίως στην ασταθή και προβληματική σήμερα Ευρώπη, από την οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και η δική μας οικονομική, πολιτική και κοινωνική ευστάθεια μέσα από τους ευρωπαϊκούς πόρους, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μειωθούν... Θα είναι άραγε ο ανύπαρκτος σήμερα πολιτισμός των κομματικών συνεργασιών; Θα κυριαρχήσει ξαφνικά κάποιο άλλο ύφος; Θα είναι ο σεβασμός μεταξύ των συνεργαζόμενων κομμάτων που δεν θα επιτρέπει την υπέρβαση των ορίου της πολιτικής ηθικής; Δείτε εδώ το άρθρο ("Νέα", 24/10).
|
|
Διονύσης Γκιάτας: Ανατρέποντας την πολιτική αδράνεια και διεκδικώντας ένα βιώσιμο μέλλον
Οι γαλλικές κινητοποιήσεις βρέθηκαν στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου με μία σημαντική μερίδα δημοσιογράφων να εμφανίζεται ανήσυχη για το εάν η Ελλάδα ενδέχεται να αποτελέσει μία επόμενη περίπτωση, όπου θα εκδηλώνονταν αντίστοιχες κινητοποιήσεις. Ο πολιτικός ελιγμός της κυβέρνησης ήταν αναμενόμενος, με συχνές δηλώσεις καθησυχασμού. Σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα, η ελληνική κοινωνία δεν βιώνει τις αντίστοιχες προκλήσεις με τη γαλλική κοινωνία και αντίστοιχες κινητοποιήσεις θα ήταν αδικαιολόγητες, αν όχι υποκινούμενες για πολιτικά οφέλη... Ο στόχος θα πρέπει να είναι η ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και για αυτό χρειάζεται ένα ξεκάθαρο ιδεολογικό αφήγημα, χωρίς να αμβλύνονται οι ριζοσπαστικές προτάσεις. Οι διαρκείς διασπάσεις πολιτικών φορέων και οι ακατάπαυστες συζητήσεις σχετικά με μεταγραφές πολιτευτών λειτουργούν αποπροσανατολιστικά και συμβάλλουν σε μία απαξίωση της πολιτικής, καθώς στο επίκεντρο τίθενται προσωπικά αφηγήματα και αντιπαραθέσεις αντί συζητήσεις για συλλογικές λύσεις απέναντι στα προβλήματα της κοινωνίας... Η νέα γενιά, η Gen Z, είναι εδώ και παρότι ήδη από την εφηβική της ηλικία έχει βρεθεί αντιμέτωπη με ένα δυστοπικό περιβάλλον, το οποίο περιλαμβάνει πολέμους, εργασιακή επισφάλεια, στεγαστική κρίση, άνοδο των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων, είναι πρόθυμη να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον και αυτό όχι γιατί έχει βιώσει καλύτερες εποχές -όπως οι Millennials ή κυρίως οι άνθρωποι της Generation X-αλλά γιατί δεν αντέχει άλλο να πορεύεται στο μέλλον χωρίς ελπίδα. Δείτε εδώ το άρθρο (jacobin.gr, 25/10).
|
|
Στέλλα Λαδή: Ο αντίκτυπος των ενδιάμεσων Αμερικανικών εκλογών στην Ευρώπη
Μια αποδυνάμωση των Ρεπουμπλικάνων στο ένα ή και στα δύο νομοθετικά σώματα μπορεί ίσως να επιβραδύνει ή και να εμποδίσει νέες νομοθετικές πρωτοβουλίες για την επιβολή δασμών στην Ευρώπη αλλά δύσκολα θα δούμε ανατροπή των μέχρι τώρα αποφάσεων... Οι πρόσφατες ανατροπές στις εκλογικές αναμετρήσεις στη Σερβία και στη Βραζιλία έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα αισιοδοξίας ότι μια ανατροπή είναι πιθανή και στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ. Τι θα σήμανε όμως μια επικράτηση των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στο ακόμα πιο προωθημένο σενάριο, μια επικράτηση τους και στα δύο σώματα; Θα υποστήριζα ότι ο αντίκτυπος θα ήταν κυρίως ψυχολογικός, παρά αλλαγή πλεύσης των ΗΠΑ ως προς τη γεωπολιτική στάση και στρατηγική τους έναντι της Ευρώπης... Οι ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ συνεχίζουν και είναι σημαντικές για την Ευρώπη και για ολόκληρο τον πλανήτη καθώς οι ΗΠΑ παραμένουν μια υπερδύναμη. Επιπλέον, αν οι πολίτες των ΗΠΑ εκφράσουν δυσαρέσκεια ως προς την πολιτική απομονωτισμού του Προέδρου Τραμπ και ότι έχει επιφέρει αυτή μέχρι τώρα, θα δοθεί ένα μήνυμα ότι κανένας δεν είναι άτρωτος και θα μας θυμίσει ότι η ιστορία δεν είναι προδιαγεγραμμένη. Σίγουρα όμως, δεν είναι τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών, λόγος για να επιβραδυνθεί η πορεία της Ευρώπης προς την αυτονόμηση, η οποία είναι πλέον απαραίτητη από όπου και να προέρχονται οι γεωπολιτικές προκλήσεις. Δείτε εδώ το άρθρο ("Βήμα", 31/10).
|
|
Αντώνης Παπαγιαννίδης: Δηλητηριαστική η έλλειψη προοπτικής
Μια έννοια που δύσκολα εντάσσεται στην παραδοσιακή ανάλυση των οικονομικών και επιχειρηματικών εξελίξεων, όμως καταλήγει να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο: πρόκειται για την έλλειψη προοπτικής, για την αίσθηση ότι δεν υπάρχει καθαρός ορίζοντας με τις σχετικές προσδοκίες... Ήταν χαρακτηριστική δυσθυμία που εγκαταστάθηκε όταν καταγράφηκε η αδυναμία (ψέματα: η άρνηση) της Κορυφής της ΕΕ «27» να καταλήξει σε κάτι το συγκεκριμένο τόσο για τα άμεσα/πιεστικά ενεργειακά αδιέξοδα, όσο και για το MFF τον μακροπρόθεσμο Προϋπολογισμό της ΕΕ 2028-34. Η παραπομπή σε επόμενη Σύνοδο Κορυφής («εν ανάγκη, Έκτακτη»), συν η ανάθεση στην Επιτροπή της αποστολής για αναζήτηση διεξόδου στο μπλοκάρισμα της Κορυφής – διότι περί αυτού επρόκειτο – ήταν η γνώριμη λύση. Η οποία όμως, σε όλους εκείνους που πόνταραν σε «Ευρωπαϊκή λύση» για την ενεργειακή πίεση στα νοικοκυριά και την απειλή ασφυξίας σε επιχειρήσεις, έφερε την αίσθηση χαμένης προοπτικής. Πολιτικά τραυματιστικό, αυτό. όμως η διάψευση προσδοκιών που επιδέξια είχε οικοδομηθεί πάει βαθύτερα, στο Quo vadis Europa. Νομίζουμε... Και δεν αγγίζουμε καν την – σαφώς βαρύτερη – υπόθεση του καλωδίου GSI, που αυτή κι αν θα δηλητηριάσει το κλίμα τυχόν ανακοπή της προοπτικής της. Δείτε εδώ το άρθρο ("Βήμα", 29/10).
|
|
Τεχνητή Νοημοσύνη και Κοινωνία των Πολιτών
|
|
Hélène Landemore - Audrey Tang: Αφήστε τον κόσμο να καθορίσει τον ρυθμό της Τεχνητής Νοημοσύνης Αιχμής (Frontier AI)
Όσοι κατασκευάζουν τα ισχυρότερα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης στον κόσμο μάς λένε όλο και συχνότερα ότι η κούρσα για τη δημιουργία τους ίσως εξελίσσεται υπερβολικά γρήγορα. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: δεν μπορούν απλώς να συμφωνήσουν να επιβραδύνουν... Ο εξωτερικός ανταγωνισμός αποτελεί την καλύτερη δικαιολογία για τον εσωτερικό· αν τερματιστεί ο παγκόσμιος ανταγωνισμός, ο εσωτερικός χάνει το πρόσχημά του. Το θετικό είναι ότι, σε αντίθεση με όσα συχνά παρουσιάζονται, καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν συνιστά ένα απλό «δίλημμα του φυλακισμένου» – όπου η βέλτιστη στρατηγική για κάθε παίκτη είναι να αθετήσει τη συνεργασία, ανεξάρτητα από το τι κάνουν οι άλλοι – ούτε συνεπάγεται ότι η μόνη λύση είναι αναγκαστικά η δημιουργία ενός παγκόσμιου ρυθμιστικού «Λεβιάθαν»... Η πρότασή μας είναι η δημιουργία μιας μόνιμης παγκόσμιας συνέλευσης πολιτών, αποτελούμενης από 1.000 άτομα που επιλέγονται με κλήρωση από όλο τον κόσμο — ας την ονομάσουμε «Παγκόσμια Συνέλευση Πολιτών για την Τεχνητή Νοημοσύνη». Η συνέλευση αυτή θα έχει ως αποστολή να συμβάλει στον καθορισμό των σκοπών και των ορίων της ισχυρής Τεχνητής Νοημοσύνης, καθώς και να λαμβάνει τα πορίσματα των αξιολογητών σχετικά με το αν τα όρια αυτά τηρούνται. Τι δεν πρέπει ποτέ να επιτραπεί στην Τεχνητή Νοημοσύνη να κάνει; Τι θέλουμε να προσφέρει σε εμάς και στις επόμενες γενιές; Ποιος θα πρέπει να τη διέπει και με βάση ποιες αρχές; Αυτά είναι ερωτήματα στα οποία καλείται να απαντήσει η ανθρωπότητα στο σύνολό της — ή, ελλείψει αυτού, ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της. Δείτε εδώ το άρθρο (noemamag.com, 23/9, googletranslate).
|
|
Οικονομία
|
|
Σάμιουελ Τίλερεϊ (S&P): «Η Ελλάδα είναι εκτεθειμένη στην καλοσύνη των ξένων» – Το αγκάθι και τι θα άνοιγε τον δρόμο για αναβάθμιση (Συνέντευξη: Νατάσα Στασινού, "Ναυτεμπορική", 29/10)
«Η Ελλάδα έχει σήμερα ένα από τα υψηλότερα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών στην Ε.Ε.», επισημαίνει ο Τίλερεϊ και προσδιορίζει ευθύς αμέσως το κύριο αγκάθι για τη χώρα μας. Η εξέλιξη αυτή αφήνει τη χώρα εκτεθειμένη σε κινδύνους εξωτερικής χρηματοδότησης, καθώς χρειάζεται να καλύπτει διαρκώς το κενό ανάμεσα στις εισροές και τις εκροές της... Η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται ταχύτερα από την ευρωπαϊκή, αλλά η απόσταση στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ παραμένει μεγάλη. Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται ο Τίλερεϊ, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας αντιστοιχούσε το 2019 στο 47% του μέσου όρου της Ε.Ε. και, με βάση τις προβολές του S&P, αναμένεται να φτάσει στο 55% έως το 2029. «Υπάρχει πρόοδος, αλλά ακόμη και στο 55% η Ελλάδα θα εξακολουθεί να απέχει αρκετά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», τονίζει. Ταχύτερη σύγκλιση θα απαιτούσε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, περαιτέρω βελτίωση στην αγορά εργασίας και ενίσχυση των εξαγωγών σε δραστηριότητες μεγαλύτερης προστιθέμενης αξίας... Οι προκλήσεις βεβαίως δεν σταματούν εκεί. Σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου, οι πιέσεις συνδέονται με το δημογραφικό, τη χαμηλή γεννητικότητα και τη μετανάστευση Ελλήνων στο εξωτερικό. Ο Τίλερεϊ σημειώνει επίσης πως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τους κλιματικούς κινδύνους, οι οποίοι γίνονται συχνότεροι και έχουν, όπως λέει, ουσιαστικές επιπτώσεις τόσο στην ανάπτυξη όσο και στα δημόσια οικονομικά. Δείτε εδώ τη συνέντευξη.
|
|
Έρευνα in.gr: Η αυλή του Μιχάλη Μπεκίρη - Αδέλφια, σύζυγος, κουμπάροι, φίλοι και δημόσιο χρήμα
Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο πρώην διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού στη Βουλή, Μιχάλης Μπεκίρης, φέρεται να εμφανίστηκε στην Πάτρα με ένα υπερπολυτελές τζιπ, ένα Range Rover. Εύλογα, υπήρξαν ερωτήματα με ποια ιδιότητα χρησιμοποιούσε ο κ. Μπεκίρης το κυβερνητικό όχημα. Αυτό είναι το λιγότερο βέβαια, αν αναλογιστεί κανείς πως στην υπηρεσία του κ. Μπεκίρη φαίνεται πως βρίσκονταν 4 αστυνομικοί. Και πριν βιαστεί κανείς να το διαψεύσει, να πούμε ότι πρόκειται για δύο άνδρες και δύο γυναίκες. Οι τελευταίες μάλιστα, είχαν εγκατασταθεί στο γραφείο του κ. Μπεκίρη στη Βουλή, παρέχοντας γραμματειακή υποστήριξη... Οι πληροφορίες μας λένε ότι από το 2019 έως σήμερα ο κ. Αλέξανδρος Μπεκίρης φέρεται να έχει εισπράξει από τον ΟΛΠΑ περί τις 120.000 ευρώ. Ειδικότερα φέρεται να έχει λάβει το 2019 : 1.280 ευρώ, το 2020: 18.000 ευρώ, το 2021:19.000 ευρώ, το 2022: 17.000 ευρώ, το 2023:18.000 ευρώ, το 2024: 18.000 ευρώ, το 2025: 16.500 ευρώ, και για το 2026 μέχρι σήμερα: 13.900 ευρώ... Ωστόσο, η συγκέντρωση τόσων επαγγελματικών και οικονομικών σχέσεων σε πρόσωπα που συνδέονται συγγενικά, φιλικά ή πολιτικά με έναν στενό συνεργάτη - και κουμπάρο - του πρωθυπουργού εγείρει εύλογα ερωτήματα διαφάνειας, αξιοκρατίας και ενδεχόμενης σύγκρουσης συμφερόντων. Ερωτήματα που δεν απαντώνται με την επίκληση της τυπικής νομιμότητας, αλλά απαιτούν συγκεκριμένες εξηγήσεις από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Δείτε εδώ περισσότερα.
|
|
Πέτρος Τσικούρας: Είμαστε καθαροί εξαγωγείς ηλεκτρικής ενέργειας, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη (με αφορμή το Συνέδριο του Energypress: «Renewables and Storage», 21-22/10/2026)
Είναι γνωστό ότι η τιμή της ενέργειας σε μία χώρα δεν εξαρτάται από έναν μόνο παράγοντα, αλλά από μία πληθώρα παραγόντων, όπως είναι το ενεργειακό της μείγμα, η ποσότητα και η ποιότητα των δικτύων της, η κατάσταση του ηλεκτροπαραγωγικού της εξοπλισμού, η γεωγραφική της θέση, η ποσότητα και το μέγεθος των διασυνδέσεών της, η αποθήκευσή της, το μέγεθος του ανταγωνισμού και άλλοι παράγοντες. Η σύγκριση των τιμών δύο διαφορετικών χωρών δεν αποδεικνύει από μόνη της την οικονομική αποτελεσματικότητα ή μη της αποθήκευσης. Το σωστό ερώτημα είναι: Αν η Ελλάδα είχε σήμερα την αποθηκευτική ικανότητα που έχει αναπτύξει η Βουλγαρία, θα είχαμε χαμηλότερες τιμές στην ενέργεια; Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα που θα έπρεπε να απαντήσει η πολιτική ηγεσία. Και η απάντηση, κατά την εκτίμησή μου, είναι απολύτως καταφατική. Η επαρκής αποθήκευση θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά το κόστος του ελληνικού ηλεκτρικού συστήματος... Δεν μπορείς να δηλώνεις ότι θεωρείς τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα ραχοκοκαλιά της ενεργειακής αγοράς και ταυτόχρονα να παρακολουθείς τη σταδιακή εξαφάνισή της. Η στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας δεν αποδεικνύεται με δηλώσεις στα συνέδρια. Αποδεικνύεται με πολιτικές που επιτρέπουν στους μικρούς παραγωγούς να επιβιώσουν. Δείτε εδώ το άρθρο (energypress.gr, 26/10).
|
|
***************************************
|
|
Βιβλιοπαρουσίαση
Ευάρεστος Πιμπλής: «Θα είναι πάντα η αντανάκλαση μιας κοινωνίας ο τρόπος που διαχειριζόμαστε τη συναίνεση» (με αφορμή την έκδοση του βιβλίου Πέρα από τη Συναίνεση - Συνέντευξη: Αφροδίτη Κεραμέως, dreamonline.gr, 1/11)
Ο νεολογισμός αυτός που επέλεξα για να ανταποδώσω το γαλλικό intimité, είναι εμβληματικός του κοινωνικού υπόβαθρου της γλώσσας και της λογοτεχνίας... Το 2032 το επέλεξα επειδή είναι ένα πολύ κοντινό μέλλον που επέτρεπε να φανταστώ μια κοινωνία που να είναι λίγο διαφορετική, αλλά όπου να χρησιμοποιούνται οι ίδιοι όροι με τους σημερινούς. Ήθελα να ασχοληθώ με θέματα τα οποία μας απασχολούν σήμερα και σίγουρα θα μας απασχολούν μέχρι το 2032. Δεκαπέντε χρόνια μετά το #MeToo να μπορέσουμε να φανταστούμε πως η κοινωνία θα έχει εξελιχθεί. Αυτό μας επιτρέπει η λογοτεχνία και ειδικά η μυθοπλασία: να διαμορφώσουμε το μέλλον έτσι όπως υποθέτουμε ότι θα μπορούσε να είναι. Ή όπως θα θέλαμε να είναι. Μου επέτρεπε ακριβώς αυτό, η συζήτηση γύρω από τη συναίνεση να έχει ολοκληρώσει έναν πρώτο κύκλο, μέσα από τα κοινωνικά κινήματα και την εξέλιξη του νομικού πλαισίου, με την ένταξη στον ποινικό κώδικα, στην Ελλάδα το 2019 και στη Γαλλία το 2025, της έννοιας της συναίνεσης ως προϋπόθεση της νομιμότητας μιας σεξουαλικής σχέσης. Ήθελα να αφήσω ένα περιθώριο ώστε αυτή η νομική αλλαγή να μπορέσει να έχει γίνει ευρέως σεβαστή και όλοι να θεωρούν ότι ένα όχι σημαίνει όχι, αλλά και να μπορέσουμε να σκεφτούμε ποιες είναι οι πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις ενός ναι. Δείτε εδώ τη συνέντευξη.
|
|
Έλσα Νικολαΐδου: Σενέκας - «Ηθικές επιστολές»
Το θέμα του θανάτου και της συντομίας της ζωής επανέρχεται συχνά στη σκέψη του Σενέκα. Ακόμη και στις Ηθικές επιστολές στον Λουκίλιο, ο συντάκτης θεωρεί μέρος της μόρφωσης του νέου τη διδασκαλία της γαλήνιας αντιμετώπισης του θανάτου. «Δεν φοβόμαστε τον θάνατο αλλά την ιδέα του», διδάσκει. Ο θάνατος μπορεί να συμβεί στον καθένα ανά πάσα στιγμή. Ωστόσο, όταν ο άνθρωπος φτάσει στο κατώφλι του θανάτου λόγω γήρατος, εκεί δεν υπάρχει καμία ελπίδα να ανατραπεί το αποτέλεσμα... Ο Σενέκας, αφορμώμενος από τον Επίκουρο, θα στοχαστεί την ιδέα του θανάτου. Ο θάνατος από γηρατειά είναι ένας «ήπιος» θάνατος∙ έρχεται αναπόφευκτα στο πέρας της ζωής, σαν ανάπαυση. Χωρίς αναφορά σε φιλοσοφικές σχολές (ο ιδρυτής του Στωικισμού Ζήνων αυτοκτόνησε σε μεγάλη ηλικία), ο Σενέκας στρέφεται ενάντια σε όσους επιζητούν τον θάνατο -αντί για τη ζωή- και αυτοκτονούν. Θεωρεί ότι προβαίνουν σε μια τέτοια πράξη κυρίως εξαιτίας της οργής και της αγανάκτησης. Αντίθετα, η αποδοχή της φύσης, το να περιμένεις γαλήνια τον θάνατο, οφείλεται στην ορθή κρίση... Οι γενναίοι του θανάτου είναι οι γέροι, όσοι ατάραχα αναμένουν να φύγουν από τη ζωή. Ο Σενέκας τους απονέμει την αρετή του θάρρους, μαζί με εκείνη της φρόνησης. Δείτε εδώ το άρθρο (philenews.com, 31/10).
|
|
Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις
Το Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου – Ίδρυμα Θεμιστοκλή & Δημήτρη Τσάτσου, σε συνεργασία με το Παρατηρητήριο Συνταγματικών & Θεσμικών Εξελίξεων Syntagma Watch, διοργανώνει Συνέδριο με θέμα: «Σύνταγμα, Τεχνολογία και Βιοηθική». Το Συνέδριο θα γίνει στις 3-4 Νοεμβρίου 2026, στο Ινστιτούτο Γκαίτε, υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων. Δείτε εδώ το πρόγραμμα.
Το Eteron - Ινστιτούτο για την Έρευνα και την Κοινωνική Αλλαγή διοργανώνει δημόσια συζήτηση με θέμα: «Κρίση του Κράτους Δικαίου: Διδάγματα & Προτάσεις». Η εκδήλωση θα γίνει την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026, στις 18:00, στο Eteron. Δείτε εδώ περισσότερα.
Η Ένωση Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ και οι εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ διοργανώνουν την παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Δεμερτζή Η πολιτική κοινωνιολογία της συγκίνησης. Δοκίμια για το τραύμα και τη ressentiment. Η εκδήλωση θα γίνει τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026,στις 18:00 στο Eteron. Δείτε εδώ την πρόσκληση.
|
|