e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Αποσπάσματα του εβδομαδιαίου ενημερωτικού δελτίου e-library αναρτώνται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

                                              Remarkable Texts

Ανδρέας Αττάλογλου: Οκτώ διεθνείς πρακτικές που μπορούν να μεταμορφώσουν το ελληνικό κράτος

Στο ακόλουθο κείμενο παρουσιάζονται οκτώ από αυτές τις πρακτικές, ως ιδέες, που αξίζει να εξεταστούν με προσοχή από μια δημόσια διοίκηση που επιδιώκει πιο αποτελεσματικούς τρόπους λειτουργίας. Για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής προτείνεται το μοντέλο Sponge City (Κίνα, Δανία, Γερμανία). Στόχος του είναι η απορρόφηση και η αξιοποίηση των βρόχινων υδάτων μέσα στο αστικό περιβάλλον... Στον τομέα της αγροτικής οικονομίας, η Σερβία πρωτοστατεί με τη δημιουργία ενός ενιαίου ψηφιακού συστήματος διαχείρισης της γεωργικής γης, που συνδυάζει το eAgrar με την εθνική πλατφόρμα γεωχωρικών δεδομένων GeoSerbia... Στον τομέα της υγείας ενδιαφέρουσα προσέγγιση αποτελεί το βρετανικό σύστημα των «Virtual Wards» (Εικονικοί Θάλαμοι Νοσηλείας). Τα Virtual Wards του NHS αξιοποιούν το Internet of Medical Things και την τηλεϊατρική, ώστε οι ασθενείς που μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν να συνεχίζουν τη φροντίδα τους στην οικία τους, ελευθερώνοντας έτσι πολύτιμες κλίνες στα νοσοκομεία... Στον τομέα του προληπτικού κράτους η Δανία έχει να μας επιδείξει τη δημιουργία ενός οικοσυστήματος ηλεκτρονικών υπηρεσιών γύρω από τα «γεγονότα ζωής» (life event based services). Δύο ενδιαφέρουσες καινοτομίες παρατηρούνται στο επίπεδο της συμμετοχικότητας των πολιτών. Τα παραδείγματα από την Ευρώπη και τον κόσμο δείχνουν ότι ένα πιο έξυπνο, προδραστικό και ανθρώπινο κράτος είναι εφικτό. Η ελληνική δημόσια διοίκηση διαθέτει πλέον τα στελέχη, τις γνώσεις και την εμπειρία για να τολμήσει το επόμενο βήμα. Η υιοθέτηση τέτοιων πολιτικών μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης για την οικονομία και ταυτόχρονα να ενισχύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς. Δείτε εδώ το άρθρο ("Ναυτεμπορική", 14/4).

Γρηγόρης Φαρμάκης: Το φαινόμενο του παραδοσιακού πολιτικού πελατειασμού

Το ασυμβίβαστο υπουργικού αξιώματος και βουλευτικής έδρας είναι το ίδιο ασυμβίβαστο με την πολιτική και την συνταγματική μας παράδοση αλλά και την ουσία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ταιριάζει μόνο σε προεδρικά συστήματα. Αλλά σε αυτά υπάρχει άλλη πολιτική δομή και ο διαχωρισμός των ρόλων λειτουργεί... Η πρόταση αυτή είναι πολιτικά ρηχή, επικοινωνιακού χαρακτήρα, λαϊκιστική, αλλά και χωρίς ουσία. Λες και εμπλέκονται σε οργανωμένα κυκλώματα διαφθοράς και ευνοιοκρατίας μόνο όσοι θέλουν να επανεκλεγούν. Σε μια χώρα που εξουσιάζεται από κλίκες και κυκλώματα με σκοπό τις αμοιβαίες εξυπηρετήσεις από το επίπεδο του διευθύνοντος συμβούλου εταιρειών του δημοσίου η προέδρου δημοσίων οργανισμών μέχρι φιλικά προσκείμενους επιχειρηματίες... Και για αυτό αυτή η πρόταση και η συζήτηση που γίνεται για αυτήν είναι αποπροσανατολιστική. Υποβιβάζει το θέμα που αποκαλύφθηκε σε ένα τυπικό φαινόμενο παραδοσιακού πολιτικού πελατειασμού και ρουσφετιού, υπονοώντας ότι φταίει τελικά η πολιτική μας κουλτούρα, ότι φταίνε οι ψηφοφόροι που απαιτούν από τους αιρετούς εξυπηρετήσεις, ότι μαζί τα φάγαμε πάλι εντέλει. Διαχέει πολιτικά την ευθύνη στην κοινωνία. Ενώ πρόκειται για ένα καλά οργανωμένο και εκτεταμένο δίκτυο διαφθοράς που αφορά ευνοημένους. Δείτε εδώ περισσότερα.

Εκλογές Ουγγαρίας - Η ήττα του Όρμπαν. Επιτέλους κάποια καλά νέα για τη Δημοκρατία και την Ευρώπη

Κατερίνα Οικονομάκου: Η ηχηρή ήττα του Όρμπαν και το αυταρχικό, φτωχό και διεφθαρμένο κράτος της Ουγγαρίας

Η ανακούφιση που νιώθω για την μεγάλη ήττα του Όρμπαν δεν περιγράφεται. Τον παρακολουθώ σχεδόν εμμονικά από το 2010… Η ΕΕ είχε τότε την ευκαιρία να τον σταματήσει - το έβλεπαν, ήξεραν ότι αυτό που κάνει είναι βόμβα στα θεμέλια της ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Αλλά τον άφησαν να συνεχίσει. Έτσι μέσα στα 15 χρόνια που ακολούθησαν, ο Όρμπαν κατάφερε να μετατρέψει την Ουγγαρία σε ένα αυταρχικό, φτωχό, διεφθαρμένο κράτος που έδιωξε όσους μπορούσαν λόγω μόρφωσης και ηλικίας να φύγουν και έκανε χυδαία πάμπλουτους όσους βρίσκονται στον στενό κύκλο του πρωθυπουργού... Στην πορεία διέλυσε ολοκληρωτικά τους θεσμούς. Το γεγονός ότι τελικά έχασε τις εκλογές -που έγιναν σε καθεστώς απειλών, εκβιασμών, πρωτοφανούς προπαγάνδας μίσους- είναι λόγος να πάρουμε μια βαθιά ανάσα κι είναι ένας άθλος των Ούγγρων... Ο Πέτερ Μάτζιαρ δεν είναι φιλελεύθερος πολιτικός, αλλά ενσάρκωνε την μοναδική πιθανότητα να ηττηθεί ο Όρμπαν. Και τώρα η ΕΕ έχει μια ακόμη ευκαιρία να μην του δώσει γη και ύδωρ, αν δεν αποδείξει ότι αρχίζει στα πολύ σοβαρά να αποκαθιστά το κράτος δικαίου - αυτός δεν θα είναι εύκολο. Και δεν πρέπει να τον αφήσουν από τα μάτια τους. Κατά τα άλλα, μαζί με τον Όρμπαν έφαγαν μια ηχηρή σφαλιάρα κι όλοι οι ακροδεξιοί φίλοι του εντός κι εκτός ΕΕ. Δείτε εδώ περισσότερα.

Κωνσταντίνος Κορίκης: Η ψηφιακή ανατροπή που πρέπει να μελετήσει κάθε επικοινωνιολόγος

Παρακολουθώ εδώ και καιρό την περίπτωση του Πέτερ Μάγιαρ — κι αν με ρωτήσετε, πρόκειται για ένα από τα πιο «καθαρά» ευρωπαϊκά παραδείγματα όπου η πολιτική επικοινωνία, και ειδικά η ψηφιακή, δεν λειτούργησε σαν συμπλήρωμα. Λειτούργησε ως κύριο σύστημα διανομής (distribution) πολιτικού νοήματος. Αυτό είναι τεράστια διαφορά. Τα νούμερα μιλάνε μόνα τους. Η Tisza — το κόμμα που ίδρυσε ο Μάγιαρ μόλις τον Μάρτιο του 2024 — επικράτησε με ~138 έδρες σε σύνολο 199. Κοντά στο supermajority, δηλαδή τη βαριά πλειοψηφία που επιτρέπει ακόμα και αλλαγές στο Σύνταγμα. Ποσοστό 53,6% έναντι 37,8% του Fidesz. (Πρόκειται ακόμα για προσωρινά αποτελέσματα — τα επίσημα αναμένονται στις 18 Απριλίου, οπότε θα ενσωματωθούν και οι επιστολικές ψήφοι)... Η νίκη του Μάγιαρ επί του Ορμπάν δεν είναι απλώς πολιτική αλλαγή φρουράς. Είναι case study για το πώς μια καμπάνια μπορεί να «σπάσει» έναν κλειστό επικοινωνιακό κύκλο — χτίζοντας εναλλακτικό οικοσύστημα εμπιστοσύνης. Με καθαρό αφήγημα, πειθαρχία, υβριδική παρουσία, ερευνητική δημοσιογραφία ως σύμμαχο, και ψηφιακή ταχύτητα σε περιβάλλον όπου ο θόρυβος κι η παραπληροφόρηση είναι δομικά χαρακτηριστικά. Στην εποχή της πλατφορμοποίησης, η δημοκρατία δεν χάνει μόνο όταν χάνει στο επιχείρημα. Χάνει όταν χάνει στο distribution. Ο Μάγιαρ κατάφερε να πάρει πίσω το feed. Ο αλγόριθμος δεν ψηφίζει — αλλά σίγουρα αποφασίζει ποιος θα «ακουστεί». Δείτε εδώ περισσότερα.

Ευφροσύνη Παυλακούδη: Ο  Σλοβάκος πρωθυπουργός θέλει να συνεργαστεί με τον μεγάλο νικητή των ουγγρικών εκλογών

Ο  Σλοβάκος πρωθυπουργός λέει τώρα ότι είναι έτοιμος να συνεργαστεί με τον Péter Magyar, τον μεγάλο νικητή των ουγγρικών εκλογών. Ουσιαστικά ο Robert Fico με μόνο σύμμαχο τον  πρωθυπουργό της Τσεχίας, Andrej Babis, βρίσκεται πλέον μπροστά στο εξής δίλημμα: συνέχιση της σύγκρουσης με την ΕΕ με τον κίνδυνο οικονομικής ασφυξίας ή στροφή στον ρεαλισμό για τη διασφάλιση των ευρωπαϊκών πόρων... Ενδεχομένως, λοιπόν, ο Σλοβάκος πρωθυπουργός να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη σκληρή αντι-ευρωπαϊκή ρητορική για να μην διακινδυνεύσει την πρόσβαση σε πάνω από 19 δισ. ευρώ σε βοήθεια και δάνεια. Ωστόσο, καθώς ο Fico είχε στηρίξει μεγάλο μέρος της πολιτικής του στη συμμαχία με τον Victor Orban, χρησιμοποιώντας την Ουγγαρία ως «ασπίδα» απέναντι στις πιέσεις των Βρυξελλών, τώρα μένει μόνος του να αντιμετωπίζει την Κομισιόν, κάτι που τον καθιστά ευάλωτο σε κυρώσεις ή αναστολή κονδυλίων... Γιατί μπορεί ο άδειος τενεκές να κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο (βλέπε εθνικιστικά λαϊκιστικά κινήματα στην Ευρώπη), όμως η αντιπαράθεση με επιχειρήματα, η ανάδειξη των κινδύνων από την εθνικολαϊκιστική ρητορική και η προώθηση του διαλόγου αποδομούν τον λαϊκιστικό λόγο, πόσω δε μάλλον όταν ο τελευταίος δεν μπορεί να δικαιολογήσει επ' άπειρον την εκτεταμένη διαφθορά, καθώς και την αύξηση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων (βλέπε Ουγγαρία επί Οrban). Δείτε εδώ περισσότερα.

                                     ********************************************

Λέων Ηρακλειώτης: Σχόλιο για την πρόσφατη δημοσίευση εικόνας από τον Τραμπ ως «Ιησούς»

Το 1973, η Αμερικανική Ιατρική Εταιρεία αναθεώρησε τον κώδικα δεοντολογίας απαγορεύοντας σε ψυχιάτρους-μέλη της να κάνουν διαγνώσεις για την ψυχική υγεία δημοσίων παραγόντων δίχως να τους έχουν εξετάσει και δίχως την συγκατάθεσή τους... Χτες, ο πρόεδρος Trump δημοσίευσε μια εικόνα που τον δείχνει ντυμένο ως Ιησού να θεραπεύει θαυματουργικά έναν κλινήρη ασθενή. Την απέσυρε γρήγορα και ισχυρίστηκε στην τηλεόραση πως ήταν ντυμένος γιατρός... Στις περισσότερες ιστορικές προσωπολατρείες - Στάλιν, Μάο, Κιμ, κ.ά - την εικονογραφία παρήγαγε ένα περιβάλλον αυλοκολάκων που ανταγωνίζονταν για την εύνοια του ηγέτη. Ο ρόλος του ηγέτη στις περιπτώσεις αυτές ήταν να την επιτρέπει και να την ενισχύει. Οι υφιστάμενοι μαθαίναν ότι η κολακεία ανταμείβεται και ο ρεαλισμός τιμωρείται, και έτσι η εικονογραφία κλιμακωνόταν αναλόγως.Το βαθύτερο ερώτημα είναι γιατί ανέχεται και να ενθαρρύνει κανείς τέτοια εικονογραφία όταν έχει τη δύναμη να τη σταματήσει. Εδώ έχουμε ένα άτομο που απολαμβάνει τον θαυμασμό, πιστεύει πως είναι εξαιρετικό, αντιδρά άσχημα στην κριτική, και βρίσκει ευχάριστες, αντί αμήχανες, τις απεικονίσεις που το παρουσιάζουν ως ανώτερο... Τα προσωπολατρευτικά καθεστώτα είναι αποτέλεσμα δυσλειτουργίας θεσμικών δικλείδων ελέγχου. Οι αστοχίες αυτές οδηγούν σε ένα παρακμιακό δομικό αφήγημα. Απέναντί του, η ψυχολογία του ηγέτη είναι περιθωριακής σημασίας. Δείτε εδώ περισσότερα.

Αντώνης Παπαγιαννίδης: «Greece in numbers» - Μείωση των εκκρεμών υποθέσεων στα Διοικητικά Δικαστήρια

Περνάμε, ούτως ή άλλως, μια περίοδο ιδιαίτερα αρνητικής φόρτισης. Και μάλιστα μια περίοδο όπου το αρνητικό τείνει να συμπαρασύρει τους θεσμούς, την εμπιστοσύνη στους θεσμούς: εξέλιξη του ΟΠΕΚΕΠΕ, δίκη/δίκες των Τεμπών, «άρνηση» των υποκλοπών να φύγουν από το προσκήνιο, περιπέτειες των κατασκευών με τον ΝΟΚ/νέο οικοδομικό κανονισμό, δυσοίωνα σημάδια για την πορεία του Ταμείου Ανάκαμψης (και Ανθεκτικότητας) και μάλιστα για τις αναθέσεις έργων, γενικότερα μέτωπο των δημοσίων συμβάσεων. Η αναφορά και μόνον αυτών των μετώπων, παραπέμπει αναπόδραστα στην Δικαιοσύνη. Στα προβλήματα, τις δυσλειτουργίες και τα αδιέξοδά της. στην λειτουργία της σε κλειστό κύκλωμα -  εν τέλει στην απώλεια της εμπιστοσύνης σ’ αυτήν. Ο συνηθέστερος τρόπος, με τον οποίο η ευρύτερη κοινή γνώμη έχει συνηθίσει να προσλαμβάνει το πρόβλημα του ελληνικού δικαστικού συστήματος, είναι οι μεγάλες καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης... Πλην κάτι κινείται πλέον – σε επίπεδο αποτελέσματος, όχι προθέσεων και διακηρύξεων. Καταφεύγοντας στην πολύτιμη ενημερωτική πλατφόρμα «Greece in numbers» που δίνει διασταυρωμένα στοιχεία/χρονοσειρές για ευρύτατο φάσμα θεμάτων – από τους μακροοικονομικούς δείκτες και τα δημοσιονομικά ή τις τιμές μέχρι το βιοτικό επίπεδο, τις ανισότητες και το περιβάλλον – συναντά κανείς στην κατηγορία «Δημόσιες Υπηρεσίες» την «Δικαιοσύνη». Δείτε εδώ το άρθρο (ekdoseiskerkyra.gr, 8/4).

Λίνα Παπαδοπούλου: Το Πάσχα ως επιλογή και όχι επιβολή

Κάθε μεγάλη θρησκευτική γιορτή είναι, πέρα από το τελετουργικό της, και μια δοκιμασία για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη θέση της πίστης στον σύγχρονο κόσμο· όχι μόνον ως ιδιωτική υπόθεση αλλά και ως δύναμη που διαπερνά και συνέχει την κοινωνία... Ο δημόσιος χώρος, όμως, σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, είναι κοινός τοις πάσι. Αυτό δεν είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης ούτε ιδεολογικό διακύβευμα· είναι η αφετηριακή συνθήκη που καθιστά δυνατή κάθε περαιτέρω διαφωνία. Μόνον εφόσον γίνει απολύτως αποδεκτό ότι όλοι χωρούν ισότιμα στον δημόσιο βίο μπορούμε να προχωρήσουμε σε ουσιαστικές συγκρούσεις ιδεών. Αν, αντιθέτως, τεθεί υπό αίρεση το ποιος δικαιούται να είναι παρών, τότε η ίδια η δημοκρατία παύει να λειτουργεί ως κοινό πλαίσιο. Γι’ αυτό ο χωρισμός κράτους και θρησκείας δεν στρέφεται κατά της πίστης – αντίθετα, την προστατεύει. Διασφαλίζει ότι καμία θρησκεία, είτε χριστιανισμός είτε Ισλάμ, δεν θα μετατραπεί σε υποχρεωτικό κανόνα για όλους. Και κυρίως, ότι η πίστη θα παραμείνει αυτό που κατ’ ουσίαν είναι: μια ελεύθερη επιλογή, όχι ένας μηχανισμός επιβολής. Το Πάσχα, με το φορτίο της θυσίας και της ανάστασης, προσφέρεται ιδιαίτερα για έναν αναστοχασμό: ως «διάβαση», σηματοδοτεί ακριβώς το πέρασμα από έναν κόσμο σε έναν άλλον, την υπέρβαση του δεδομένου, την ικανότητα μιας κοινωνίας να αφήνει πίσω της φόβους και κλειστά συστήματα σκέψης. Ετσι, η αληθινή ανάσταση δεν μπορεί να είναι παρά η μετάβαση σε κάτι πιο ανοιχτό, πιο συμπεριληπτικό, πιο ελεύθερο. Δείτε εδώ το άρθρο ("Βήμα", 13/4).

Γιάννης Τασόπουλος: Η άτυπη συνταγματική μεταβολή του Άρθρου 16 Σ – Από τον σχετικισμό του ζωντανού Συντάγματος, στις θεμελιώδεις αρχές του αυστηρού Συντάγματος

Η άτυπη συνταγματική μεταβολή, η οποία συμβαίνει χωρίς αναθεώρηση του Συντάγματος δεν είναι μόνο ζήτημα της νομικής επιστήμης αλλά και συνταγματικής πολιτικής. Μέχρι πρόσφατα στη χώρα μας η συζήτηση για τη συνταγματική πολιτική διεξαγόταν στο πεδίο της συνταγματικής αναθεώρησης. Το θέμα της ήταν οι κατευθύνσεις που θα έπρεπε να έχει μελλοντική αναθεώρηση του Συντάγματος. Πλέον όμως, ο προβληματισμός επεκτάθηκε στις άτυπες συνταγματικές μεταβολές, οι οποίες πραγματοποιούνται χωρίς να έχει προηγηθεί τυπική συνταγματική αναθεώρηση (άρθρο 110 Σ.), μέσα από μηχανισμούς όπως η κοινή νομοθεσία και η νομολογία των δικαστηρίων κατά τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων, υπό την επίδραση της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου... Η θέση της παρούσας μελέτης είναι ότι η συνταγματική θεωρία που χρειαζόμαστε, με σκοπό να αντιμετωπίσουμε τις άτυπες συνταγματικές μεταβολές, δεν πρέπει να επικεντρώνεται στην αναζήτηση της καλύτερης ή πρόσφορης συνταγματικής πολιτικής, αλλά να εξαρτάται στενά και καθοριστικά από δικαιολογητικούς λόγους που έχουν νομικό και κανονιστικό χαρακτήρα, αφού ανάγονται στις θεμελιώδεις αρχές του ισχύοντος Συντάγματος.  Δείτε εδώ την πλήρη μελέτη.

Αναστάσης Περράκης: Η ελλιπής χρηματοδότηση της έρευνας στην Ελλάδα προκαλεί υστέρηση στην «παραγωγή ιδεών»

Στην "παραγωγή ιδεών" υπάρχει, πιστεύω, σοβαρή υστέρηση... Μεγαλύτερη ευθύνη έχει ο τρόπος χρηματοδότησης της έρευνας στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρωπαϊκή ένωση (εκτός ERC) με ασφυκτικά παραδοτέα και ποινικοποίηση του ρίσκου. Έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια, η παραγωγή νέων πρωτοποριακών ιδεών, κάτι που γενικά αποστρέφεται το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και ποτέ δεν προωθούσε, λιμνάζει. Και εδώ βρίσκεται και κάτι βαθύτερο: το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα εκπαίδευσε γενιές στην αναπαραγωγή γνώσης και στην αποφυγή αποτυχίας. Δύο συνήθειες που στην πρωτοποριακή έρευνα είναι θανατηφόρες. Και σαν φυσική συνέχεια αυτού, η κριτική (είτε πρέπει να την ασκήσεις, είτε να την δεχτείς) βιώνεται συχνά ως προσωπική επίθεση και όχι ως εργαλείο. Αυτό κοστίζει διπλά: εσωτερικά, γιατί χωρίς κριτική δεν υπάρχει βελτίωση, και εξωτερικά, γιατί στα διεθνή περιβάλλοντα η κριτική είναι αναπόσπαστο κομμάτι της επιστημονικής κουλτούρας και η μη αποδοχή της, ή και η αποδοχή με αντίσταση και δυσκολία, καταστρέφουν ευκαιρίες... Πως μπορεί να αλλάξει αυτό; Μόνο σε βάθος χρόνου, και με αρχή την χρηματοδότηση της έρευνας με συναινετικό πλάνο που να υπερβαίνει την δεκαετία. Κάτι που έπρεπε να έχει αρχίσει χθες, και όχι μετά τις εκλογές, και το τελευταίο που χρειάζεται είναι δικό του υπουργείο. Δείτε εδώ περισσότερα.

Ειρήνη Περπερίδου: «The Potential Contamination of Water by Uranium in Iran: Legal and Environmental Dimensions in the Context of the Iran–Israel Conflict» (Τετράδια Διεθνούς Δικαίου και Διεθνούς Πολιτικής Τεύχος 14ο – Ιανουάριος 2026)

The interrelationship between armed conflict and environmental degradation has increasingly become a subject of international legal concern, particularly in regions marked by protracted warfare, fragile ecosystems, and geopolitical instability. Among these regions, the Middle East occupies a distinctive position. It is both environmentally vulnerable and politically volatile, rendering it highly susceptible to environmental harm generated by military action. Water scarcity, in particular, has emerged as one of the gravest challenges for the region’s long-term stability. This scarcity is exacerbated by severe droughts, unsustainable groundwater extraction, and political mismanagement. Against this precarious background, the potential contamination of water resources by uranium, whether through sabotage, targeted attacks on nuclear infrastructure, or collateral damage during military operations, constitutes a profound humanitarian and environmental threat. The focus of this paper is the potential contamination of Iranian water resources with uranium in the context of the Iran–Israel conflict. Israel and Iran are engaged in a complex strategic rivalry that spans cyber warfare, covert operations, targeted strikes, proxy conflicts, and disinformation campaigns. Over the last decade, multiple incidents have occurred at Iranian nuclear facilities, including explosions, fires, and suspected sabotage, raising concerns about the release of radioactive materials into the environment. Δείτε εδώ το άρθρο.  

Piergiuseppe Fortunato: Big Tech and Populism Share a Common Enemy: Democratic Oversight (socialeurope.eu, 10/4)

Artificial intelligence has been compared to earlier technological transformations, from the steam engine to the internet. Yet the analogy oversimplifies. Previous transformations essentially reshaped how economies produce. The AI transition is also reshaping governance — it is increasingly about who gets to set the rules of the game. At first glance, AI appears to follow a familiar pattern: a revolutionary general-purpose technology spreading across sectors, boosting productivity and transforming labour markets. The concentration of economic power it produces, however, is not comparable to anything seen in earlier technological eras. A small number of large technology firms control all the infrastructure required to develop and deploy advanced AI — hyperscale computing, vast proprietary datasets, specialised semiconductors, and frontier models. That concentration is driven by steep barriers to entry and the network effects that characterise the digital economy. Training and operating advanced AI systems demands enormous fixed investments, energy, and access to global-scale computing resources and data. As a result, AI is emerging not as a widely diffused technology but as one whose core capabilities — and economic rents — are clustered in a few corporate and geographic hubs. Δείτε εδώ το άρθρο.

Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις

Δείτε εδώ το δελτίου τύπου για την παρουσίαση του βιβλίου του Λευτέρη-Φοίβου Βασιλόπουλου με τίτλο: «Πολίτης Εράσμους» η οποία θα γίνει την Τρίτη 28 Απριλίου 2026, στις 19:00, στο βιβλιοπωλείο IANOS, στη Θεσσαλονίκη. Θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα: «Η Πολιτική Συμμετοχή των Νέων σε Ελλάδα και Ευρώπη» στην οποία συμμετέχουν οι: Λίνα Παπαδόπουλου, Γιάννης Κωνσταντινίδης.