e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Το εβδομαδιαίο ενημερωτικό δελτίο e-library αναρτάται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

Ειδικό Αφιέρωμα για την εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι (Zohran Mamdani)

Υπέρ και κατά

*Εισαγωγή αφιερώματος του Περικλή Βασιλόπουλου

Ζόραν Μαμντάνι (Zohran Mamdani): Παγκόσμιες επιπτώσεις μιας εκλογής

Η πανηγυρική εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι στη Δημαρχία της Νέας Υόρκης με ποσοστό 50,6% αποτελεί ένα γεγονός που αναμένεται να έχει επιπτώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο πέραν των ΗΠΑ. Είναι αβέβαιο κατά πόσον ο Ζ.Μ θα μπορέσει να εφαρμόσει και να χρηματοδοτήσει το στοχευμένο και προχωρημένα φιλολαϊκό πρόγραμμά του, παρότι έχει μία επακριβώς κοστολογημένη πρόταση πέντε μέτρων, ύψους 9 δις δολαρίων ετησίως με αύξηση των φόρων των πολύ πλουσίων και των επιχειρήσεων (π.χ αύξηση φόρων επιχειρήσεων από το σημερινό 7,25% στο 11,5% ίδιο με το γειτονικό Νιου Τζέρσει, άρα όχι κάτι επαναστατικό όπως ισχυρίζονται κάποιοι στις ΗΠΑ). Αυτό που είναι όμως απολύτως βέβαιο είναι ότι η εκλογή του Ζ.Μ θα επηρεάσει χωρίς αμφιβολία τρία κρίσιμα θέματα στη σημερινή εποχή της Δημοκρατικής Πολυκρίσης που βασικές λειτουργίες της Δημοκρατίας μπαίνουν για ακόμη μία φορά σε ριζική αμφισβήτηση όπως έγινε τη Δεκαετία του 1930... Η υπεράσπιση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας με τη συμπλήρωση Συμμετοχικών δράσεων των ενεργών Πολιτών και τέλος η αναγέννηση της Κοινωνίας των Πολιτών που βάλλεται συνεχώς από τον Αυταρχισμό και την Ακροδεξιά. Και τα τρία ζητήματα αντιστοιχούν στους κεντρικούς άξονες δράσης της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ και γι’ αυτό σκεφτήκαμε αυτό το έκτακτο δελτίο του newsletter E-library που περιλαμβάνει δημοσιευμένα άρθρα που εκπροσωπούν όλες σχεδόν τις πλευρές του θέματος. Ελπίζουμε να το βρείτε χρήσιμο και παραγωγικό στη σκέψη. Δείτε εδώ το πλήρες κείμενο.

ΥΠΕΡ

Ζόραν Μαμντάνι: «Ξεκινά η εποχή όπου η αγάπη θα είναι πολιτική πράξη» (νικητήρια ομιλία επί της εκλογής)

«Ευχαριστώ, φίλοι μου. Ο ήλιος μπορεί να έδυσε πάνω από την πόλη μας αυτό το βράδυ, αλλά, όπως είπε κάποτε ο Γιουτζίν Ντεμπς "μπορώ να δω την αυγή μιας καλύτερης μέρας για την ανθρωπότητα". Όσο μπορούμε να θυμόμαστε, οι εργαζόμενοι άνθρωποι της Νέας Υόρκης έχουν ακούσει από τους πλούσιους και τους διαπλεκόμενους ότι η εξουσία δεν τους ανήκει. Δάχτυλα μελανιασμένα από το σήκωμα κιβωτίων στις αποθήκες, παλάμες ροζιασμένες από τα τιμόνια των ποδηλάτων διανομής, αρθρώσεις σημαδεμένες από εγκαύματα κουζίνας: αυτά δεν είναι χέρια που επιτράπηκε να κρατήσουν εξουσία. Κι όμως, τους τελευταίους δώδεκα μήνες, εσείς τολμήσατε να απλώσετε το χέρι σας σε κάτι μεγαλύτερο. Απόψε, κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, το καταφέραμε. Το μέλλον είναι στα χέρια μας. Φίλοι μου, ανατρέψαμε μια πολιτική δυναστεία... Χάρη σε εσάς, θα ξανακάνουμε αυτή την πόλη έναν τόπο που οι εργαζόμενοι μπορούν να αγαπούν και να ζουν. Με κάθε πόρτα που χτυπήσατε, κάθε υπογραφή που μαζέψατε, κάθε κουραστική συζήτηση που είχατε, διαβρώσατε τον κυνισμό που έχει γίνει το σήμα κατατεθέν της πολιτικής μας ζωής... Πολλοί πίστεψαν πως αυτή η μέρα δεν θα ερχόταν ποτέ, ότι θα ήμασταν καταδικασμένοι σε ένα μέλλον φτώχειας και λιγότερων δυνατοτήτων, με κάθε εκλογή να μας εγκλωβίζει στο ίδιο. Κι άλλοι θεώρησαν πως η πολιτική έχει γίνει τόσο σκληρή, που δεν μπορεί πια να χωρέσει ελπίδα. Νέα Υόρκη, απόψε δώσαμε την απάντησή μας: η ελπίδα ζει». Δείτε εδώ την πλήρη ομιλία. 

Μιχάλης Μπαρτσίδης: Πολιτικές της Αγάπης 

«Απόψε, Νέα Υόρκη, ξεκινά η εποχή της αξιοπρέπειας, της ελπίδας, της φροντίδας και της δράσης. Η εποχή όπου η αγάπη θα είναι πολιτική πράξη»... Καλή δύναμη για όσα θα αντιμετωπίσεις τολμηρέ και εμπνευσμένε Ζοχράν!! Μαζί σου οι εργατικές τάξεις, οι κοινότητες, οι μειονότητες, οι αποκλεισμένοι, όλος ο κόσμος που είδε στο θάρρος και στο πνεύμα σου κάτι δυνατό και καθαρό, κάτι πολύτιμο... Ο Mamdani αποτελεί μια σπάνια περίπτωση εμπνευσμένου λόγου που πρέπει να διαβάσουμε προσεκτικά πριν αρχίζουμε να ερμηνεύουμε. Έχουμε να μάθουμε. Αρθρώνει πολλά στοιχεία: το ταξικό (που λένε) δηλαδή τα καυτά κοινωνικά προβλήματα με μια πνευματικότητα που απορρέει από την θρησκευτικότητα του, τις άμεσες και συγκεκριμένες προτάσεις κλπ. Αν άκουγαν οι "μαρξιστές" για αγάπη το πιθανότερο είναι να ειρωνεύονταν με το κλασικό "αγάπη μόνο". Ενώ εδώ έχουμε πλήρη αξιοποίηση των πρακτικών φροντίδας και έγνοιας, δηλαδή αξίες που αναδύονται από τις ενσώματες πρακτικές. Έτσι παράγεται η ιδεολογία. Ανανεώνει την πιο φθαρμένη έννοια από αιώνες χριστιανισμού, την έννοια της αγάπης και την επαναφέρει στην πολιτική επινοώντας νέες μορφές δεσμού: αγάπη όχι των ομοίων αλλά των διαφορετικών. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Αντώνης Λιάκος: Στην Ελλάδα συζητούμε τη νίκη Μαμντάνι, κοιτάζοντας προς τις εκλογές κυβέρνησης

Στην Ελλάδα συζητούμε τη νίκη Μαμντάνι, κοιτάζοντας προς τις εκλογές κυβέρνησης. Με τον τρόπο αυτό όμως χάνουμε μια από τις ουσιώδεις διαστάσεις του φαινομένου. Πρόκειται για την διακυβέρνηση μιας πόλης. Δεν είναι ποσοτικό το φαινόμενο, αλλά ποιοτικό... Στο επίπεδο της πόλης είναι ευκολότερο να αναδειχτούν νέοι άνθρωποι, καινούργιοι στην πολιτική, νέα ταλέντα, παρά στο εθνικό επίπεδο μέσα από τα κόμματα. Υπάρχει ένα βιβλίο «Αν οι δήμαρχοι κυβερνούσαν τον κόσμο» ( If Mayors Ruled the World: Dysfunctional Nations, Rising Cities)  του Benjamin R. Barber, που θα βοηθούσε πολύ να καταλάβουμε και τη νίκη Μαμντάνι και τη δυναμική της... Τώρα στα δικά μας. Το τέλμα που βρίσκεται η γερασμένη Ελλάδα, έχει αποδυναμώσει πλήρως τις πόλεις ως πεδία διακυβέρνησης. Η τοπική αυτοδιοίκηση χωρίς αρμοδιότητες και πόρους,  δεν υπάρχουν μητροπολιτικοί δήμοι, η κεντρική κυβέρνηση συγκεντρώνει όλους τους πόρους των πόλεων, τα κόμματα προβάλλουν δήμαρχους συνήθως κομματικά στελέχη που κοιτάνε πώς θα πηδήξουν  στην εθνική πολιτική σκηνή.  Αν ένα μάθημα πρέπει να αντλήσουμε από την νίκη του Μαμντάνι, είναι να δούμε και να σκεφτούμε πώς και τι θα μπορούσε να είναι ένας δήμαρχος στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και σε δυο τρεις μεγάλες πόλεις, στις επόμενες εκλογές που θα μπορούσε να ταράξει τα λιμνασμένα νερά. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Μάχη Γεωργακοπούλου: Δήμαρχοι - Μεταρρυθμιστές: Από τη Νέα Υόρκη του Μαμντάνι στη Βαρκελώνη, το Λονδίνο, τη Σεούλ και τη Μπογκοτά

Η εκλογή του Ζόχραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο αλλά μέρος ενός παγκόσμιου κύματος αστικής πολιτικής ανανέωσης, όπου οι δήμαρχοι των μεγάλων μητροπόλεων παύουν να είναι διαχειριστές και μετατρέπονται σε στρατηγικούς ηγέτες με διεθνή επιρροή. Από τη Βαρκελώνη μέχρι το Όσλο και από τη Σεούλ μέχρι το Σάο Πάολο, αναδύεται μια νέα πολιτική φιλοσοφία: η πόλη ως κοινωνικό σύστημα υψηλής ευφυΐας όπου η οικονομία, η τεχνολογία και η κοινωνική συνοχή συνυπάρχουν σε μια νέα ισορροπία... Οι σύγχρονοι δήμαρχοι έχουν περισσότερη επιρροή σε ζητήματα κλίματος, μεταναστευτικής πολιτικής ή ψηφιακής διακυβέρνησης από πολλούς υπουργούς. Σπουδαίες Πόλεις δημιουργούν ένα διεθνές  δίκτυο ικανό να διαμορφώνει κατευθύνσεις ανεξάρτητα από εθνικές κυβερνήσεις σε σημαντικά ζητήματα της ποιότητας ζωής των πολιτών. Ο Ζόχραν Μαμντάνι εντάσσεται σε αυτό το νέο οικοσύστημα και, αν πετύχει, θα καταστεί το πολιτικό πρότυπο μιας νέας εποχής: όπου η πρόοδος μετριέται όχι μόνο με το ΑΕΠ αλλά με την ποιότητα ζωής και την ανάκτηση εμπιστοσύνης διαφορετικών κοινωνικών ομάδων που βρίσκονται το περιθώριο. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Ilirida Musaraj: Ο Mamdani κέρδισε τις εκλογές και η νίκη του είναι και δική μας

Ο Mamdani κέρδισε τις εκλογές και κάπως εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αν όχι εκατομμύρια παγκόσμια αισθανόμαστε αυτή την νίκη του και δική μας. Σήμερα κερδίσαμε. Κερδίσαμε όσες/οι λέγαμε ότι μπορεί να έχεις  αριστερό σοσιαλιστικό πρόγραμμα με ταυτόχρονη προτεραιοποίηση των δικαιωμάτων των "μειονοτήτων"(μεταναστών, λοατκι+, θρησκευτικών και εθνικών). Μάλλον όχι ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά καλύτερα ότι μόνο έτσι αξίζει να συμβεί. Μόνο την πολιτική που συνδυάζει ταξικά αιτήματα, με φεμινιστικά, μεταναστευτικά και κουήρ αξίζει να υπηρετήσουμε, την πολιτική που θέλει να εκπροσωπήσει πλατιά κοινωνικά στρώματα, τα οποία βάλλονται από τον νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά, χωρίς να τους θυσιάζει για να απευθυνθεί σε κάποιον αόρατο μέσο ψηφοφόρο... Ο καθένας και η καθεμία θα αντλήσει ότι συμπεράσματα θέλει από την νίκη του Μαμντάνι, ακόμα και τα αντίθετα απ' όσα έπραξε ο Mamdani, δεν μπορεί όμως να κρυφτεί το εξής: This is how we (should) do it. Και δεν είναι η παρουσία ενός χαρισματικού μεσοαστού άντρα που τα λέει ωραία η λύση. Αλλά η παρουσία ενός νεαρού προσώπου που μπορεί να μιλήσει στην γλώσσα της ανάγκης και της αλλαγής, χωρίς να παραλύει από τον φόβο του μέσου ψηφοφόρου και χωρίς να θυσιάσει (!) κανένα. Ο σκοπός δεν είναι η εκλογική νίκη, αλλά η δημιουργία κοινωνικής συμμαχίας που να κάνει δυνατές τέτοιες νίκες στην βάση ενός ριζοσπαστικού αριστερού και συμπεριληπτικού προγράμματος. Δείτε εδώ περισσότερα.

Ειρήνη Φρυγανά: Το Overton window και η στρατηγική του Zohran Mamdani

Ο Zohran Mamdani εμφανίστηκε στην πολιτική με τρόπο καθηλωτικό και σαρωτικό. Η προεκλογική του καμπάνια για τη θέση του δημάρχου στη Νέα Υόρκη, συγκέντρωσε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον από τη διεθνή κοινή γνώμη γιατί ήταν ταχύρρυθμη, ευρηματική και κατάφερε να κινητοποιήσει ένα πλήθος εθελοντών και ψηφοφόρων που αναγνώρισαν στο πρόσωπό του την υπόσχεση μιας πολιτικής όπως θα ήθελαν να είναι. Το ριζοσπαστικό στην πολιτική του Mamdani βρίσκεται στην εκκεντρικότητα της μετριοπάθειάς του και μάλιστα, σε ένα περιβάλλον όπου η επιθετικότητα μεταφράζεται σε αποφασιστικότητα και η ανειλικρίνεια σε ηθική υπεροχή... Αυτή η σχεδόν αδιόρατη μετατόπιση, είναι που μετατοπίζει το Overton window (δηλ. το εύρος των πολιτικών που είναι αποδεκτές από την πλειοψηφία σε μια δεδομένη στιγμή). Δεν πείθει τους άλλους μόνο να τον ακούσουν, αλλά και να ξανασκεφτούν πού ακριβώς στέκονται οι ίδιοι – πολιτικά και ταυτοτικά. Η προσέγγισή του λειτούργησε ως επίπληξη προς την ίδια την προοδευτική παράταξη και ταυτόχρονα, της υπενθύμισε την ταυτότητά της. Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε επίδειξη ηθικής υπεροχής, χάνει την πειθώ της. Και ο Mamdani κερδίζει έδαφος γιατί είναι ανατρεπτικός. Δείχνει πως η πρόοδος δεν κατοικεί στα πρόσωπα που ενσαρκώνουν αρετές, αλλά σε εκείνα που επιδιώκουν την αλλαγή. Δείτε εδώ το άρθρο ("Ναυτεμπορική", 5/11).

Γιώργος Παπανδρέου: «Η νίκη του Zohran Kwame Mamdani δεν είναι απλώς μια πολιτική επιτυχία, είναι ένα ηχηρό μήνυμα ελπίδας και ανατροπής» (δήλωση)

Η νίκη του Zohran Kwame Mamdani δεν είναι απλώς μια πολιτική επιτυχία· είναι ένα ηχηρό μήνυμα ελπίδας και ανατροπής απέναντι στην κυριαρχία των ολιγαρχικών συμφερόντων που απειλούν τη δημοκρατία — όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε όλο τον κόσμο. Ο Mamdani εξέφρασε με καθαρότητα και θάρρος τη φωνή των πολιτών που αγωνίζονται για δικαιοσύνη, ισότητα και αξιοπρέπεια, απέναντι σε ένα σύστημα που ευνοεί τη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας στα χέρια των λίγων. Όπως καταγράφει και η πρόσφατη έκθεση της Oxfam, “UNEQUAL: The Rise of a New American Oligarchy”, η ανισότητα στις ΗΠΑ έχει φτάσει σε ιστορικά επίπεδα, απειλώντας τη δημοκρατία μέσα από τη σύμπτυξη πολιτικής και επιχειρηματικών ελίτ. Η στάση του Mamdani μας θυμίζει ότι η πολιτική μπορεί και πρέπει να ξαναγίνει υπόθεση των πολλών – υπόθεση πολιτών... Η μάχη του Mamdani είναι και δική μας μάχη – η μάχη κάθε δημοκράτη, σοσιαλιστή και προοδευτικού πολίτη που πιστεύει ότι: Ελευθερία χωρίς ισότητα δεν υπάρχει. Δημοκρατία χωρίς συμμετοχή και λογοδοσία δεν αντέχει. Οικονομία που δεν υπηρετεί την κοινωνία, την υπονομεύει. Η νίκη του Mamdani αποδεικνύει πως ένα νέο κύμα πολιτών – νέων ανθρώπων με όραμα και αξίες – μπορεί να αμφισβητήσει τις ολιγαρχίες και να ανοίξει δρόμους για ένα πιο δίκαιο, δημοκρατικό και ανθρώπινο μέλλον. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Στέλιος Κούλογλου: Κάντο όπως ο Μαμντάνι

Η νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη δεν είναι ιστορική, μόνο επειδή είναι μόλις 34 ετών, μετανάστης, Μουσουλμάνος και Σοσιαλιστής. Παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις γιατί γίνεται σε ένα αμερικανικό και διεθνές περιβάλλον μεταναστοφοβίας, ισλαμοφοβίας και ανόδου της τραμπικής ακροδεξιάς. Για αυτό, τα διδάγματα από την επιτυχία παρουσιάζουν γενικότερο ενδιαφέρον... Ο Μαμντάνι δεν στρογγυλοποίησε τις θέσεις του. Δεν άρχισε να ψάχνει κάποιο μυστηριώδες κέντρο για να ψαρέψει ψήφους. Ούτε θεώρησε ότι η διάκριση αριστεράς- δεξιάς είναι ξεπερασμένη... Αντίθετα διατύπωσε ριζοσπαστικές προτάσεις, που για την αμερικανική πολιτική κουλτούρα είναι κάτι παραπάνω από κομουνιστικές. Δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες σε όλη την πόλη. Δημιουργία αλυσίδας δημοτικών καταστημάτων τροφίμων, ώστε να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια... Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η νίκη του Μαμντάνι διευκολύνθηκε από τη διαφθορά των αντιπάλων του, τις καταστροφικές πολιτικές του ήδη πολύ αντιδημοφιλούς Τραμπ και τις επιθέσεις που εξαπέλυσε εναντίον του. Οι Ρεπουμπλικάνοι ηττήθηκαν άλλωστε και στις άλλες εκλογικές αναμετρήσεις στη Βιρτζίνια, το Νιού Τζέρσει και την Καλιφόρνια, που έγιναν χθες. Αλλά σε μία εποχή όπου το 5% πλουτίζει ενώ η μεγάλη πλειοψηφία τη βγάζει όλο και πιο δύσκολα, η νίκη του Μαμντάνι είναι κάλεσμα για την επιστροφή της Αριστεράς στις αξίες και στα κοινωνικά στρώματα, στα οποία θα έπρεπε κανονικά να απευθύνεται. Δείτε εδώ το άρθρο (tvxs.gr, 5/11).

Γιώργος Νικολού: Η νίκη Μαμντάνι πολλαπλά σημαντική. Επαναχάραξη των εκλογικών περιφερειών

Χτες οι Δημοκρατικοί πέτυχαν μια σειρά από νίκες, περιορισμένες γεωγραφικά αλλά μεγάλες ποσοτικά: στη Virginia η υποψήφια δημοκρατική κυβερνήτρια κέρδισε με 15 μονάδες μια πολιτεία που η Κάμαλα Χάρις κέρδισε με 6 μονάδες πέρσι. Στο New Jersey η δημοκρατική υποψήφια κέρδισε με 13 μονάδες μια πολιτεία που η Χάρις κέρδισε με 6. Στην μάλλον πιο σημαντική κάλπη, στην Καλιφόρνια το δημοκρατικής έμπνευσης δημοψήφισμα για την επαναχάραξη των εκλογικών περιφερειών (redistricting) κατά τρόπο που θα ισορροπεί συνολικά στη Βουλή των Αντιπροσώπων την αντίστοιχη κοπτορραπτική που έκαναν οι Ρεπουμπλικάνοι στο Τέξας πέρασε με 28 (μέχρι στιγμής) μονάδες διαφορά ενώ η Χάρις είχε κερδίσει με 20. Στη Georgia και την Pennsylvania, πάγια swing states, οι Δημοκρατικοί κέρδισαν άλλα πολιτειακά αξιώματα με 20+ μονάδες διαφορά. Αντίστοιχα τα ποσοστά και σε races στη Νέα Υόρκη παρότι η κοινή δημοκρατική μήτρα Cuomo-Mamdani δεν βοηθά σε αντίστοιχες συγκρίσεις κι ενώ προφανώς η νίκη του τελευταίου είναι πολλαπλά σημαντική. Οι διαφορές δείχνουν οριζόντιο swing από πέρσι που επιτρέπει αισιοδοξία για τις ενδιάμεσες εκλογές του '26 και για την πορεία της δημοκρατίας στην Αμερική. Το ότι ο Τραμπ κι ο Βανς είναι σήμερα έξαλλοι δείχνουν πόσο απειλητικό τους φαίνεται το αποτέλεσμα. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Λέων Ηρακλιώτης: Η εκλογή του Μαμντάνι στην Νέα Υόρκη είναι σημαντικό πολιτικό γεγονός. Αυτό είναι το μάθημα-πάθημα του Σικάγου

Η εκλογή του Μαμντάνι στη ΝΥ είναι σημαντικό πολιτικό γεγονός. Πολύ εύκολα όμως μπορεί να μεταλλαχθεί σε πολιτικό βάρος και αστοχία. Αυτό είναι το μάθημα-πάθημα του Σικάγου. Πριν δυο χρόνια, η πόλη μας εξέλεξε αντισυστημικό δήμαρχο, κομμουνιστή θα λέγαν κάποιοι στην Ελλάδα. Το προεκλογικό του πρόγραμμα δεν ήταν διαφορετικό από του Μαμντάνι: φορολόγηση του ακραίου πλούτου για χρηματοδότηση κοινωνικών προγραμμάτων, περιορισμός της αστυνομικής ισχύος κτλ. Δυο χρόνια μετά από την εκλογή του, τα βασικά προβλήματα στο Σικάγο παραμένουν, όχι πως θα τα έλυνε κάποιος σε μια διετία, αλλά τουλάχιστον θα βλέπαμε κάποια βήματα. Δεν έχουν γίνει ούτε μικρά βήματα, πχ να περιοριστεί η παραβατικότητα στα ΜΜΜ... Εδώ είμαστε. Είτε ο Ζοχράν στη ΝΥ, είτε ο Μπράντον στο Σικάγο, έχουμε προβλήματα σε πόλεις και κράτη που υπερβαίνουν τις κοινές δυνατότητες της πολιτικής. Δεν μπορώ να φανταστώ τι υπέρβαση απαιτείται για να πάμε πάλι μπροστά. Ιστορικά τέτοιες υπερβάσεις είναι συνήθως αιματηρές. Δείτε εδώ περισσότερα.

Στράτος Σαφιολέας: Ο Mamdani λαμποκοπάει σε μια πολύ σκοτεινή εποχή

Κανείς, ούτε εγώ, δεν μπορεί να μαντέψει με σιγουριά 100% αν σε λίγες ώρες θα εκλεγεί ο Mamdani δήμαρχος, και αν εκλεγεί τι δήμαρχος θα είναι. Αλλά πρέπει να σας πω, πως ως επαγγελματίας στο χώρο της επικοινωνίας, ως θαυμαστής της Αμερικής, ως κάποιος που ζει και εργάζεται σε αυτή εδώ τη χώρα, και ως πολιτικό ον, καιρό είχα να ευχαριστηθώ μια προεκλογική εκστρατεία τόσο πολύ όσο αυτή του Mamdani...O Mamdani ένα χρόνο πριν, αμέσως μετά την σαρωτική νίκη του Trump στις προεδρικές εκλογές, βγήκε στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Παντελώς άγνωστος στον κόσμο, άρχισε να μιλάει στους περαστικούς για αυτά που τους απασχολούν. Δείτε πόσοι από τους μη προνομιούχους νεοϋρκέζους που τον πλησίασν έχουν ψηφίσει Trump, σε μια πόλη που βγάζει 60% Δημοκρατικό Κόμμα (ή δεν πήγαν ποτέ στις κάλπες). Και γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι αισθάνονται τον Trump σαν τον αντισυστημικό πολιτικό που θα συγκρουστεί με το καλοβολεμένο κατεστημένο, που κάνει τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια χωρίς να τους υπολογίζει, αυτούς που την ίδια ώρα βουλιάζουν στην οικονομική απόγνωση και στην κοινωνική περιθωριοποίηση ενός “Αμερικανικού Ονείρου” που δεν τους περιλαμβάνει. Συνδιαλέγεται με τους εργαζόμενους και τους κάτοικους της Νέας Υόρκης, σε όλο το φάσμα. Πάντα με κουστούμι και γραβάτα, μιλάει από τους δικηγόρους μέχρι τους πωλητές, από τους επιχειρηματίες μέχρι τους ντελιβεράδες. Και παρά τα δεκάδες εκατομμύρια δολάρια διαφημίσεων εναντίων του από δισεκατομμυριούχους που μισούν αυτό που εκπροσωπεί, ο Mamdani λαμποκοπάει σε μια πολύ σκοτεινή εποχή. Δείτε εδώ περισσότερα.

Γιώργος Σταθάκης: Η «εκδίκηση» της Αριστεράς και του φιλοπαλαιστινιακού κινήματος στη Νέα Υόρκη

Ένα φάντασμα πλανάται, κατά το Fox, πάνω από τη Νέα Υόρκη, το «φάντασμα του κομμουνισμού». Ο επόμενος Δήμαρχος της Νέας Υόρκης θα είναι μάλλον ένας Αριστερός (δημοκράτης σοσιαλιστής), Μουσουλμάνος (θρησκευόμενος), Μετανάστης Πρώτης Γενιάς (μετανάστευσε οικογενειακώς από την Ουγκάντα στα 7 του). Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εβραϊκή πόλη, μετά το Τελ Αβιβ., (πάνω από ένα εκατομμύριο). Ο Μαμντάνι αμφισβητεί το «δικαίωμα» στο Ισραήλ να υπάρχει ως «εβραϊκό κράτος», χωρίς ίσα δικαιώματα για τους Παλαιστίνιους, καταγγέλει την «γενοκτονία στη Γάζα» και θεωρεί τον Νετανιάχου, «εγκληματία πολέμου». Μάλιστα θα τον συλλάβει αν εμφανιστεί στη Νέα Υόρκη για «ηθικούς λόγους»  (οι ΗΠΑ δεν αναγνωριζουν το Διεθνές Δικαστήριο). Affordability και αναδιανομή του εισοδήματος Δεν του αρέσει ο καπιταλισμός λόγω των ανισοτήτων. Για να επιβιώσει ο εργαζόμενος πληθυσμός στην πιο «πλούσια πόλη του κόσμου» χρειάζονται «σοσιαλιστικά μέτρα»... Έτσι μάλλον μετά το Λονδίνο θα έχουμε Μουσουλμάνο Δήμαρχο και στη Νεα Υόρκη. Ξέρω, οι μουσουλμάνοι δεν ενσωματώνονται στις δυτικές κοινωνίες. Ο Μαρξ πάντως πρέπει να είναι “πανευτυχής”.  Και η Παλαιστίνη που θα έχει ένα φίλο. Και το Δημοκρατικό κόμμα μία πιθανή στρατηγική, έστω με προσαρμογές ανά Πολιτεία, κατά του Τραμπ. Και η Αριστερά ανά τον κόσμο, θα μάθει ότι «η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς είναι εφικτή». Και η αυτό-περιθωριοποίηση της επίσης. Δείτε εδώ περισσότερα (αρχική δημοσίευση 22/7). 

ΚΑΤΑ

Για τον Αμερικανό δοκιμιογράφο, η εκλογή του Ζόχραν Μαμντάνι ως δημάρχου της Νέας Υόρκης προμηνύει μια βαθιά διχόνοια εντός του Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία είναι διχασμένη μεταξύ νέων και φιλο-Μαμντάνι ακτιβιστών από τη μία πλευρά, και μιας πιο κεντρώας βάσης από την άλλη. Ο Ροντ Ντρέχερ είναι συγγραφέας και αναπληρωτής καθηγητής στο Ινστιτούτο Δούναβη στη Βουδαπέστη. Το τελευταίο του δοκίμιο είναι: Πώς να ανακαλύψουμε ξανά τη γεύση του Θεού σε έναν κόσμο που τον έχει διώξει (Artège Publishers, 2025). «Η νίκη του Μαμντάνι  θα έχει εθνικές επιπτώσεις, αλλά θα παραμείνουν περιορισμένες. Είναι υπερβολικά αριστερός για την υπόλοιπη χώρα. Δεν θα υπάρξει ποτέ κύμα Μαμντάνι, αλλά στη σημερινή Αμερική, η τοπική πολιτική μπορεί εύκολα να επεκταθεί στην εθνική σκηνή. Υπό αυτή την έννοια, η εκλογή ενός μουσουλμάνου σοσιαλιστή, πολύ αριστερού σε κοινωνικά ζητήματα, στη δημαρχία της πιο σημαντικής πόλης στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένα απροσδόκητο δώρο για τους Ρεπουμπλικάνους. Είναι απίθανο οι Δημοκρατικοί στη Μεσοδυτική Αμερική να χαρούν με αυτό το αποτέλεσμα, επειδή ο Μαμντάνι θα γίνει ένα σημαντικό συστατικό του εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα διασφαλίσουν ότι αυτό θα συμβεί». Δείτε εδώ περισσότερα. 

Le Journal du Dimanche/ Mια παραπλανητική νίκη για την αμερικανική αριστερά 

Η Νέα Υόρκη (οκτώ εκατομμύρια κάτοικοι, μια οικονομία ισοδύναμη με μια χώρα της G20) μόλις στράφηκε στην ηγεσία ενός Δημοκρατικού που θέλει να παγώσει τα ενοίκια, να αυξήσει τον δημοτικό έλεγχο, να φορολογήσει τους πλούσιους και να κάνει τις δημόσιες συγκοινωνίες σχεδόν δωρεάν. Το σοσιαλιστικό όνειρο αυτής της μητροπολιτικής Αμερικής υλοποιείται σε αυτήν την παγκόσμια πόλη όπου το Apple Pay έχει πρακτικά αντικαταστήσει τα χάρτινα εισιτήρια. Αλλά η εικόνα είναι παραπλανητική. Η σαρωτική νίκη του Μαμντάνι δεν σημαίνει ότι η Αμερική μετατοπίζεται προς τα αριστερά. Αντίθετα, σημαίνει ότι η Νέα Υόρκη βυθίζεται ακόμη περισσότερο στη δική της μοναδική ταυτότητα. Μια πόλη αρχιπελάγους, ένα ιδεολογικό εργαστήριο και όχι μια εθνική πυξίδα... Σίγουρα, δεν ήταν μια ονειρική βραδιά για το στρατόπεδο των MAGA. Αλλά δεν ήταν ούτε εφιάλτης. Το αμερικανικό πολιτικό τοπίο παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητο. Ήταν η αριστερά που σκλήρυνε τη στάση της. Αλλά πώς θα μπορούσαν να προσελκύσουν τους ψηφοφόρους MAGA με αυτόν τον τρόπο;... Η Νέα Υόρκη γίνεται πιο ριζοσπαστική, η Βιρτζίνια πιο εδραιωμένη. Είναι αυτά πραγματικά καλά νέα για το κόμμα του Κένεντι; Για χρόνια, οι Δημοκρατικοί στρατηγικοί έχουν παίξει το ρόλο του κέντρου, τοποθετώντας μετριοπαθείς προσωπικότητες ικανές να μιλήσουν στον εργάτη εργοστασίου της Μεσοδυτικής Αμερικής καθώς και στη νοσοκόμα της Αριζόνα. Χθες το βράδυ, χειροκρότησαν έναν απροκάλυπτο σοσιαλισμό. Στην αμερικανική πολιτική, αυτή η λέξη είναι προσβολή. Δείτε εδώ το άρθρο (μετάφραση: Μπάμπης Πετράκης).

ΑΜΦΙ

Βλάσης Αγτζίδης: Ο Μαμντάνι δεν είναι το πρότυπο του φτωχού περιθωριοποιημένου μετανάστη. Αντιθέτως ταξικά ανήκει στην αστική τάξη

Η νίκη του Ζόραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη προκάλεσε μεγάλο κύμα δημοσιεύσεων και σχολίων. Κατ' αρχάς να πούμε ότι ο Μαμντάνι κέρδισε τις εκλογές εξαιτίας του φιλολαϊκού του προγράμματος και της ξεκάθαρα ταξικής τοποθέτησης υπέρ του ταπεινού κόσμου της εργασίας. Οι ελλαδικές μας προσεγγίσεις κατά το μεγαλύτερο βαθμό κινήθηκαν αυθαιρετώντας γύρω από τις ιδεοληψιες του καθενός. Απ' τα Δεξιά υπήρξε μια καταστροφολογική προσέγγιση για τον φιλοχαμασίτη μουσουλμάνο που άλωσε την Πόλη απ' τα μέσα, ενώ αρκετοί απ' τα Αριστερά θριαμβολόγησαν γιατί ένας φτωχός περιθωριοποιημενος, μουσουλμάνος μετανάστης κατάφερε να κερδίσει την εξουσία στη μητρόπολη του καπιταλισμού. Και οι δύο προσεγγίσεις είναι λανθασμένες. Κατ' αρχάς ο Ζόραν Μαμντάνι δεν είναι καθόλου το πρότυπο του φτωχού περιθωριοποιημένου μετανάστη. Αντιθέτως προέρχεται από οικογένεια διανοουμένων που βρίσκεται ταξικά στα πάνω στρώματα της μεσαίας αστικής τάξης. Η προσπάθεια των δημοκρατικών πολιτών που προέρχονται απ' τις μουσουλμανικές κοινότητες είναι να αντιμετωπίσουν τους ισλαμιστές και να περιορίσουν την ισλαμική πίστη στον προσωπικό χώρο του καθένα. Δύσκολο αλλά εφικτό… Με την έννοια ότι το πολιτικό φονταμενταλιστικο Ισλάμ εμφανίστηκε δυναμικά από το 80. Ο ρόλος όμως του Μαμντάνι είναι να καταφέρει να υλοποιήσει το κοινωνικό του πρόγραμμα. Εκεί θα κριθεί η ειλικρίνεια των προθέσεών του και η δυνατότητα να κάνει κάτι διαφορετικό από τον προκάτοχο του. Δείτε εδώ περισσότερα.