e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Αποσπάσματα του εβδομαδιαίου ενημερωτικού δελτίου e-library αναρτώνται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

                                               Συνταγματική Αναθεώρηση

Συνταγματική Aναθεώρηση: Οι 6 κεντρικοί άξονες

Με έξι βασικούς άξονες, που αφορούν αντίστοιχα άρθρα, δρομολογείται με το νέο έτος η αναθεώρηση του Συντάγματος. 

1. Άρθρο 103 - Μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων
2. Άρθρο 24 - Προστασία του περιβάλλοντος
3. Άρθρο 86 - Ποινική ευθύνη των πολιτικών προσώπων
4. Άρθρο 90 - Διαδικασία εκλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης
5. Άρθρο 30 - Επιλογή και θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας
6. Άρθρο 16 - Απαγόρευση λειτουργίας μη κρατικών Πανεπιστημίων

Δείτε εδώ περισσότερα ("Βήμα").

Ευάγγελος Βενιζέλος: Σχολιασμός περί Αναθεώρησης του Συντάγματος

Το άμεσο σχόλιο μου στο διάγγελμα του Πρωθυπουργού κ. Κυρ. Μητσοτάκη περί αναθεώρησης του Συντάγματος περιλαμβάνει τρία σημεία: Πρώτον, ο σεβασμός του Συντάγματος προηγείται της αναθεώρησής του, αυτή είναι η αρχή που πρέπει να διαπερνά όλες μας τις αντιδράσεις σε σχέση με την αναθεώρηση του Συντάγματος. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι συνταγματικό, είναι η βαθιά κρίση αξιοπιστίας των θεσμών και η διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου της Μεταπολίτευσης χωρίς αυτό να έχει αποκατασταθεί μετά την οικονομική κρίση και τη λεγόμενη επιστροφή στην κανονικότητα. Η αναθεώρηση του Συντάγματος καθίσταται συνεπώς ζήτημα τεχνικό και κοινωνικά αδιάφορο,  αν δεν υπάρξει ένα πειστικό και ευρείας αποδοχής νέο αφήγημα εθνικής συνοχής και κοινωνικής συμπερίληψης. Δεύτερον, το Σύνταγμα απαιτεί προκειμένου να αναθεωρηθεί να διαμορφώνεται ειλικρινής και ουσιαστική αναθεωρητική συναίνεση και να συγκροτείται αυξημένη αναθεωρητική πλειοψηφία τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών (180/300), θεμελιωμένη στην εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων... Τρίτον, προκειμένου να συζητήσουμε σοβαρά για την αναθεώρηση του Συντάγματος τώρα πλέον πρέπει να έχουμε πλήρη αίσθηση των ορίων που θέτει η πολλαπλότητα των έννομων τάξεων (εθνική, διεθνής, ενωσιακή) και η ύπαρξη μηχανισμών διεθνούς δικαστικού ελέγχου ακόμη και του ίδιου του εθνικού Συντάγματος και των αλλαγών που επιφέρει η αναθεώρησή του. Μόλις συνεννοηθούμε σε αυτά μπορούμε να προχωρήσουμε με σοβαρότητα σε μια πραγματικά εθνική και συναινετική συζήτηση περί αναθεώρησης. Δείτε εδώ περισσότερα.

Γιώργος Σωτηρέλης: Υπάρχουν περιθώρια για μια αξιόπιστη Συνταγματική αναθεώρηση;

Δεν είναι η πρώτη φορά που μία κυβέρνηση καταφεύγει στην  αναθεώρηση του Συντάγματος, με πρόσχημα να μας πείσει για τον μεταρρυθμιστικό της οίστρο αλλά στην πραγματικότητα για να απομακρυνθούν τα φώτα της δημοσιότητας από σκάνδαλα και αποτυχίες. Την μικροπολιτική αυτήν τακτική (την οποία έχω χαρακτηρίσει περιπαικτικά «το στρίβειν δια της αναθεώρησης»)  την βλέπουμε ξανά σήμερα, αλλά σε μια ακόμη χειρότερη εκδοχή της... Με βάση λοιπόν αυτά τα δεδομένα, τι μπορεί να συνεισφέρει μία συνταγματική αναθεώρηση; Τι μπορεί να πει η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία για ένα καλύτερο θεσμικό μέλλον, όταν το «επιτελικό κράτος» της  υπονομεύει διαρκώς και ασύστολα το παρόν; Και με ποια αξιοπιστία μπορεί να απευθυνθεί στην αντιπολίτευση για να της ζητήσει την απαιτούμενη συναίνεση, όταν ο πρωθυπουργός την έχει αντιμετωπίσει έως τώρα με σκαιό τρόπο, ανατινάζοντας συνεχώς τις γέφυρες κάθε συνεργασίας, ακόμη και στα στοιχειώδη;... Υπάρχει κανείς από όσους παρακολουθούν τον δημόσιο βίο της χώρας που να πιστεύει ότι υπάρχει πιθανότητα να κινηθεί η σημερινή κυβέρνηση προς μία τέτοια κατεύθυνση, ώστε να έχει νόημα να γίνει και μία περαιτέρω συζήτηση με όρους αξιοπιστίας; Προφανώς όχι. Άρα, εδώ σταματάει ο ρόλος της επιστήμης και αρχίζει η επικράτεια της μικροπολιτικής… Δείτε εδώ το άρθρο (metarithmisi.gr, 2/2).

Χρήστος Ράμμος: Η διαρκής συζήτηση γύρω από αναγκαίες μεταβολές του Συντάγματος είναι μια σταθερή  παθογένεια του δημόσιου βίου μας

Η διαρκής συζήτηση γύρω από αναγκαίες μεταβολές του Συντάγματος, που είναι μια σταθερή  παθογένεια του δημόσιου βίου μας,  μειώνει πρώτα απ’ όλα το κύρος και τη νομιμοποίηση του συνταγματικού κανόνα. Τα Συντάγματα είναι για να ρυθμίζουν τα γενικά θέματα στον μακρύ ιστορικό χρόνο και όχι για να αλλάζουν κάθε λίγο. Γι’ αυτό και πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο λιτά και να μην είναι φορτωμένα με λεπτομερειεακές ρυθμίσεις, όπως συμβαίνει με το ισχύον ελληνικό Σύνταγμα... Η διαρκής “συνταγματολογία”, η οποία  στην χώρα μας γίνεται μάλιστα όχι  μόνο από ειδικούς αλλά σχεδόν από τους πάντες,  συνιστά, όμως, πάνω απ’ όλα και κυρίως ήττα της πολιτικής. Τα προβλήματα της χώρας είναι  πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και  ιδεολογικού προσανατολισμού της ασκούμενης πολιτικής και δεν οφείλονται στο Σύνταγμα... Και αν τελικά ξεκινήσει η διαδικασία αναθεώρησης, σκόπιμο  θα ήταν να βελτιωθεί, αλλάζοντας κατά τούτο,  η διατύπωση του άρθρου 86, έτσι ώστε να παρεμποδισθεί στο μέλλον η κωλυσιεργία και η παρεμπόδιση από την εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία της άσκησης δίωξης εις βάρος υπουργών για τους οποίους υπάρχουν ενδείξεις ότι έχουν τελέσει ποινικό αδίκημα  κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Δείτε εδώ περισσότερα.

Αντώνης Καραμπατζός: Τα περιθώρια της Αναθεωρητικής Βουλής

Επειδή αναπόφευκτα πλέον, μετά τη σημερινή εξαγγελία του Πρωθυπουργού, το επόμενο διάστημα θα συζητηθεί αρκετά η συνταγματική αναθεώρηση (ανεξάρτητα από την πολιτική στόχευση και την τελική έκβαση του όλου εγχειρήματος), νομίζω ότι από πρακτικής-πολιτικής σκοπιάς τίθεται το κρίσιμο ζήτημα αν κάποιες αναθεωρητέες διατάξεις θα λάβουν στην τωρινή προτείνουσα-προαναθεωρητική Βουλή την αυξημένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών (και όχι την απλή των 151), αν δηλ. θα δεχθούν κόμματα της αντιπολίτευσης να δώσουν κατ' ουσίαν εν λευκώ εξουσιοδότηση στην επόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, της επόμενης (μετά τις εκλογές) αναθεωρητικής Βουλής (για το ποια θα είναι αυτή εν τέλει χωρεί επίσης μεγάλη συζήτηση), να αναθεωρήσει εκείνη πλέον, με βάση τις δικές της επιθυμίες και με απλή πλειοψηφία 151 βουλευτών, το περιεχόμενο των διατάξεων που κρίθηκαν αναθεωρητέες με αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών... Πάντως, σε ηθικό τουλάχιστον επίπεδο, θα γεννούσε σοβαρό προβληματισμό λ.χ. τυχόν αναθέωρηση του άρθρου 32 Συντ., με την πρώτη Βουλή να συντάσσεται, και δη με πλειοψηφία των 3/5 των βουλευτών, υπέρ της άμεσης εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό και με την Αναθεωρητική Βουλή να αποφασίζει εν συνεχεία, με (απλή) απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, την εκλογή του Προέδρου από την Βουλή. Δείτε εδώ περισσότερα.

ΔΙΑΝΕΟΣΙΣ – 58 Προτάσεις για τη Συνταγματική Αναθεώρηση

Ένα σύγχρονο και ανθεκτικό Σύνταγμα είναι ο θεμέλιος λίθος που ενισχύει τους θεσμούς, διασφαλίζει την ευημερία των πολιτών και θωρακίζει την κοινωνική συνοχή... Με αφορμή την επερχόμενη Συνταγματική Αναθεώρηση, η νέα πρωτοβουλία της διαΝΕΟσις έχει στόχο τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου Συντάγματος που θα ενισχύσει το κράτος δικαίου, θα αναβαθμίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, θα θωρακίσει τα ατομικά δικαιώματα και θα εξοπλίσει τη χώρα ώστε να ανταποκριθεί στις μεγάλες προκλήσεις του μέλλοντος, όπως είναι το δημογραφικό ζήτημα, η κλιματική αλλαγή και οι τεχνολογικές εξελίξεις... Η έκδοση της διαΝΕΟσις συγκεντρώνει τις επιτελικές συνόψεις των συντονιστών, καθώς και τις περιλήψεις των 58 εισηγήσεων. Οργανώνεται σε οκτώ κεφάλαια, αντίστοιχα με τις θεματικές ενότητες του συνεδρίου: Κοινοβούλιο· Δικαιοσύνη· Ανεξάρτητες Αρχές· Εκτελεστική Λειτουργία: Πρόεδρος της Δημοκρατίας-Κυβέρνηση-Δημόσια Διοίκηση· Θρησκεύματα· Ατομικά Δικαιώματα· Κοινωνικό Κράτος· Οικονομία... Παρακάτω μπορείτε να βρείτε μια συνοπτική παρουσίαση των προτάσεων που διατυπώθηκαν στα τελικά κείμενα των εισηγήσεων. Είναι σημαντικό σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε ότι η διαΝΕΟσις δεν υιοθετεί απαραιτήτως το σύνολο των προτάσεων που ακούστηκαν, ή όσες σταχυολογούνται παρακάτω, παρά μόνο τις συγκεντρώνει και τις καταθέτει ανοιχτά στον δημόσιο διάλογο, με σκοπό να τον εμπλουτίσει και να τον διευρύνει. Δείτε εδώ περισσότερα.

                 Η Κοινωνία των Πολιτών στις Η.Π.Α και στην Ευρώπη

Νικόλας Μολφέτας: H κοινωνία των πολιτών και ο Τραμπ 

Η τακτική αναδίπλωση του Τραμπ στη Μινεσότα ήταν ένα σαφές σημάδι πως συναντά εμπόδια στην προσπάθεια επιβολής ενός κλίματος φόβου, έστω κι αν δεν σήμανε το τέλος της σκληρής πολιτικής του κατά των μεταναστών. Πρόκειται όμως για μια νίκη της κοινωνίας των πολιτών, που θα μπορούσε να έχει και συνέχεια, ή για μια άτυχη στιγμή όπου η κυβέρνηση έχασε προσωρινά τον έλεγχο της δημόσιας εικόνας της;... Οι τηλεοπτικές εικόνες της βαναυσότητας της αστυνομίας κατά των ειρηνικών διαδηλωτών στην Αλαμπάμα το 1963 ήταν από τις κομβικές στιγμές που άλλαξαν δραστικά τη στάση τής –μάλλον αδιάφορης ως τότε– κοινής γνώμης και έφεραν τελικά τη νίκη απέναντι στο πανίσχυρο ρατσιστικό κατεστημένο του Νότου... Από τις παρασκηνιακές κινήσεις της προηγούμενης εβδομάδας φάνηκε ότι οι Ρεπουμπλικάνοι στο Κογκρέσο έχουν λάβει το μήνυμα της λαϊκής δυσαρέσκειας, ειδικά καθώς οι δημοσκοπήσεις τούς δείχνουν να χάνουν τον έλεγχο της Βουλής. Στους επόμενους εννέα μήνες προλαβαίνουν ίσως να ανακάμψουν, αλλά εάν οι Δημοκρατικοί αξιοποιήσουν σωστά τη δυναμική που δημιουργούν τα κινήματα των πολιτών, το πολιτικό σκηνικό σε ένα χρόνο θα είναι πολύ διαφορετικό. Δείτε εδώ το άρθρο ("Καθημερινή",1/2).

Λεωνίδας Ηρακλειώτης: Οι σφυρίχτρες του Σικάγου

Τις γιορτές κρέμασα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο μας τις σφυρίχτρες. Τις είχα πάνω μου μήνες, να προειδοποιώ γείτονες αν εμφανιζόταν κλιμάκιο δίωξης μεταναστών στον δρόμο μας. Είχε γεμίσει το Σικάγο σφυρίχτρες. Από εδώ οι σφυρίχτρες εξαπλώθηκαν και αλλού. Ακούγονται τη στιγμή που πέφτει νεκρός ο Αλεξ Πρέτι στη Μινεάπολη το περασμένο Σάββατο... Η διοίκηση έστειλε οδηγίες πώς να αντιδράσουμε αν εμφανιστούν ομοσπονδιακοί πράκτορες στην αίθουσα που κάνουμε μάθημα... Στις γιορτές των γειτονιών το καλοκαίρι – τα block parties – κάναμε σχέδια έκτακτης ανάγκης: σε ποια σπίτια θα καταφύγουν μετανάστες-γείτονες αν εμφανιστεί διωκτικό κλιμάκιο· ποια εθελοντική νομική οργάνωση θα καλέσουμε· ποιοι θα καταγράψουμε το περιστατικό με τα κινητά μας. Δεν είναι εγκληματίες οι άνθρωποι, αλλά αν τους παρασύρει μια επιχείρηση-σκούπα οι ζωές τους θα καταστραφούν... Μήνες τώρα συμμετέχω σε μια πρωτοβουλία υποστήριξης γειτόνων που φοβούνται να βγουν στον δρόμο... Η αυτάρεσκη αγριότητα και η χαιρέκακη βαρβαρότητα των διώξεων δοκιμάζουν τις αντοχές της κοινωνίας. Η αβέβαιη καθημερινότητα είναι εξαντλητική – ίσως έτσι τελικά να παρακμάζει μια χώρα. Δείτε εδώ το άρθρο ("Νέα", 1/2).

Γιατί η Ευρώπη χρειάζεται έναν νέο κοινωνικό φεντεραλισμό (Αρθρογράφοι: Étienne Balibar, Justine Lacroix, Dominique Méda, Thomas Piketty, Katharina Pistor, Guillaume Sacriste, Antoine Vauchez and Jonathan White, - kreport.gr, αναδημοσίευση από socialeurope.eu, 29/1)

Καθώς οι αυτοκρατορίες αρπάζουν πόρους και αγνοούν το διεθνές δίκαιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να διαμορφώσει έναν νέο κοινωνικό φεντεραλισμό — διαφορετικά κινδυνεύει να μετατραπεί σε υποτελή δύναμη... Υπάρχει ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό φεντεραλισμό, που θα υπερβαίνει το υφιστάμενο φιλελεύθερο μοντέλο. Στόχος, η δημιουργία μιας ισχυρής ευρωπαϊκής δημόσιας εξουσίας, ικανής να εγγυάται τις υλικές και πολιτικές προϋποθέσεις της δημοκρατίας... Ωστόσο, για να επιτευχθεί μια ουσιαστική αναγέννηση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, απαιτείται η συγκρότηση μιας νέας διακρατικής κοινωνικής συμμαχίας. Μόνο μέσα από τη συσπείρωση των δημοκρατικών δυνάμεων μπορεί να οικοδομηθεί ένα νέο πολιτικό όραμα, ικανό να εμπνεύσει τις αναγκαίες κινητοποιήσεις. Μόνο ένα τέτοιο φιλόδοξο εγχείρημα μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός πραγματικού «κόμματος της Ευρώπης» και να διασφαλίσει την επιβίωση της ευρωπαϊκής δημοκρατίας σε έναν κόσμο αυξανόμενων αυτοκρατορικών ανταγωνισμών. Δείτε εδώ το άρθρο. 

Ευφροσύνη Παυλακούδη: Δημόσια υποστήριξη του Πετρ Πάβελ, Προέδρου της Τσεχίας

Δεκάδες χιλιάδες Τσέχοι συγκεντρώθηκαν την Κυριακή για να υποστηρίξουν τον Πρόεδρο της Τσεχίας, Πετρ Πάβελ, καθώς αρνήθηκε εκ νέου να εγκρίνει τον διορισμό του Φίλιπ Τούρεκ ως υπουργού Περιβάλλοντος στη νέα ευρωσκεπτικιστική και φιλορωσική κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Αντρέι Μπάμπις, επικαλούμενος τον ναζιστικό χαιρετισμό του Τούρεκ σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως και παλαιότερες αναρτήσεις του με ναζιστικά σύμβολα και ρατσιστικό, σεξιστικό και ομοφοβικό περιεχόμενο. Αρχικώς, στις 9 Ιανουαρίου 2026 ο  Πάβελ αρνήθηκε τον διορισμό του Τούρεκ, κατηγορώντας τον για έλλειψη σεβασμού προς την έννομη τάξη και τις δημοκρατικές αξίες. Ως απάντηση, η κυβέρνηση τον διόρισε ως Υπουργό Περιβάλλοντος, κίνηση που θεωρήθηκε από την αντιπολίτευση ως προσπάθεια παράκαμψης του Συντάγματος. Να σημειωθεί ότι ο Τούρεκ, σε φωτογραφίες από την καριέρα του ως οδηγός αγώνων, φορούσε κράνος με το έμβλημα της Χρυσής Αυγής, την οποία ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει σε ανάρτησή του ως την «τελευταία ελπίδα της Ελλάδας»… Ο Παβελ δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εκτιμώ ιδιαίτερα όλους όσους δεν παραμένουν αδιάφοροι για τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω τους και αισθάνονται την ευθύνη τους για την κατάσταση της χώρας μας. Εκτιμώ όλους όσους είναι έτοιμοι να προσθέσουν τη φωνή τους στην υπεράσπιση της αξιοπρέπειας, της αλήθειας, της αλληλεγγύης και του αμοιβαίου σεβασμού». Δείτε εδώ περισσότερα. 

Επικαιρότητα και Εκλογές

Νίκος Γκιώνης: Πόσο έτοιμα είναι τα κόμματα για τις επικείμενες εκλογές;

Εκτενές πολιτικό σχόλιο: Δύο είναι, νομίζω τα πολιτικά προβλήματα σήμερα: 1. Πώς θα αντιδράσουν οι πολίτες μπροστά στην πρωτοφανή διεθνή κρίση; Θα συσπειρωθούν, όπως δείχνει η ιστορική εμπειρία, στο κυβερνητικό στρατόπεδο; 2. Με ποιους τρόπους μπορούμε να πείσουμε τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του κόμματος Καρυστιανού για τον ακροδεξιό ή έστω αντιπολιτικό χαρακτήρα του, χωρίς να πέσουμε στην αναποτελεσματική παγίδα του ελιτισμού και χωρίς να κουνάμε υπεροπτικά το δάχτυλο;... Αν έχω δίκιο στο απαισιόδοξο σκιαγράφημά μου θα τελειώσω επικαλούμενος την ασιοδοξία της βούλησης: Αν οι πολίτες κινητοποιηθούν και ασκήσουν πίεση, και αν τα στελέχη των κομμάτων αναλύσουν ψύχραιμα τη δεδομένη κατάσταση των πραγμάτων, μπορεί να ανατραπούν αγκυλώσεις, εμμονές και ιδιοτέλειες και να επιτευχθεί η απολύτως αναγκαία συνεργασία σοσιαλδημοκρατίας, ριζοσπαστικής αριστεράς και οικολογίας. Όχι μόνο για να πέσει ο Μητσοτάκης, και για να αποφευχθεί το σενάριο μιας κυβέρνησης της Δεξιάς, χωρίς τον Μητσοτάκη, που θα συνεργαστεί είτε με την ακροδεξιά είτε με μερίδα του ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως για να δοθεί πειστική απάντηση στα δύο μείζονα προβλήματα που περιέγραψα στην αρχή. Και πώς θα λυθεί το θέμα του ηγέτη του συνεργαζόμενου σχήματος; Υπάρχουν πολλές δυνατότητες.  Δείτε εδώ περισσότερα. 

Ευάγγελος Βενιζέλος: «Η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη, όχι γιατί δεν έχει κυβέρνηση, αλλά γιατί δεν έχει τις προϋποθέσεις να κάνει σοβαρά πράγματα» (Συνέντευξη στην εκπομπή 15 λεπτά με τον Γιώργο Παπαχρήστο, Νέα, 21/1).

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος εξηγεί γιατί, κατά την άποψή του η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη, διευκρινίζοντας ότι, ο όρος μη διακυβερνήσιμη δε σημαίνει ότι, η χώρα δεν έχει κυβέρνηση ή ότι δεν μπορεί να αποκτήσει, έχει μετά από πρώτες, δεύτερες, τρίτες εκλογές, κυβέρνηση. Δεν έχει όμως τις προϋποθέσεις για να κάνει σοβαρά πράγματα, να ανταποκριθεί στις προκλήσεις εποχής. Δεν υπάρχει καμία συναίνεση, δεν υπάρχει ούτε καν πλαίσιο συζήτησης μεταξύ των πολιτικών κομμάτων. Και προσθέτει ότι είναι ευθύνη της κυβέρνησης, διότι με τη συμπεριφορά της μπορεί να διαμορφώνει ένα κλίμα συναινετικό ή ένα κλίμα συγκρουσιακό, αλλά η κυβέρνηση εδώ και επτά χρόνια επιλέγει τη σύγκρουση, σ τα οποία δεν έχουν αξιοποιηθεί για να δημιουργηθεί μια εθνική στρατηγική με βάθος. Σύμφωνα με τον κύριο Βενιζέλο, επιπλέον και η κοινωνία δεν επικοινωνεί με το πολιτικό σύστημα, ώστε να κινητοποιηθεί, να έρθει αντιμέτωπη  με τα πραγματικά ερωτήματα. «Η κοινωνία υποεκπροσωπείται. Αυτό είναι ευθύνη των πολιτικών κομμάτων και του πολιτικού συστήματος. Υπάρχει μια κρίση αντιπροσώπευσης» υπογράμμισε και πρόσθεσε ότι  «ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας απέχει. Ένα άλλο πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας φλερτάρει με τις αντισυστημικές επιλογές. Και είναι πάρα πολλοί αυτοί που αντιμετωπίζουν τον δημόσιο βίο απαξιωτικά. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Γιώργος Σιακαντάρης: Ένα σχέδιο για τη σύγκλιση τριών ρευμάτων

Το Ινστιτούτο Τσίπρα ανακοίνωσε χθες τη συγκρότηση Ομάδας Εργασίας, η οποία σε συνεργασία με αυτό θα επεξεργαστεί ένα σχέδιο για τη «Σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας». Αυτή η Ομάδα, της οποίας έχω την τιμή να είμαι συντονιστής, θα εστιάσει στην κριτική της ιδέας που θέλει η μοναδική διέξοδος στο κοινωνικό ζήτημα (με άλλα λόγια, στο ζήτημα της φτώχειας και των κοινωνικών ανισοτήτων) να είναι η ανεξέλεγκτη αγορά, όπου θεωρούνται αδιανόητες οποιεσδήποτε κανονιστικές δεσμεύσεις κοινωνικού περιεχομένου. Υπό προϋποθέσεις, κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε τομές στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Ένα σκηνικό όπου το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, διά του αρχηγού του, έκανε ένα δειλό άνοιγμα προς τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και της Νέας Αριστεράς. Άνοιγμα όμως χωρίς θεωρητικές και ιδεολογικές σημαίνουσες, το οποίο επί της ουσίας αποτελεί πρόταση συμπόρευσής τους με το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη. Η Νέα Αριστερά από τη μεριά της δεν έχει αποφασίσει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει... Μια ευκαιριακή εκλογική συγκόλληση των υπαρχόντων σήμερα κομμάτων, σ’ αυτόν τον χώρο, θα είναι κάτι σαν πεταμένο σωσίβιο στο μέσο του πελάγους, με την Ιθάκη να είναι μακριά. Χρειάζεται ένα πλοίο – νέο κόμμα, το οποίο θα επιδιώκει όχι τη «σύγκλιση» των ηττημένων, αλλά, σεβόμενο την ιστορία τους, ταυτοχρόνως θα ανακαλύψει μια νέα ήπειρο. Δείτε εδώ το άρθρο ("Νέα", 31/1).

Στέφανος Κασσελάκης: Στάση ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και το Προοδευτικό Κέντρο

Η Ελλάδα του 2026 δεν έχει ανάγκη από νέους «σωτήρες», ούτε από την ανακύκλωση προσώπων σε ένα πολιτικό σύστημα που έμαθε να λειτουργεί ως επάγγελμα. Έχει ανάγκη από αλήθεια, ευθύνη και πολιτική ωρίμανση... Για εμάς, το προοδευτικό δεν είναι ιδεολογική ετικέτα ούτε ιστορικό κεκτημένο. Είναι στάση ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και το μέλλον. Προοδευτικό σημαίνει να αρνείσαι να αποδεχτείς ως κανονικότητα μια χώρα όπου η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή, όπου η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς αντιμετωπίζεται ως κόστος, όπου η ισότητα απέναντι στον νόμο κάμπτεται από ασυλίες και εξαιρέσεις. Το προοδευτικό, για εμάς, είναι θεσμικός ρεαλισμός χωρίς λαϊκισμό. Είναι βαθιές αλλαγές μέσα στη δημοκρατία, όχι απέναντί της. Είναι να πιστεύεις στη δημοκρατία πάντα, όχι μόνο όταν σε ευνοεί. Να πιστεύεις στη λογοδοσία ακόμη κι όταν αυτή κοστίζει. Είναι οι καθαρές δεσμεύσεις, όχι η «δημιουργική ασάφεια» του παρελθόντος. Στην οικονομία, αυτό σημαίνει ισχυρό κοινωνικό κράτος, προστασία της εργασίας, αλλά και στήριξη της υγιούς παραγωγής και επιχειρηματικότητας. Ανάπτυξη που δεν μετριέται μόνο σε ποσοστά, αλλά σε ανθεκτικότητα, μισθούς και ποιότητα ζωής. Δείτε εδώ περισσότερα ("Νέα", 31/1).

Γιώργος Κουκουβιτάκης: Σκέψεις για την τραγωδία στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Παρά την καλυτέρευση της θέσης των γυναικών στην ελληνική κοινωνία, κυρίως με την αλλαγή στο Οικογενειακό Δίκαιο την δεκαετία του '80, οι θάνατοι 5 εργαζομένων γυναικών της νυκτερινής βάρδιας στο εργοστάσιο μπισκότων στα Τρίκαλα, φανερώνουν την έλλειψη πρόνοιας και προστασίας από την επιβαρυμένη τριπλή ιδιότητα της γυναίκας : Εργαζόμενης, μάνας και νοικοκυράς. Ας αφήσουμε όμως τους ειδικούς κοινωνιολόγους  και εργατολόγους να προτείνουν αλλαγές που θα  βελτιώσουν το υφιστάμενο εργασιακό καθεστώς των γυναικών και ας προβληματιστούμε με όσα άλλα μάθαμε από την τραγωδία στο εργοστάσιο Βιολάντα... Το θέμα είναι γενικότερο. Η ασφάλεια στους εργασιακούς χώρους κακώς θεωρείται ότι αντιστρατεύεται τα  κέρδη των επιχειρήσεων. Μια υγιής και ανταγωνιστική επιχείρηση οφείλει να μεριμνά για την ασφάλεια των εργαζομένων, να αποδέχεται και να διευκολύνει τη λειτουργία των εργασιακών θεσμών. Να μην ανέχεται απλώς τον περιοδικό έλεγχο του τεχνικού συμβούλου, αλλά να τον απαιτεί. Και η υποστελεχωμένη Επιθεώρηση Εργασίας να αποκτήσει την δυνατότητα ουσιαστικών αιφνιδιαστικών ελέγχων. Όχι προγραμματισμένων και σε γνώση της επιχείρησης... Δείτε εδώ περισσότερα. 

Θύμιος Τζάλλας: Η ανεπαρκής στάση των βουλευτών σχετικά με την τροπολογία του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τη γονική επιμέλεια

Δυστυχώς ο όρος του ανεξάρτητα σκεπτόμενου βουλευτή που αγαπάει τη δουλειά του δεν υφίσταται στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που να γουστάρουν να διαβάζουν νομοσχέδια και τροπολογίες. Γιατί αυτό κάνει ο βουλευτής: φτιάχνει νόμους και έτσι αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων. Αυτό είναι το όνειρο σου όταν μπαίνεις στην πολιτική. Όπως κάποιος φτιάχνει έπιπλα, άλλος software, και άλλος γόνατα, έτσι και οι βουλευτές πρέπει να ασκούν την τέχνη της νομοθεσίας. Νομοθέτες είναι, lawmakers αγγλιστί. Ακόμη και όσοι φτάνουν με αυτά τα όνειρα στη Βουλή, στο τέλος ούτε εκείνοι βλέπουν τι ψηφίζουν. Είναι κοινός τόπος ότι εκατοντάδες νομοσχέδια περνάνε έτσι, γιατί τα φέρνει ο υπουργός, γιατί «κάποιοι άλλοι θα ξέρουν»... Η κυβέρνηση άλλαξε το νόμο με ρύθμιση που είναι φωτογραφική και οι βουλευτές δεν πήραν χαμπάρι. Την ψήφισαν κιόλας με τα δύο τους χέρια (180 βουλευτές είπαν ναι). Η Κεφαλογιάννη μας φταίει; Το να έχεις έναν κακό διοικητή σε νοσοκομείο διορθώνεται. Το να έχεις 200 γιατρούς που δεν μπορούν να διαβάσουν ακτινογραφία είναι θρίλερ. Τόσο τρομακτική είναι και η Βουλή μας. Δείτε εδώ περισσότερα.

Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις

Η "Παρέμβαση 2030", σε συνεργασία με την Inter Alia, διοργανώνουν ανοιχτή δράση διαλόγου και συνδιαμόρφωσης, όπου νέα άτομα θα συναντηθούν για να μετατρέψουν ιδέες και ανησυχίες σε ένα Συμμετοχικό Περιοδικό για την πόλη, την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026, 18:30-20:30 στο 2nd Floor Community Space. Δείτε εδώ περισσότερα.