e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Αποσπάσματα του εβδομαδιαίου ενημερωτικού δελτίου e-library αναρτώνται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

Ακολουθεί βίντεο από το Συνέδριο που έγινε χθες, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2025 στο Ίδρυμα Θεοχαράκη με θέμα: «Ανθεκτικότητα, Συμπερίληψη και Ανάπτυξη: Ένα τρίπτυχο για τη Διττή Μετάβαση των Ελληνικών Περιφερειών». Συντονιστής και Επιστημονικός Υπεύθυνος του Έργου JustReDI: Νίκος Δεμερτζής. Στο στρογγυλό τραπέζι συμμετείχαν οι: Περικλής Βασιλόπουλος, Νίκος Χαραλαμπίδης, Κλειώ Σγουροπούλου, Μαρία Λογοθέτη, Βασιλική Γεωργιάδου. Δείτε εδώ το βίντεο του Συνεδρίου που περιλαμβάνει και την εισήγηση του Περικλή Βασιλόπουλου.

Remarkable Texts

Jürgen Habermas: Can the EU Still Escape the Authoritarian Pull of the USA? (Μπορεί η ΕΕ να ξεφύγει από την Αυταρχική Επιρροή των Η.Π.Α;). Ο ρόλος της Κοινωνίας των Πολιτών

These new types of authoritarian regimes apparently cannot be attributed to the particular circumstances of a failed transition from post-Soviet forms of rule. They are probably more like precursors for the democratically legitimated dismantling of the oldest democracy on earth and for the rapid construction and expansion of a technocratically administered libertarian-capitalist form of rule. What we are observing in the USA is the same transition from one “system” to another—not even particularly creeping, but rather inconspicuous in the face of a more or less paralyzed opposition: the last or second-to-last democratic election was the long-announced start of a rapid, arbitrary-autocratic expansion of an executive power that has been simultaneously trimmed and purged. Trump is abusing this power without regard for objections from a legal system that now runs into the void and is gradually being hollowed out from above… I consider it likely that Europe will be less able than ever to decouple itself from the USA’s leadership. Whether it can maintain its normative, and thus far still democratic and liberal, self-understanding in this undertow will then be the central challenge. At the end of a politically rather favoured life, the nevertheless imploring conclusion does not come easily to me: the further political integration at least of the core of the European Union has never been as vital for our survival as it is today. And never so improbable. Δείτε εδώ το άρθρο (socialeurope.eu, 15/12).

Αυτοί οι νέοι τύποι αυταρχικών καθεστώτων προφανώς δεν μπορούν να αποδοθούν στις ιδιαίτερες συνθήκες μιας αποτυχημένης μετάβασης από τις μετασοβιετικές μορφές διακυβέρνησης. Πιθανότατα αποτελούν περισσότερο προάγγελο της δημοκρατικά νομιμοποιημένης διάλυσης της παλαιότερης δημοκρατίας στη γη και της ταχείας οικοδόμησης και επέκτασης μιας τεχνοκρατικά διοικούμενης φιλελεύθερης-καπιταλιστικής μορφής διακυβέρνησης. Αυτό που παρατηρούμε στις ΗΠΑ είναι η ίδια μετάβαση από το ένα «σύστημα» στο άλλο - ούτε καν ιδιαίτερα ύπουλη, αλλά μάλλον δυσδιάκριτη μπροστά σε μια λίγο πολύ παράλυτη αντιπολίτευση: οι τελευταίες ή προτελευταίες δημοκρατικές εκλογές ήταν η προαναγγελθείσα έναρξη μιας ταχείας, αυθαίρετης-αυταρχικής επέκτασης μιας εκτελεστικής εξουσίας που έχει ταυτόχρονα περικοπεί και εκκαθαριστεί. Ο Τραμπ καταχράται αυτή την εξουσία χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις αντιρρήσεις ενός νομικού συστήματος που τώρα καταλήγει στο κενό και σταδιακά αποδομείται από πάνω... Θεωρώ πιθανό ότι η Ευρώπη θα είναι λιγότερο ικανή από ποτέ να αποσυνδεθεί από την ηγεσία των ΗΠΑ. Το κατά πόσον μπορεί να διατηρήσει την κανονιστική, και μέχρι στιγμής δημοκρατική και φιλελεύθερη, αυτογνωσία της σε αυτό το υπόγειο ρεύμα θα είναι τότε η κεντρική πρόκληση. Στο τέλος μιας πολιτικά μάλλον ευνοημένης ζωής, το παρόλα αυτά ικετευτικό συμπέρασμα δεν μου βγαίνει εύκολα: η περαιτέρω πολιτική ολοκλήρωση, τουλάχιστον του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν ήταν ποτέ τόσο ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή μας όσο είναι σήμερα. Και ποτέ τόσο απίθανη.

**************************************************

Έρευνα Eteron - Η Δημοκρατία σε Αναζήτηση Ισορροπίας: Από τη Διαβρωμένη Θεσμική Εμπιστοσύνη στη Δημοκρατική Δυσφορία – Ελλάδα 2025

Η ελληνική δημοκρατία εισέρχεται στο τρίτο τέταρτο του αιώνα της Μεταπολίτευσης με ένα οξύμωρο χαρακτηριστικό: είναι ίσως πιο ανθεκτική από ποτέ θεσμικά, αλλά πιο εύθραυστη κοινωνικά. Η εμπιστοσύνη, που μεταπολιτευτικά οικοδομήθηκε ως υπόσχεση ισότητας και κοινωνικής ανόδου, έχει πλέον αποσυνδεθεί από το συναίσθημα και εδραιώνεται στην εμπειρική δοκιμασία: η δημοκρατία οφείλει να αποδεικνύει ότι λειτουργεί, όχι απλώς να διακηρύσσει ότι υπάρχει. Οι δυο πανελλαδικές έρευνες του Eteron -«Ακτινογραφία Ψηφοφόρων» (Μάρτιος–Απρίλιος 2025, δείγμα 2.574 ατόμων) και «Unmute Democracy» (Σεπτέμβριος 2025, δείγμα 1.876 ατόμων)- αποτυπώνουν με εντυπωσιακή καθαρότητα αυτήν τη μετάβαση. Αποκαλύπτουν μια κοινωνία που παραμένει βαθιά προσηλωμένη στις δημοκρατικές αρχές, αλλά ταυτόχρονα εμφανίζει κόπωση απέναντι στον τρόπο λειτουργίας των θεσμών. Η συνολική αξιολόγηση της λειτουργίας της δημοκρατίας είναι εξαιρετικά χαμηλή: ο μέσος όρος δεν ξεπερνά το 3,85/10, ενώ σχεδόν ένας στους πέντε πολίτες (19%) βαθμολογεί τη δημοκρατία με μηδέν και μόλις το 3,1% της αποδίδει την ανώτατη τιμή. Δεν πρόκειται για περιστασιακή δυσαρέσκεια, αλλά για μια εμπεδωμένη δυσφορία απέναντι στον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας -ένα συναίσθημα που έχει ιστορικό βάθος και συνδέεται με την εμπειρία ματαίωσης της τελευταίας δεκαετίας, όπου η πολιτική συμμετοχή δεν μεταφράστηκε σε αντίστοιχη θεσμική ανταπόκριση. Δείτε εδώ περισσότερα.

Μάχη Γεωργακοπούλου: Καλά παραδείγματα αντιμετώπισης της Διαφθοράς σε Σιγκαπούρη, Σκανδιναβία και Ηνωμένο Βασίλειο. Η σύγκριση με την ελληνική παθογένεια

Η χώρα μας πληρώνει διαχρονικά το κόστος ενός πλέγματος επίσημων και ανεπίσημων προστατευτικών μηχανισμών: από θεσμικές ρυθμίσεις που λειτουργούν ως ασπίδα, έως πρακτικές αποτροπής ουσιαστικής διερεύνησης ευθυνών. Αυτή η κουλτούρα αφορά ένα σύστημα που αυτοσυντηρείται, παράγοντας δημοκρατικό έλλειμμα και θεσμική δυσλειτουργία. Η υπέρβαση αυτής της παθογένειας απαιτεί μετατόπιση παραδείγματος από την ανοχή στην υπευθυνότητα, από την εξαίρεση στον κανόνα και από την προστασία της εξουσίας στην προστασία της κοινωνίας και της εμπιστοσύνης των πολιτών...Οι συγκρίσεις με χώρες που έχουν επιβάλει στέρεες αρχιτεκτονικές λογοδοσίας είναι αποκαλυπτικές. Συνοπτικά: Σκανδιναβία – Κουλτούρα διαφάνειας ως εθνικό πλεονέκτημα. Σουηδία, Νορβηγία και Δανία έχουν ενσωματώσει στο θεσμικό τους DNA τον κανόνα ότι η εξουσία δεν προστατεύεται, ελέγχεται. Τα δημόσια πρόσωπα δεν διαθέτουν ειδικό καθεστώς ασυλίας για διοικητικές ή ποινικές πράξεις, ενώ οι θεσμοί oversight (ombudsman, επιτροπές δεοντολογίας, ανεξάρτητοι ελεγκτές) λειτουργούν με πλήρη επιχειρησιακή αυτονομία. Η κοινωνική νομιμοποίηση αυτών των μηχανισμών είναι τόσο υψηλή, ώστε ακόμη και η υποψία κατάχρησης εξουσίας ενεργοποιεί άμεσες, ορατές διαδικασίες ελέγχου. Σιγκαπούρη – Μηδενική ανοχή στη διαφθορά, χωρίς εξαιρέσεις. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Μιχαήλ Δρίτσας: Η Ελλάδα έχει προκλήσεις, αλλά δεν είναι «η πιο διεφθαρμένη χώρα»

Πολύ συχνά ακούμε ότι “η Ελλάδα είναι η πιο διεφθαρμένη χώρα στην Ευρώπη”. Αυτό όμως δεν επιβεβαιώνεται από κανένα αντικειμενικό στοιχείο. Οι μόνες πραγματικές μετρήσεις — από ΟΟΣΑ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (OLAF, EPPO) καταδεικνύουν ότι: Η Ελλάδα βρίσκεται στη μεσαία ομάδα των χωρών της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. Στις πραγματικές υποθέσεις απάτης που εξετάζει η EPPO, η Ελλάδα είναι ακριβώς στη μέση, όχι στην κορυφή. Αν δούμε τις υποθέσεις ανά ευρώ ευρωπαϊκών πόρων, η Ελλάδα έχει αναλογικά λιγότερα περιστατικά από χώρες που θεωρούνται “υπόδειγμα”, όπως η Ολλανδία. Στους δείκτες του ΟΟΣΑ (asset declarations, whistleblowers, procurement transparency) η Ελλάδα είναι πάνω από πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Το πρόβλημα δεν είναι τα δεδομένα – είναι η αντίληψη. Και η αντίληψη δεν είναι μέτρηση διαφθοράς. Η Ελλάδα έχει προκλήσεις, αλλά δεν είναι “η πιο διεφθαρμένη χώρα”. Με βάση τα επίσημα στοιχεία, δεν είναι καν στις χειρότερες θέσεις. Η Ελλάδα έχει υψηλό Δείκτη Αντιλήψεων Διαφθοράς λόγω ιστορικής εμπειρίας και κουλτούρας καθημερινότητας. Δείτε εδώ περισσότερα.

Αντώνης Παπαγιαννίδης: Νομοθετείται η υγεία; Ο υγιεινότερος τρόπος ζωής;

Έχει γίνει συνείδηση πλέον γενικευμένα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση – το σύστημά της – στηρίζεται κατά προτεραιότητα στην ρυθμιστική παρέμβαση. Έχει επίσης συνειδητοποιηθεί ότι από τα οικονομικά και τεχνοκρατικά μέτωπα στα οποία την είχαμε συνηθίσει να στρέφεται, βαθμιαία μετακινείται και προς πιο soft/κοινωνικά πεδία: θέματα νεολαίας, ζητήματα κουλτούρας, ήδη προβληματικές της υγείας… Λιγότερο συχνά δίνεται αρκετή προσοχή στο ότι η ΕΕ έχει μια (υγιή) προσκόλληση στο να συγκεντρώνει, να κωδικοποιείται, και να ενσωματώνει στις προσεγγίσεις της και στις πολιτικές που επιδιώκει να προωθήσει στοιχεία (ώστε να στηρίζει μιαν εικόνα data-based/data-driven policy-making)...Έτσι λοιπόν που η Ελληνική προσέγγιση του τελευταίου καιρού αξιοποιεί-έως-και-αντιγράφει Ευρωπαϊκές ρυθμίσεις και απηχεί/εισάγει τις αντίστοιχες συζητήσεις, έχει καίρια σημασία να απασχολήσει σοβαρά αυτή η τελευταία διάσταση του ανθρώπινου αγγίγματος, των αξιόπιστων δικτύων, της συνέχειας στις προσπάθειες κοκ – η οποία είναι μεν χαρακτηριστική μιας Μεσογειακής προσέγγισης και νοοτροπίας, πλην όμως αντισταθμίζεται από οργανωτική ανεπάρκεια, «εύκολη» παραίτηση κοκ ακόμη κι όταν γίνεται καλό ξεκίνημα. Δείτε εδώ το άρθρο ("Οικονομική Επιθεώρηση", 15/12/).

Αγροτικές κινητοποιήσεις 

Αντώνης Καρακούσης: Περιμένοντας μια σύγχρονη αγροτική μεταρρύθμιση

Η εξελισσόμενη εξέγερση των αγροτών, όπως εκδηλώνεται με τα μπλόκα των εθνικών δρόμων μεγάλης κυκλοφορίας, τις εισβολές στα αεροδρόμια της Κρήτης, τους αποκλεισμούς των λιμανιών, όπως του Βόλου, και άλλων ευαίσθητων εμπορικά και οικονομικά ζωνών, μπορεί να είχε ως αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις παρεπόμενες καθυστερήσεις στην καταβολή των επιδοτήσεων, αλλά οι ρίζες είναι βαθύτερες. Ο αγροτικός τομέας στην Ελλάδα μοιάζει παγιδευμένος σε ένα αντίρροπο σχήμα υψηλού κόστους παραγωγής και μειωμένων τιμών, που οδηγεί σταθερά σε ζημιές ή έστω χαμηλά εισοδήματα και αναπόφευκτα σε συρρίκνωση τον γεωργικό κλάδο. Η συμμετοχή της αμιγούς αγροτικής παραγωγής στο ΑΕΠ μόλις προσεγγίζει το 3,6% τα τελευταία χρόνια και μόνο με την προσθήκη των συγγενών προς τον αγροδιατροφικό τομέα μεταποιητικών μονάδων φθάνει μετά βίας το 7,5% του ετήσιου εθνικού προϊόντος. Από πλήθος ερευνών επίσης βεβαιώνεται ότι ο τομέας χάνει ετησίως το 0,3% της δυναμικότητάς του… Με άλλα λόγια, τα μπλόκα και οι οξύτατες αντιδράσεις των αγροτών δεν είναι άνευ αιτίας. Η κυβέρνηση που ομνύει στις μεταρρυθμίσεις εγκατέλειψε τον τομέα στο έλεος Θεού και ανθρώπων και πλέον οφείλει ταχεία δράση, πριν να είναι αργά. Δείτε εδώ το άρθρο ("Βήμα", 14/12).

Δήμητρα Χαλικιά: Η υποβάθμιση των αγροτικών κινητοποιήσεων λόγω απουσίας Πανελλαδικής Συνδικαλιστικής εκπροσώπησης των αγροτών

Αυτό που εκτυλίσσεται σήμερα στη χώρα με αιχμή τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα τεχνικό πρόβλημα πληρωμών, ούτε μια «κακή στιγμή» της διοίκησης. Είναι καθαρή έκφραση ταξικής δυσλειτουργίας ενός κράτους που έχει αποσυνδεθεί πλήρως από τις υλικές συνθήκες των ανθρώπων που κρατούν ακόμα όρθια την παραγωγή. Οι αγρότες βρίσκονται στον δρόμο απολύτως δικαιολογημένα. Δεν πληρώθηκαν κανονικά, δεν ενημερώθηκαν με σαφήνεια, δεν ξέρουν πότε και πώς θα πληρωθούν, και αντιμετωπίζονται σαν λογιστικό πρόβλημα. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση ισχυρίζεται δημοσίως πως «δεν γνωρίζει τα αιτήματα των αγροτών» δεν είναι απλώς προκλητικό. Είναι  πολιτική ομολογία αποσύνθεσης. Όταν μια κυβέρνηση δεν ξέρει τι ζητά ένας ολόκληρος παραγωγικός κλάδος, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι δομικό. Χειρότερο δε, όταν χρησιμοποιεί αυτό το «επιχείρημα» για να υποβαθμίσει τις αγροτικές κινητοποιήσεις... Και εδώ εμφανίζεται το δεύτερο, εξίσου σοβαρό ζήτημα: η απουσία Πανελλαδικής Συνδικαλιστικής εκπροσώπησης των αγροτών. Ο κατακερματισμός δεν είναι τυχαίος ούτε φυσικός. Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών αποδυνάμωσης της συλλογικής οργάνωσης, πελατειακών σχέσεων και πολιτικής εγκατάλειψης. Έτσι, οι αγρότες εμφανίζονται ως διάσπαρτες φωνές, χωρίς ενιαίο λόγο και χωρίς διαπραγματευτική ισχύ. Δείτε εδώ περισσότερα.

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: «Πως να μιλήσεις για το χώμα σ’ αυτούς που λατρεύουν το τσιμέντο;»

Ένα από τα πολλά παράδοξα της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας είναι ότι η μισή Ελλάδα ψευτο-ζει μέσα στο τσιμέντο και η άλλη μισή εξαφανίζεται μέσα στα χωράφια. Κι' όμως η μοίρα τους είναι η ίδια. Η σημερινή αγροτική εξέγερση, τα μπλόκα, οι ξεσηκωμένες φωνές των κτηνοτρόφων και των παραγωγών, δεν είναι μια «συντεχνιακή διαμαρτυρία». Είναι η τελευταία προειδοποίηση μιας χώρας που έχει σχεδόν χάσει ολοσχερώς το πιο θεμελιώδες από τα αγαθά της, την ικανότητα να θρέφει τον εαυτό της… Αλλά πάνω από αυτά υπάρχει κάτι βαθύτερο. Η αγροτιά αρνείται να πεθάνει σιωπηλά. Αρνείται να γίνει κομπάρσος σε μια χώρα χωρίς ρίζες. Αρνείται να παραδώσει τη διατροφή της Ελλάδας σε πολυεθνικούς κολοσσούς. Η ελληνική αγροτιά αρνείται να παραδώσει το κοινό μας χώμα. Και αυτό δεν είναι οικονομική διεκδίκηση. Είναι υπαρξιακή αντίσταση… Γι' αυτό και τα μπλόκα δεν είναι απειλή για την κοινωνία. Είναι προειδοποίηση για την κοινωνία… Όποιος βλέπει στα μπλόκα «ταλαιπωρία» δεν έχει καταλάβει ότι αυτή η ταλαιπωρία είναι το τελευταίο σήμα κινδύνου μιας κοινωνίας που καταρρέει εξαρτημένη, εύθραυστη, τρομαγμένη, χωρίς πηγή ζωής, χωρίς αυτάρκεια, χωρίς έλεγχο της μοίρας της. Δείτε εδώ περισσότερα.

*Υπάρχει μια Ελλάδα που πεινά. Και υπάρχει μια Ελλάδα που καταναλώνει. Η πρώτη είναι η Ελλάδα του χώματος. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, εργάτες, άνθρωποι που παράγουν. Η δεύτερη είναι η Ελλάδα των επιδοτούμενων πολιτιστικών ιδρυμάτων, των χορηγιών, των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, των curated events, των think tanks και των PR αφηγήσεων… Η πόλη θα σωθεί μόνο αν ακούσει ξανά τη φωνή της γης. Η δημοκρατία θα αναστηθεί μόνο αν δει ξανά την αγροτιά ως πυλώνα, όχι ως περιφέρεια. Η πολιτική θα ξαναγεννηθεί μόνο όταν το χώμα μπει στο κέντρο της σκηνής. Γιατί χωρίς χώμα, δεν υπάρχει ζωή. Δεν υπάρχει πατρίδα. Δεν υπάρχει πολιτισμός. Δεν υπάρχει μέλλον. Και κυρίως δεν υπάρχει Ελευθερία. Δείτε επίσης εδώ την σχετική δημοσίευση. 

Πέτρος Κόκκαλης: Πρόγραμμα AgroBoost - Η Ελλάδα που παράγει vs Η Ελλάδα που παρακμάζει

Σήμερα, η χώρα μοιάζει κομμένη στα δύο. Στους δρόμους, τα τρακτέρ κλείνουν τα σύνορα και τις εθνικές οδούς. Η οργή που ξεχειλίζει στα μπλόκα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι το αποτέλεσμα μιας τετραετίας —και μιας τεσσαρακονταετίας— όπου κυριάρχησε η φαυλότητα. Είναι η αδιαφάνεια και η διαφθορά του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι ο ασφυκτικός πελατειασμός της ΚΑΠ που έμαθε το σύστημα να κυνηγάει επιδοτήσεις αντί για λύσεις. Είναι το αίσθημα του έντιμου παραγωγού ότι τιμωρείται, ενώ οι «ημέτεροι» με τις ψεύτικες δηλώσεις επιβιώνουν. Αυτό το σύστημα μας τελείωσε. Χρεοκόπησε. Και το βλέπουμε στα αδιέξοδα των αγροτών μας. Τι είναι το AgroBoost και γιατί είναι η απάντηση; Το AgroBoost δεν είναι απλώς «άλλο ένα πρόγραμμα». Είναι ένα εμβληματικό έργο του Horizon Europe. Για όσους δεν γνωρίζουν, το Horizon Europe είναι το «βαρύ πυροβολικό» της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Έρευνα και την Καινοτομία. Δεν είναι «λεφτά για κατανάλωση». Είναι η επένδυση της Ευρώπης στη γνώση, για να λύσουμε προβλήματα που φαίνονται άλυτα... Το δίλημμα πλέον είναι υπαρξιακό. Θα συνεχίσουμε να σέρνουμε τα πόδια μας πίσω από ένα σύστημα που γεννά αδικία, σκάνδαλα στον ΟΠΕΚΕΠΕ και αγρότες στα μπλόκα; Ή θα επιλέξουμε τώρα, επιτέλους, τον δρόμο της πραγματικής παραγωγής; Είναι στο χέρι μας να σταματήσουμε να κοιτάμε το παρελθόν και να επιλέξουμε το μέλλον που είναι ήδη εφικτό. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Συνέντευξη του κτηνοτρόφου Θωμά Μόσχου στο ERTNEWS. «Χώρα χωρίς επάρκεια τροφών, είναι χώρα απολύτως εξαρτημένη σε τρίτους»

Ο Θωμάς Μόσχος, ένας νέος άνθρωπος του πρωτογενούς τομέα, κατοικεί στην ορεινή Πολύκαρπη της Καστοριάς και είναι σύζυγος και πατέρας δυο παιδιών. Σπούδασε Γεωπονία στη Βουλγαρία στο Δασοτεχνικό Πανεπιστήμιο της Σόφιας κερδίζοντας υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Giottingen της Γερμανίας, ενώ στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων. Είναι κτηνοτρόφος 5ης γενιάς και συνιδιοκτήτης της καθετοποιημένης κτηνοτροφικής επιχείρησης «Φάρμα Μόσχου», στην οποία καλλιεργούνται 950 στρέμματα και εκτρέφονται 1.200 αιγοπρόβατα. Δείτε εδώ τη συνέντευξη.

***********************************

Στέλιος Φενέκος: Προβληματισμοί για τη δημόσια ρήση του Α/ΓΕΕΘΑ περί «πρώτου πλήγματος»

Η συζήτηση περί «προληπτικού πλήγματος» στην ελληνική στρατηγική σκηνή επανήλθε στο προσκήνιο με αφορμή δημόσιες δηλώσεις του Α/ΓΕΕΘΑ αλλά και ανώτατων απόστρατων αξιωματικών λόγω κυρίως της προμήθειας σύγχρονων μακράς ακτίνας όπλων. Ωστόσο, η έννοια αυτή, όπως αντιμετωπίζεται στη στρατηγική θεωρία, είναι πολύ πιο στενή και πιο απαιτητική από όσο συνήθως παρουσιάζεται στον δημόσιο διάλογο. Διότι προληπτικό πλήγμα δεν σημαίνει απλώς «χτυπώ πρώτος».  Σημαίνει ότι μπορώ, με μία ταχεία και αποφασιστική ενέργεια, να αλλάξω τη στρατηγική ισορροπία από την πρώτη κιόλας στιγμή. Και αυτό, ειδικά στην περίπτωση Ελλάδας–Τουρκίας, είναι εξαιρετικά δύσκολο... Η διεθνής στρατηγική θεωρία διακρίνει αυστηρά δύο έννοιες: το preemptive strike και το preventive war. Το προληπτικό πλήγμα (preemptive) είναι αντίδραση σε άμεση και επικείμενη απειλή, όταν ο αντίπαλος βρίσκεται κυριολεκτικά ένα βήμα πριν την επίθεση. Είναι μια μορφή αυτοάμυνας με χρονικό παράθυρο ωρών ή λίγων ημερών. Αντιθέτως, ο παρεμποδιστικός/ προφυλακτικός πόλεμος (preventive) στρέφεται κατά μιας μελλοντικής, υποθετικής απειλής, που ίσως αναδυθεί καθώς ο αντίπαλος ενισχύεται. Δείτε εδώ περισσότερα.

Παντελής Σαββίδης: Ο ισχυρότερος επεξεργαστικός πυρήνας Τεχνητής Νοημοσύνης φέρει ελληνική σφραγίδα

Ο ισχυρότερος επεξεργαστικός πυρήνας τεχνητής νοημοσύνης λειτουργεί με φως και φέρει ελληνική σφραγίδα. Το Τμήμα Πληροφορικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, ύστερα από τη δημιουργία του ταχύτερου επεξεργαστή Τεχνητής Νοημοσύνης που δημιούργησε και ανακοίνωσε πριν από περίπου δύο χρόνια, παρουσιάζει έναν φωτονικό επεξεργαστή Τεχνητής Νοημοσύνης, ο οποίος προσφέρει τη μεγαλύτερη υπολογιστική ισχύ που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα, παγκοσμίως, στην κατηγορία των πλήρως προγραμματιζόμενων επεξεργαστικών πυρήνων! Ο επεξεργαστής αυτός βασίζεται σε φωτονικούς νευρώνες και λειτουργεί με φως αντί για ηλεκτρικό ρεύμα, υλοποιώντας μια πρωτότυπη αρχιτεκτονική η οποία, για πρώτη φορά, μπορεί και υλοποιεί αλγεβρικές πράξεις σε υψηλές ταχύτητες αξιοποιώντας πολυπλεξία σε τρεις διαστάσεις: χρόνο, χώρο και μήκος κύματος. Με τον τρόπο αυτό, κατάφερε να παρέχει συνολική υπολογιστική ισχύ ίση με 262 TOPS (262 × 1012 πράξεις ανά δευτερόλεπτο), η οποία αποτελεί αριθμό ρεκόρ μεταξύ όλων των προγραμματιζόμενων πυρήνων Τεχνητής Νοημοσύνης: είναι περίπου 24 φορές υψηλότερη σε σχέση με τις αντίστοιχες επιδόσεις άλλων ερευνητικών πρωτοτύπων πλήρως προγραμματιζόμενων φωτονικών επεξεργαστών και περίπου 10 φορές υψηλότερη από τον ισχυρότερο πυρήνα Τεχνητής Νοημοσύνης (tensor core) B200 της NVIDIA. Δείτε εδώ περισσότερα.

Έλσα Νικολαΐδου: «Εσείς οι Έλληνες είστε πάντοτε παιδιά. Έλληνας γέρος δεν υπάρχει» - Πλάτων, Τίμαιος

Ο Πλάτωνας συγγράφει διαλόγους, όχι πραγματείες, με κύριο πρωταγωνιστή τον Σωκράτη. Με μία εξαίρεση. Τον πλατωνικό «Τίμαιο». Ο Τίμαιος διαφέρει από τους υπόλοιπους πλατωνικούς διαλόγους, αν και ο Πλάτωνας ξεκινάει πάλι θεατρικά με την εμφάνιση όλων των πρωταγωνιστών. Ο Σωκράτης μετράει τους συνομιλητές του προκειμένου να συνεχίσουν τη χθεσινή συζήτηση για την ιδανική πολιτεία και ανακαλύπτει ότι ο τέταρτος (την ταυτότητα του οποίου δεν μας αποκαλύπτει ποτέ) απουσιάζει, με αποτέλεσμα να ζητήσει από τους υπόλοιπους τρεις (τον Κριτία, τον Ερμογένη και τον αστρονόμο Τίμαιο) να αναλάβουν το δικό του θέμα. Κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί ποτέ. Η αφήγηση του Τίμαιου για τη δημιουργία του κόσμου θα καταλάβει όλο το έργο. Ο Σωκράτης δηλώνει εξ αρχής ότι «θα σωπάσει και θα ακούσει» τη διήγηση του Τίμαιου. Εδώ, πράγματι, δεν γνωρίζει τίποτε, δεν έχει ασχοληθεί με τη φύση και το σύμπαν. Εφόσον δεν μπορεί να εκμαιεύσει γνώση -όπως στους υπόλοιπους διαλόγους όπου είναι ο κύριος συνομιλητής- ο Σωκράτης δεν μετέχει στον διάλογο, στην ουσία μονόλογο, του Τίμαιου. Δείτε εδώ το άρθρο (philenews.com, 13/12). 

Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις

Το Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου – Ίδρυμα Θεμιστοκλή & Δημήτρη Τσάτσου και το Παρατηρητήριο Συνταγματικών Εξελίξεων Syntagma Watch διοργανώνουν ανοικτή εκδήλωση με θέμα: «Τεχνητή Νοημοσύνη: Προς μια ρύθμιση ή υπερρύθμιση;» με αφορμή την έκδοση της διαδικτυακής μονογραφίας «Ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός για την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΕΕ/2024/1689, Artificial Intelligence Act, ΑI Act): Μια πρώτη συνταγματο-ηθική θεώρηση» της Φερενίκης Παναγοπούλου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2025, στις 18:00, στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. Δείτε εδώ το δελτίο τύπου.

Το Vouliwatch διοργανώνει Ανοιχτή Συζήτηση | Σεμινάριο με θέμα: «Λόμπινγκ Πολιτών και Δημοκρατία στην Ευρώπη». Η εκδήλωση θα γίνει την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2025, ώρα: 16:00 – 21:00, στο Impact Hub Athens. Δείτε εδώ το δελτίο τύπου.