e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Αποσπάσματα του εβδομαδιαίου ενημερωτικού δελτίου e-library αναρτώνται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

                                          Remarkable Texts

Joseph Stiglitz - Jayati Ghosh: Will Democracy Govern Capitalism - or Be Consumed by It?

Ongoing efforts to derail multilateral tax cooperation lie at the heart of a global program to replace democratic governance with coercive rule by the extremely wealthy – or what we call 21st-century Caesarism. Any strategy to counter this program therefore must recognize that taxing extreme wealth is essential to saving democracy... Not only does this new agreement fundamentally undermine the principle that multinationals should pay a minimum coordinated tax rate wherever they operate. It also grants US-headquartered multinationals a competitive advantage over other multinationals, all of which are still subject to the 15% global minimum tax. The mechanism for this capitulation was revealing... Multinationals’ global income should be apportioned to different jurisdictions on the basis of verifiable factors such as sales and employees, rather than on the outdated principle of “arm’s-length” transactions. The text of the tax convention should reflect this. Failing that, the current, deeply flawed rules will become entrenched, and the pursuit of “compatibility” with existing frameworks developed at the OECD will compromise both the ambition and the objectives of the UN Tax Convention. The result would be another fruitless tweak to a failing system. If democracy is to prevail over Caesarism, we must tax extreme wealth – and we must do it fast. Δείτε εδώ το άρθρο (socialeurope.eu, 17/2). 

Θα επικρατήσει η Δημοκρατία έναντι του Καπιταλισμού ή θα «καταναλωθεί» από αυτόν;

Οι συνεχιζόμενες προσπάθειες εκτροχιασμού της πολυμερούς φορολογικής συνεργασίας βρίσκονται στην καρδιά ενός παγκόσμιου προγράμματος για την αντικατάσταση της δημοκρατικής διακυβέρνησης με την καταναγκαστική διακυβέρνηση από τους εξαιρετικά πλούσιους - ή αυτό που ονομάζουμε Καισαρισμό του 21ου αιώνα. Επομένως, οποιαδήποτε στρατηγική για την αντιμετώπιση αυτού του προγράμματος πρέπει να αναγνωρίζει ότι η φορολόγηση του ακραίου πλούτου είναι απαραίτητη για τη διάσωση της δημοκρατίας... Αυτή η νέα συμφωνία όχι μόνο υπονομεύει ριζικά την αρχή ότι οι πολυεθνικές θα πρέπει να πληρώνουν έναν ελάχιστο συντονισμένο φορολογικό συντελεστή όπου κι αν δραστηριοποιούνται. Παρέχει επίσης στις πολυεθνικές με έδρα τις ΗΠΑ ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι άλλων πολυεθνικών, οι οποίες εξακολουθούν να υπόκεινται στον ελάχιστο παγκόσμιο φόρο 15%. Ο μηχανισμός για αυτή τη συνθηκολόγηση ήταν αποκαλυπτικός... Το παγκόσμιο εισόδημα των πολυεθνικών θα πρέπει να κατανέμεται σε διαφορετικές δικαιοδοσίες με βάση επαληθεύσιμους παράγοντες όπως οι πωλήσεις και οι εργαζόμενοι, και όχι με βάση την ξεπερασμένη αρχή των συναλλαγών «σε συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού». Το κείμενο της φορολογικής σύμβασης θα πρέπει να αντικατοπτρίζει αυτό. Διαφορετικά, οι τρέχοντες, βαθιά ελαττωματικοί κανόνες θα εδραιωθούν και η επιδίωξη «συμβατότητας» με τα υπάρχοντα πλαίσια που έχουν αναπτυχθεί στον ΟΟΣΑ θα θέσει σε κίνδυνο τόσο τη φιλοδοξία όσο και τους στόχους της Φορολογικής Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών. Το αποτέλεσμα θα ήταν μια ακόμη άκαρπη τροποποίηση ενός αποτυχημένου συστήματος. Εάν πρόκειται να επικρατήσει η δημοκρατία έναντι του Καισαρισμού, πρέπει να φορολογήσουμε τον ακραίο πλούτο - και πρέπει να το κάνουμε γρήγορα.

                            ********************************************

Αντώνης Παπαγιαννίδης: Όπου η Ευρώπη αναζητεί υπερβάσεις αντί για ακρωνύμια

Λιγότερο από μια βδομάδα μετά την άτυπη Κορυφή της ΕΕ «27» - στο κατάλληλο σκηνικό του Αββαείου Άλντεν Μίζεν, του 16ου αιώνα, στην Φλάνδρα, η συνάντηση ενός σχήματος ΕΕ «6», απαρτιζόμενη από τους Υπουργούς Οικονομικών Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Πολωνίας και Ολλανδίας θα επιχειρήσει να δείξει κάτι σαν απτό αποτέλεσμα εν συνεχεία των αποφάσεων/καλών προθέσεων της Κορυφής... Αντίστοιχα, λιγότερο από μια εβδομάδα μετά την MSC/Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου όπου η διαφοροποίηση των ΗΠΑ από της Ευρωπαϊκής λογικής «Δύση» υπήρξε μεν πιο διαλλακτική – με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο σε ρόλο «καλού/ήπιου», έναντι του «αγριωπού/κακού» Αντιπροέδρου Τζέη Ντι Βανς στην MSC της περσινής χρονιάς – αλλά και όπου ο ίδιος Ρούμπιο συνειδητά απέφυγε να αναφερθεί στο back-stop των ΗΠΑ καθώς δεν μετέσχε στην συνάντηση των Ευρωπαίων για την Ουκρανία, φθάνει στο νήμα της εκκίνησης ο σχεδιασμός του Board of Peace tου Ντόναλντ Τραμπ... Ενώ η θεσμοποίηση, μέσω του Board of Peace της προσέγγισης Τραμπ που το είδε η υφήλιος σε εφαρμογή στην Γάζα, βλέπει σε εξέλιξη slow-motion την Ρωσο-Ουκρανική σύγκρουση, αντίκρισε ως ενδεχόμενο στην Γροιλανδία (όπου, στο περιθώριο της MSC, η Δανή Πρωθυπουργός Μέττε Φρέντερικσεν προειδοποίησε ότι η διεκδίκηση Τραμπ δεν έχει ακόμη εκλείψει) ενώ συνεχίζεται στο Ιρανικό, βρίσκεται σταθερά πλέον στο τραπέζι. Όσο κι αν ξορκίζεται βάσει «αρχών και αξιών». Δείτε εδώ το άρθρο (ekdoseiskerkyra.gr, 17/2).

Βαγγέλης Χωραφάς: Η αντιπαράθεση της Κάγια Κάλλας και του Μάρκο Ρούμπιο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου

Στο επίκεντρο βρέθηκαν η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ, Κάγια Κάλλας, και ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, των οποίων ο διάλογος ξεπέρασε τα όρια μιας τυπικής διπλωματικής συζήτησης... Ο Μάρκο Ρούμπιο, υιοθετώντας έναν τόνο που χαρακτηρίστηκε παραδόξως «καθησυχαστικός», παρουσίασε μια απαιτητική ατζέντα τυλιγμένη σε διπλωματικό λεξιλόγιο… Κάλεσε την Ευρώπη να γίνει ένας ισχυρός «σύμμαχος και όχι υποτελής» (vassal) των ΗΠΑ, θέτοντας ως προαπαιτούμενα τη μεγάλη αύξηση των αμυντικών δαπανών και την αναθεώρηση πολιτικών για το κλίμα και τη μετανάστευση... Η απάντηση της Κάγια Κάλλας ήταν άμεση, αιχμηρή και πολυεπίπεδη. Απέρριψε κατηγορηματικά την ιδέα της ευρωπαϊκής παρακμής, τονίζοντας ότι η ελκυστικότητα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος παραμένει ισχυρή, όπως αποδεικνύεται από τις πολλές χώρες που εξακολουθούν να επιδιώκουν την ένταξή τους στην ΕΕ… Αυτή η σύγκρουση, ωστόσο, αποκτά το πλήρες της νόημα μόνο όταν εξεταστεί υπό το πρίσμα της εμφάνισης του Αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς στην ίδια διάσκεψη έναν χρόνο νωρίτερα. Δείτε εδώ περισσότερα.

Marco Rubio: «Θέλουμε η Ευρώπη να επιβιώσει και να είναι ισχυρή» (Ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, 14/2).

«Κάναμε λάθη μαζί και τώρα είναι απαραίτητο να τα διορθώσουμε από κοινού. Υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, οι ΗΠΑ σκοπεύουν να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο, εάν χρειαστεί και μόνες τους – αλλά κατά προτίμηση μαζί». «Θέλουμε η Ευρώπη να επιβιώσει και να είναι ισχυρή». «Αν κάποιες φορές ακουγόμαστε υπερβολικά ευθείς, είναι επειδή νοιαζόμαστε για το μέλλον σας.Το πεπρωμένο μας είναι και θα είναι πάντα συνδεδεμένο με το δικό σας. Η μοίρα της Ευρώπης δεν θα μας είναι ποτέ αδιάφορη». «Είμαστε στο δυτικό ημισφαίριο, αλλά θα είμαστε πάντα παιδί της Ευρώπης», απαριθμώντας όμως και τα «ανόητα λάθη» τα οποία, έγιναν κατά το παρελθόν από κοινού, για το ελεύθερο εμπόριο, την «κλιματική υστερία» και την μετανάστευση». «Ανησυχούμε βαθιά για το μέλλον σας – και το δικό μας. Και αν διαφωνούμε, αυτή η διαφωνία πηγάζει από τη βαθιά μας ανησυχία για την Ευρώπη, με την οποία είμαστε συνδεδεμένοι, όχι μόνο οικονομικά και στρατιωτικά, αλλά πνευματικά και πολιτισμικά», επισήμανε ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας. «Η αποβιομηχάνιση δεν είναι αναπόφευκτη, αλλά μάλλον το ανόητο αποτέλεσμα μιας μεταπολεμικής ψευδαίσθησης. Η μαζική μετανάστευση δεν είναι περιθωριακό θέμα, αλλά αποσταθεροποιεί τις κοινωνίες στη Δύση. Πρέπει να ανακτήσουμε τον έλεγχο των εθνικών μας συνόρων και αυτό δεν είναι ούτε ξενοφοβία ούτε μίσος, αλλά πράξη εθνικής κυριαρχίας ενώπιον επείγουσας απειλής. Η Δύση έχει αναθέσει σε τρίτους την ίδια της την κυριαρχία». Δείτε εδώ περισσότερα (βίντεο). 

Ευφροσύνη Παυλακούδη: Η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα απαιτεί τη δημιουργία ενός «ασφαλούς ευρωπαϊκού περιουσιακού στοιχείου» (eurobonds)

Ο επικεφαλής της γερμανικής κεντρικής τράπεζας (Bundesbank), Γιοακίμ Nάγκελ, προχώρησε σε μια ιστορική στροφή, εκφράζοντας την υποστήριξή του στην έκδοση περισσότερου κοινού χρέους της ΕΕ. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στο Politico στις 11 Φεβρουαρίου 2026 ο Νάγκελ υποστήριξε ότι η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα απαιτεί τη δημιουργία ενός «ασφαλούς ευρωπαϊκού περιουσιακού στοιχείου» (eurobonds) για την προσέλκυση επενδυτών και την ενίσχυση της στρατηγικής κυριαρχίας της Ευρώπης. Ειδικότερα, ο κεντρικός τραπεζίτης της Γερμανίας τονίζει ότι  το κοινό χρέος θα δημιουργούσε μια αγορά με υψηλή ρευστότητα που θα ανταγωνιζόταν το αμερικανικό δολάριο, ενώ τάσσεται υπέρ των ευρωομολόγων για στοχευμένους τομείς, όπως η άμυνα και οι στρατηγικές υποδομές. Παράλληλα, όμως, επισημαίνει ότι το κοινό χρέος πρέπει να συνοδεύεται από αυστηρό έλεγχο και μείωση του εθνικού χρέους των κρατών-μελών... Σε κάθε περίπτωση, η εν λόγω τοποθέτηση του Γιοακίμ Νάγκελ είναι εξαιρετικά σημαντική, καθώς η Bundesbank παραδοσιακά αποτελούσε τον θεματοφύλακα της γερμανικής δημοσιονομικής πειθαρχίας και τον ισχυρότερο πολέμιο της αμοιβαιοποίησης του χρέους. Πώς αλλάζουν οι καιροί… Δείτε εδώ περισσότερα.

David Harvey: «Δεν θα υπάρξει επιστροφή στην παλιά τάξη»

«Αν οι καπιταλιστές επενδύουν σε μηχανές που μειώνουν την εργασία, και η εργασία είναι η πηγή της αξίας, τότε το ποσοστό κέρδους τείνει να πέφτει. Όμως, για να μείνει το σύστημα ζωντανό, πρέπει να απασχολεί όλο και περισσότερη εργασία συνολικά. Υπάρχει μια αντίφαση εδώ. Ιστορικά, από την εποχή του Μαρξ έως σήμερα, το παγκόσμιο εργατικό δυναμικό εκτινάχθηκε από μερικά εκατομμύρια σε πάνω από έξι δισεκατομμύρια μισθωτούς. Ενώ το ποσοστό κέρδους μπορεί να πιέζεται, η ιστορική πραγματικότητα είναι η διαρκής επέκταση της εργασίας. Αυτό συνδέεται και με την πληθυσμιακή αύξηση. Σήμερα, όμως, σε 50 χώρες ο πληθυσμός μειώνεται, κάτι που θα ασκήσει τεράστια πίεση στη συσσώρευση κεφαλαίου, η οποία παραδοσιακά συμβαδίζει με την αύξηση του πληθυσμού»... «Ο Mark Carney είπε πολύ σωστά ότι αυτό δεν είναι μια απλή αναταραχή, αλλά ένας ριζικός μετασχηματισμός. Ο Τραμπ μπορεί να μην είναι συνεπής, αλλά οι κινήσεις του έχουν ιστορικές απηχήσεις. Ξαναδιαβάζω Ρόζα Λούξεμπουργκ για τους δασμούς. Πιθανότατα επιστρέφουμε σε μια κατάσταση όπως του 1930, με ανταγωνιστικά περιφερειακά μπλοκ ισχύος. Ο Τραμπ θέλει να οχυρωθεί στη «Δύση» και να αγνοήσει τους υπόλοιπους. Αυτό είναι επικίνδυνο, ειδικά αν οδηγήσει σε στρατιωτικοποίηση. Ποτέ δεν καταλαβαίνουμε πλήρως τι συμβαίνει την ώρα που συμβαίνει — τον νεοφιλελευθερισμό τον κατανοήσαμε πλήρως μετά το 2000. Αλλά ο Carney έχει δίκιο: δεν θα υπάρξει επιστροφή στην παλιά τάξη». Δείτε εδώ τη  συνέντευξη (epohi.gr, 14/2).

Μίχαελ Μπούτερ: «Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν πάντα υπόβαθρο» (Συνέντευξη: Ξένια Κουναλάκη, "Καθημερινή", 16/2).

«Δεν θα έλεγα ότι αναδύθηκαν νέες θεωρίες συνωμοσίας τις τελευταίες ημέρες και εβδομάδες. Απλώς επανέρχονται οι γνωστές, το Pizzagate (σ.σ.: ύπαρξη δικτύου παιδοφιλίας γύρω από τον συνεργάτη της πρώην ΥΠΕΞ, Χίλαρι Κλίντον, Τζον Ποντέστα με έδρα πιτσαρία στην Ουάσιγκτον) ή κάποια στοιχεία που κυκλοφορούσαν ήδη από το QAnon (σ.σ.: ακροδεξιά θεωρία συνωμοσίας που απορρόφησε το Pizzagate, αν και είναι διανθισμένη και με κανιβαλισμό και σατανισμό). Όπως και για τον Επσταϊν επανήλθε η διαδεδομένη θεωρία ότι τον έβγαλαν από τη μέση για να μην μπορεί να «καρφώσει» κανέναν. Δεν προέκυψε όμως κάτι καινούργιο. Απλώς κάποιοι αισθάνονται δικαιωμένοι»... «Οι θεωρίες συνωμοσίας δεν δημιουργούνται στο κενό. Θα πρέπει να τις παίρνουμε στα σοβαρά, επειδή, αν και συνήθως δεν είναι κυριολεκτικά αληθινές, υποδεικνύουν κοινωνικές κακοδαιμονίες ή προβλήματα που βλέπει ο κόσμος. Τα τελευταία 15-20 χρόνια έχουμε όντως μια ολοένα αυξανόμενη δυσπιστία απέναντι στις ελίτ, στις αμερικανικές ελίτ, αλλά και στις παγκόσμιες ελίτ. Η οποία δεν είναι εντελώς αδικαιολόγητη». Δείτε εδώ τη συνέντευξη.

Ελληνοτουρκικά

Δημήτρης Κατσούδας: Αυτοπροσδιορισμός και νομικό καθεστώς της μειονότητας της Δυτικής Θράκης

Στην Άγκυρα, ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ότι στην Ελλάδα αναγνωρίζεται «μόνον μουσουλμανική μειονότητα», αποτελούμενη από Έλληνες μουσουλμάνους, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάννης. Η διατύπωση αυτή αποτυπώνει το διεθνώς κατοχυρωμένο νομικό καθεστώς της μειονότητας ως θρησκευτικής. Ωστόσο, το σύγχρονο διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατοχυρώνει ρητά τον ελεύθερο ατομικό και συλλογικό αυτοπροσδιορισμό. Το Άρθρο 27 του Διεθνούς Συμφώνου Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων αναγνωρίζει ότι η συμμετοχή σε μειονότητα συνδέεται με τον ελεύθερο αυτοπροσδιορισμό του προσώπου. Το Άρθρο 3 §1 της Σύμβασης-Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων ορίζει ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα να επιλέγει ελεύθερα αν θα θεωρείται μέλος εθνικής μειονότητας και δεν μπορεί να υφίσταται δυσμενείς συνέπειες λόγω της επιλογής του... Ο χαρακτηρισμός του συνόλου της Μειονότητας ως μουσουλμανικής από τη Συνθήκη της Λωζάνης, διότι αυτό ήταν το κοινό συνδετικό στοιχείο των τριών συνιστωσών της, δεν αναιρεί το ατομικό δικαίωμα κάθε προσώπου ή το συλλογικό, π.χ. σωματείου, να αυτοπροσδιορίζεται ελεύθερα. Δείτε εδώ περισσότερα.

                                           Rebrain who? - Μεταναστευτικό

Γιάννης Παπαδόπουλος: Rebrain who?: Έμεινε κανείς Ελλάδα;

Το τελευταίο διάστημα συζητάμε στις παρέες πόσοι φίλοι και συμφοιτητές έχουν φύγει αναζητώντας προοπτικές καριέρας και βιοπορισμού στο εξωτερικό. Γιατροί, οικονομολόγοι, νομικοί, αρχιτέκτονες, επιστήμονες εξειδικευμένοι στις περιβαλλοντικές πολιτικές, ναυπηγοί, μηχανικοί, μηχανολόγοι, οικονομολόγοι, data analysts και ΑΙ consultants και φυσικά αρκετοί ανειδίκευτοι εργάτες που προτιμούν να δουλέψουν σε κάποια επιχείρηση εστίασης του εξωτερικού παρά σεζόν στην Ελλάδα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται εργασιακά... Η αλήθεια είναι πως μας λείπουν οι φίλοι μας. Η αλλαγή και οι απουσίες γίνονται βαριά συνειδητοποίηση όταν επιστρέφουμε στους τόπους καταγωγής μας. Δεν έχει μείνει κανείς.Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, ένα στα δέκα νοικοκυριά δηλώνει ότι έχει αποχαιρετήσει μέλος του. Στα στοιχεία της πιο πρόσφατης εθνικής απογραφής πληθυσμού της ΕΛΣΤΑΤ (2021) καταγράφεται μείωση πληθυσμού κατά 22% στις ηλικίες 20-29 ετών και κατά 23,2% στις ηλικίες 30-39 ετών, στο διάστημα 2011-2021. «Το 2020 οι γεννηθέντες/είσες στην Ελλάδα, ηλικίας 20-64 ετών, που ζούσαν σε άλλη χώρα της ΕΕ/ΕΖΕΣ, ανέρχονταν σε 309.500, ωστόσο ο αριθμός τους ύστερα από μια υποχώρηση σε 280.300 το 2021 (ενδεχομένως και ως αποτέλεσμα της πανδημίας), αυξήθηκε εκ νέου και έφτασε ξανά τις 307.700 το 2024, αυξανόμενος κατά 2,2 ποσοστιαίες μονάδες, σε έναν χρόνο (από το 2023 στο 2024)». Δείτε εδώ το άρθρο ("Νέα", 14/2). 

Fact News/ Φεύγουν αντί να επιστρέφουν

Νομίζαμε ότι αυτό συνέβαινε μόνο στο περιβάλλον μας: μεσήλικες (50+) που «τα μαζεύουν και φεύγουν» ακόμα και σήμερα που φυσικά η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από την περίοδο της Κρίσης... Πλέον, ένα στα δέκα ελληνικά νοικοκυριά έχει τουλάχιστον ένα μέλος που έχει μεταναστεύσει στο εξωτερικό αναζητώντας καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές και οικονομικές απολαβές. Η εκτίμηση ότι το 10% των νοικοκυριών έχει χάσει ένα μέλος θεωρείται μάλλον συντηρητική. Το άρθρο επισημαίνει ότι αν συνυπολογιστούν οι περιπτώσεις όπου ολόκληρα νοικοκυριά μετακομίζουν στο εξωτερικό, η πραγματική απώλεια σε ανθρώπινο δυναμικό είναι κατά πολύ μεγαλύτερη. Η φυγή δεν αφορά μόνο την ανεργία, αλλά και τη γενικότερη οικονομική ασφυξία. Επισημαίνεται η δυσαρέσκεια για το επίπεδο των αμοιβών σε σχέση με το κόστος ζωής, καθώς και η αναζήτηση αξιοκρατίας και σταθερότητας που πολλοί νέοι (αλλά και μεγαλύτεροι σε ηλικία επαγγελματίες) δεν βρίσκουν στην εγχώρια αγορά. Το φαινόμενο επιτείνει το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, καθώς το δυναμικό που αποχωρεί είναι συνήθως υψηλής ειδίκευσης και σε παραγωγική ηλικία... Αποκαλυπτικά τα στοιχεία της έρευνας «Μετά την επιστροφή», η οποία πραγματοποιήθηκε το 2024, μεταξύ Ελλήνων/ίδων, που επέστρεψαν από το εξωτερικό, την προηγούμενη πενταετία, από την πρωτοβουλία Brain ReGain. Δείτε εδώ περισσότερα.

Γιάννης Μπαλαμπανίδης: Πέδρο Σάντσες: «Η Ισπανία πρέπει να επιλέξει μεταξύ του να είναι μια ανοιχτή και ευημερούσα χώρα ή μια κλειστή, φτωχή χώρα»

Υπάρχει, πάντως, και μια πολιτική για το μεταναστευτικό, απαιτητική και καθόλου εύκολη, αλλά που μπορεί να σταθεί απέναντι στη μισανθρωπία. Προϋποθέτει όμως έναν συνδυασμό ορθολογισμού, ανθρωπισμού και ισχυρής πεποίθησης. Α, και έναν άνθρωπο να την εκφράσει, σαν τον Πέδρο Σάντσες, ας πούμε, που νομιμοποιεί 500.000 μετανάστες στην Ισπανία επειδή, με δικά του λόγια: «Η Ισπανία πρέπει να επιλέξει μεταξύ του να είναι μια ανοιχτή και ευημερούσα χώρα ή μια κλειστή, φτωχή χώρα». «Καθ’ όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, η μετανάστευση υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μοχλούς ανάπτυξης των εθνών, ενώ το μίσος και η ξενοφοβία υπήρξαν –και εξακολουθούν να είναι– οι μεγαλύτεροι καταστροφείς των εθνών». «Είμαι πρόθυμος να εξηγήσω τα στοιχεία και πώς η μετανάστευση συμβάλλει στην τόνωση της οικονομίας και στην αύξηση των κοινωνικών δαπανών μας. Πρέπει να το κάνουμε με σαφή στοιχεία, προκειμένου να καταπολεμήσουμε την λαϊκιστική προσέγγιση καθώς στην Ισπανία η μετανάστευση αντιπροσωπεύει το 25% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ μας, το 10% των εσόδων μας από την κοινωνική ασφάλιση και μόνο το 1% των δημόσιων δαπανών μας». Δείτε εδώ περισσότερα. 

                                        *******************************************

Αντώνης Καραμπατζός: «Φροντίδα στους φροντιστές»

Στην κηδεία του πατέρα της, του ευπατρίδη πολιτικού και πρώην Υπουργού Δικαιοσύνης Αναστάση Παπαληγούρα, η γνωστή και καταξιωμένη πλέον ηθοποιός Λένα Παπαληγούρα ανέδειξε, στον συγκινητικό επικήδειο που εκφώνησε, ένα ιδιαίτερα κρίσιμο κοινωνικό ζήτημα: αυτό της φροντίδας των ασθενών, ιδίως εκείνων που βρίσκονται σε ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση, πλησιάζοντας το τέλος του βίου τους... Δυστυχώς στη χώρα μας, σε αντίθεση με αρκετές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, έχουμε μείνει πίσω σε υποδομές και υπηρεσίες φροντίδας ηλικιωμένων ή χρονίως πασχόντων, συναφώς και σε επίπεδο παροχής παρηγορητικής-ανακουφιστικής φροντίδας, λ.χ. για καρκινοπαθείς τελευταίου σταδίου.  Συχνά η Πολιτεία επιδεικνύει μία σχεδόν εκδικητική ή και "σαδιστική" διάθεση έναντι των αλλοδαπών συνανθρώπων μας που φροντίζουν συγγενικά μας πρόσωπα, υποβιβάζοντάς τους σε πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, βασανίζοντάς τους λ.χ. κατά τη διαδικασία ανανέωσης της άδειας διαμονής, η έλλειψη της οποίας τους δημιουργεί ένα σωρό προβλήματα και ανασφάλειες, δεν τους επιτρέπει να επισκεφτούν (έστω για λίγες ημέρες) τις οικογένειές τους στις χώρες καταγωγής τους κοκ. Όποιος έχει ασχοληθεί με το ζήτημα, γνωρίζει τι συνθήκες διαβίωσης έχουμε δημιουργήσει για τους ανθρώπους αυτούς, που μας συμπαραστέκονται, που συνεισφέρουν στην κοινωνία και την οικονομία. Δείτε εδώ περισσότερα.

Αναστάσης Περράκης: Άνοιξε ο Εθνικός Διάλογος για το Λύκειο - Λιγότερη ύλη, πιο ουσιαστική γνώση, με χώρο για κατανόηση, εφαρμογή και σύνθεση

Με εκπλήσσει που τα το γράφω, αλλά μία υπουργός της κυβέρνησης, είναι στην σωστή κατεύθυνση. Η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη. Παρουσιάζοντας χθες στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων τον Εθνικό Διάλογο για το Λύκειο, μίλησε για «λιγότερη ύλη, πιο ουσιαστική γνώση, με χώρο για κατανόηση, εφαρμογή και σύνθεση»... Ο Έλληνας μαθητής μπαίνει στο πανεπιστήμιο με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση στη μελέτη συναρτήσεων — αλλά χωρίς να έχει δει ποτέ διάνυσμα, εξίσωση κύκλου σε καρτεσιανό σύστημα ή παραμετρική παράσταση. Σαν να ετοιμάζεις έναν μουσικό εξασκώντας τον αποκλειστικά σε κλίμακες, χωρίς ποτέ να παίξει κομμάτι... Αυτό ίσως και να συμβαίνει επειδή η ύλη των Πανελληνίων δεν σχεδιάστηκε μόνο για να προετοιμάσει, σχεδιάστηκε και για να κατατάξει. Οι Πανελλήνιες Εξετάσεις δεν είναι εξετάσεις, είναι επί της ουσίας Διαγωνισμός. Μια ενιαία, βαριά ύλη ανάλυσης παράγει ευκολότερα διαφοροποίηση βαθμολογιών. Τα θέματα κλιμακώνονται από ρουτίνα σε δύσκολα με αξιόπιστο τρόπο, και η αντικειμενικότητα της βαθμολόγησης είναι υψηλή. Δείτε εδώ περισσότερα.

Έλλη Κωστίκα: Σουδάν, η μαύρη τρύπα της δημοσιογραφίας

Στο Σουδάν, μια αθέατη ανθρωπιστική καταστροφή παραμένει σε εξέλιξη και η δημοσιογραφία αποτελεί ρίσκο ζωής. Σουδανοί δημοσιογράφοι που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα, διεθνείς ρεπόρτερ, ερευνητές και ειδικοί μιλούν στο iMEdD για τις προκλήσεις της κάλυψης του εμφυλίου και εξηγούν πώς, εκτός από τις πόλεις, και η πληροφορία βρίσκεται υπό πολιορκία. To Σουδάν είναι από τα πιο επικίνδυνα σημεία στον πλανήτη για να είναι κανείς δημοσιογράφος, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (Reporters Sans Frontières) για το 2025. Από τον Απρίλιο του 2023, βρίσκεται σε εξέλιξη εμφύλιος πόλεμος, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η διαμάχη μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων του Σουδάν (Sudanese Armed Forces, SAF) και της παραστρατιωτικής οργάνωσης Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (Rapid Support Forces, RSF)... Οι δημοσιογράφοι στο Σουδάν «έχουν περισσότερα να αντιμετωπίσουν από τις δολοφονίες. Υπάρχουν ο εκφοβισμός, οι συλλήψεις, τα περιστατικά βιασμών και η πείνα», ενώ συχνές είναι και οι απαγωγές δημοσιογράφων. Στην περίπτωση των γυναικών δημοσιογράφων, μάλιστα, η σεξουαλική βία χρησιμοποιείται «ως όπλο, για να τις απειλήσουν και να τις φιμώσουν», σημειώνει η Σάρα Κούντα (Sara Qudah), Περιφερειακή Διευθύντρια για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική στη CPJ, μιλώντας στο iMEdD σε διαδικτυακή συνάντηση. Δείτε εδώ το άρθρο (lab.imedd.org, 4/2). 

Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου η εκδήλωση που διοργάνωσε η "Παρέμβαση 2030", σε συνεργασία με την Inter Alia, στην οποία συμμετείχαν 45 νέοι/νέες. Η ανοιχτή δράση διαλόγου, είχε ως στόχο της την συνδιαμόρφωση του Συμμετοχικού Περιοδικού Νέων. Δείτε εδώ στιγμιότυπα της εκδήλωσης. 

Η Βουλή των Ελλήνων διοργανώνει Ημερίδα με θέμα: «Δημογραφικό #Η Συνέχεια» η οποία θα εξελιχθεί σε τρεις θεματικούς κύκλους συζήτησης, καλύπτοντας τις κρίσιμες πτυχές του δημογραφικού ζητήματος από όλες τις πλευρές, δηλαδή της Οικογένειας, της Εργασίας και της Οικονομίας. Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026, στις 10:00-14:30, στο Καπνεργοστάσιο. Δείτε εδώ το δελτίο τύπου.