e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Αποσπάσματα του εβδομαδιαίου ενημερωτικού δελτίου e-library αναρτώνται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

Χαρίδημος Τσούκας: Το παράδοξο του εκσυγχρονιστή

Υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα, όμως: οι εκσυγχρονιστές αποτελούν μέρος της κοινωνίας. Για να εκλεγούν και να διατηρήσουν το πλεονέκτημά τους σε ένα ανταγωνιστικό πολιτικό παίγνιο, είναι υποχρεωμένοι να μετέρχονται κοινωνικές πρακτικές που θέλουν να αλλάξουν. Αυτό είναι το παράδοξο του εκσυγχρονιστή: να χρησιμοποιεί το κομματικό κράτος για να αλλάξει το κομματικό κράτος!... Τι λέει, ουσιαστικά, ο πρωθυπουργός; Όλοι κάναμε ρουσφέτια, αλλά εγώ πασχίζω να τα καταργήσω. Χάριν συζητήσεως, δεκτόν. Το ρουσφέτι, όμως, δεν είναι απλώς «εξυπηρέτηση»: δηλώνει, μετωνυμικά, ευρύτερες πρακτικές παλαιοκομματισμού (κομματοκρατία, νεποτισμό, ημετεροκρατία, διαφθορά, πελατειασμό). Τι αποσιωπά ο κ. Μητσοτάκης; Τις παλαιοκομματικές (κομματοκρατικές, ημετεροκρατικές και/ή πελατειακές) μεθόδους, υπό τον ιδεολογικό μανδύα του «επιτελικού κράτους», με τις οποίες επιχείρησε να καταπολεμήσει τον παλαιοκομματισμό. Ιδού η παράδοξη λογική: χρησιμοποιώ παλαιοκομματικές μεθόδους για να καταργήσω τις παλαιοκομματικές μεθόδους!.. Για να προστατεύσει το κομματικό πολιτικό κεφάλαιό του, ο πρωθυπουργός είναι υποχρεωμένος να υποκρίνεται. Και όσο υποκρίνεται, τόσο περαιτέρω μειώνεται το προσωπικό πολιτικό κεφάλαιό του. Ένας ακόμη φαύλος κύκλος.  Δείτε εδώ το άρθρο ("Καθημερινή", 3/5).

Κατερίνα Παπανικολάου: «Η διάταξη Τζαβέλλα συνιστά παραδοξότητα» (Συνέντευξη: Νίκος Γιαννόπουλος, news247.gr, 2/5).

Ως πρώην μέλος της ΑΔΑΕ, η Κατερίνα Παπανικολάου γνωρίζει σε βάθος την υπόθεση των υποκλοπών. Η γνωστή νομικός στηλιτεύει τη διάταξη Τζαβέλλα με την οποία ουσιαστικά το σκάνδαλο θάβεται, μιλά για το καθήκον που έχουν όσοι σέβονται τους θεσμούς να ενημερώνουν την κοινή γνώμη όταν καταγράφονται φαινόμενα συγκάλυψης και συμπεραίνει ότι ο υποκλοπές εξακολουθούν να στοιχειώνουν τη Γ’ Ελληνική Δημοκρατία... «Η απονομή της δικαιοσύνης έχει νόημα κυρίως στο μέτρο και στο βαθμό που εκκαθαρίζονται οι υποθέσεις και αποκαθίσταται η αλήθεια. Κυρίως, διότι μόνο τότε αποκαθίσταται η κοινωνική ειρήνη. Εν προκειμένω όμως, όχι μόνο δεν έχει συμβεί αυτό αλλά κάθε φορά ορθώνονται ανορθολογικά εμπόδια για να αδρανοποιηθούν όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί, τα θεσμικά αντίβαρα, που η ελληνική νομοθεσία προβλέπει… Μολονότι διαθέτουμε συνταγματική κατοχύρωση, μιλάω για την ΑΔΑΕ, και τα μέλη της περιβάλλονται από εγγυήσεις προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας, το μόνο που καταφέραμε είναι να αναδείξουμε το πρόβλημα. Τα δημόσια όργανα όμως, και μάλιστα τα άμεσα όργανα όπως οι ανεξάρτητες αρχές, υπάρχουν για την προστασία των δικαιωμάτων. Στην προκειμένη περίπτωση έπρεπε να διασφαλιστεί η προστασία του επικοινωνιακού απορρήτου. Εδώ αυτό δεν επετεύχθη ούτε από την πλευρά της ανεξάρτητης αρχής, ούτε από τη δικαστική εξουσία. Αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα». Δείτε εδώ τη συνέντευξη.

Υποκλοπές - Οι 11 στόχοι του Predator που είχε παρακολουθήσει η ΕΥΠ με υπογραφή Τζαβέλλα (Επιμέλεια σύνταξης: Πάνος Τσίκαλας, in.gr, 2/5).

Έντεκα ήταν συνολικά οι νομότυπες παρακολουθήσεις της ΕΥΠ που υπέγραψε ο νυν εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, που συνέπεσαν χρονικά με τις υποκλοπές μέσω του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator κατά τη διάρκεια του – περίπου - ενός χρόνου (έως τον Νοέμβριο του 2020) που είχε την εποπτεία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών... Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «οποιαδήποτε διάταξη άρσης του απορρήτου για εθνική ασφάλεια, διερεύνηση εγκλημάτων ή περιστατικών τρομοκρατίας, για όποια διάταξη υπέγραψα πάντοτε είχα εποπτεία των λόγων και πάντοτε είχα προσωπική επικοινωνία με τους υπεύθυνους αξιωματικούς που χειρίζονταν τις συγκεκριμένες υποθέσεις γνωρίζοντας εκ των έσω για ποιο λόγο ήταν χρήσιμη η επισύνδεση του τάδε κινητού τηλεφώνου του οποιουδήποτε προσώπου»... Ο ΔΣΑ ζήτησε με ψήφισμα την παραίτηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, έπειτα από απόφαση που ελήφθη με έκτακτο διοικητικό συμβούλιο, υπογραμμίζοντας χαρακτηριστικά ότι «με την απέκδυση του κατά νόμο καθήκοντός του απέτυχε οριστικά στην εκπλήρωση του θεσμικού του ρόλου». Δείτε εδώ περισσότερα. 

Χρήστος Ράμμος: Η «εργαλειοποίηση» του Συντάγματος (με αφορμή το podcast/ Syntagma Watch: Συναντήσεις στο Σύνταγμα Ε29: Η υποχώρηση του Συντάγματος, Ξενοφών Κοντιάδης, Τάκης Βιδάλης)

Ένα πολύ ενδιαφέρον podcast, το οποίο συνιστώ. Ο Ξενοφών Κοντιάδης και ο συνταγματολόγος και μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Βιοηθικής Τάκης Βιδάλης συζητούν για το πώς χάθηκε σταδιακά στη Μεταπολίτευση η μακρόχρονη παράδοση που προτάσσει το Σύνταγμα ως όπλο των εξουσιαζόμενων απέναντι στην κρατική εξουσία και πως - αντίθετα- αυτό εργαλειοποιήθηκε από τους κυβερνώντες για να δικαιολογήσουν [άλλως να "νομιμοποιήσουν"] τις εκάστοτε ιδιοτελείς πολιτικές και κομματικές επιδιώξεις τους, συμπαρασύροντας- δυστυχέστατα-  αρκετά συχνά και την Δικαστική Εξουσία [κυρίως την ηγεσία της και τα ανώτατα κλιμάκια της]. Λέγονται αλήθειες μακράν της ξύλινης, στομφώδους, κρυπτικής και ταυτόχρονα κοινότοπης  στρογγυλεμμένης γλώσσας που έχουμε συνηθίσει να ακούμε από κάποιους πολιτικούς, αλλά και συνταγματολόγους, από διάφορους συνταγματολογίζοντες και άλλους [μεταξύ των οποίων και δημοσιογράφοι] γύρω από τα θέματα αυτά, που  όταν μιλούν  γι' αυτά έχουν πάντα στραμμένο  το βλέμμα στην επικαιρότητα και στις σκοπιμότητες της. Δείτε εδώ τη δημοσίευση και ακούστε εδώ το σχετικό podcast.

Το Μανιφέστο της Κυβερνώσας Αριστεράς: Οι πρώτες κριτικές αποτιμήσεις

Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας (ΙΝΑΤ): Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής - Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας. Δείτε εδώ το πλήρες κείμενο. 

Αντώνης Λιάκος: Το αναγκαίο εγχείρημα της ανασύνταξης της Αριστεράς

Διάβασα το Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας. Πριν αναπτύξω όσα θέλω να πω, να δηλώσω ότι υποστηρίζω το εγχείρημα της ανασύνταξης της Αριστεράς και το θεωρώ αναγκαίο... Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι ο στόχος ενός κειμένου σύνθεσης διαφορετικών ρευμάτων δεν θα έπρεπε να είναι ένα Πρόγραμμα, ούτε ένα σχέδιο προγράμματος. Γιατί αν ήταν Πρόγραμμα, απουσιάζει από αυτό η Ελλάδα... Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι  δεν θα έπρεπε  δουλειά της επιτροπής να είναι η διατύπωση προτάσεων, πριν αναλύσει πού βρίσκονται σήμερα τα τρία ρεύματα  (Σοσιαλδημοκρατία, Ριζοσπαστική Αριστερά και Πολιτική οικολογία) και που πάνε... Τρίτη παρατήρηση: Αν δει κανείς την ιστορία των αλλεπάλληλων ιστορικών  αριστερών προσπαθειών, η κάθε μια βασίστηκε πάνω στην ανάλυση και στην υπέρβαση των αποτυχιών της προηγούμενης. Οποιαδήποτε νέα αφετηρία οφείλει να ξεκινά από τη συνειδητοποίηση της τεράστιας υποχώρησης της Αριστεράς στην Ευρώπη, όπου κοινωνικές τάξεις που παραδοσιακά την υποστήριζαν αλλάζουν ριζικά στρατόπεδο. Δεν μπορείς να πας πουθενά χωρίς αυτά τα προαπαιτούμενα. Γιατί το ζήτημα δεν είναι να διατυπώσεις προγραμματικά αιτήματα και δεσμεύσεις. Είναι η λογική του προγράμματος που θέλεις να προτείνεις. Ο φέρων οργανισμός. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Αντώνης Παπαγιαννίδης: Ο συμβολισμός της δημοσιοποίησης του Μανιφέστου. Όταν το ενδιαφέρον επιχειρείται να στραφεί στον κόσμο της εργασίας

Δεν είναι μόνο σε αναζήτηση συμβολισμών, που η δημοσιοποίηση του Μανιφέστου για την συμπαράταξη Σοσιαλδημοκρατίας – Ριζοσπαστικής Αριστεράς – Οικολογίας (ο καθένας/η καθεμία μπορεί να βάζει τις κωδικές λέξεις στην σειρά που επιλέγει...), το οποίο θα σηματοδοτήσει την αναζήτηση σύνθεσης και συνάμα εφικτότητας της σχεδιαζόμενης επίσημης/ευθείας επαναφοράς Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό, ακούγεται για την Πρωτομαγιά... Η Πρωτομαγιά αντιπροσωπεύει το ενδιαφέρον για τον κόσμο της εργασίας, όμως όχι γενικά και αφηρημένα, αλλά διεκδικητικά (για τους παλιότερους «Δεν είναι αργία, είναι απεργία») πράγμα που, να είμαστε ειλικρινείς, έχει λείψει από την Ελληνική πολιτική σκηνή από την αρχή των Μνημονίων... Το ερώτημα είναι εάν και κατά πόσον ο μετά-τον-ΣΥΡΙΖΑ χώρος όπως προδιαγράφεται θα βρει πειστικότητα στην απεύθυνσή του, ακριβώς, στον κόσμο της εργασίας… Η μετάφραση σε προτάσεις πολιτικής είναι το ζητούμενο... Ίσως όμως αυτό, αυτό ακριβώς, να δείχνει ότι η ώρα μιας συνολικής συζήτησης για την εργασία έχει έρθει – όχι δε μόνο για την Κεντροαριστερά που αναζητά τα πατήματά της, όπως κι αν τελικά καταλήξει στην μετάφραση της κοινωνικής δυναμικής σε πολιτική επανισορρόπηση. Δείτε εδώ το άρθρο (ekdoseiskerkyra.gr, 30/4).

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Αυτά που δεν λέει το Μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα

Το μανιφέστο που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να συγκροτήσει ένα συνεκτικό πλαίσιο για μια «κυβερνώσα Αριστερά» στη νέα εποχή. Εστιάζει σε υπαρκτές και κρίσιμες προκλήσεις: την κλιματική κρίση, τις κοινωνικές ανισότητες, τη δημοκρατική φθορά, τη ρύθμιση της οικονομίας. Ωστόσο, η πολιτική αξία ενός τέτοιου κειμένου δεν κρίνεται μόνο από αυτά που περιλαμβάνει, αλλά και από αυτά που αποσιωπά. Και οι αποσιωπήσεις του είναι εξίσου αποκαλυπτικές. Είναι ένα κείμενο επιμελημένο, ευρωπαϊκά ευθυγραμμισμένο, πολιτικά προσεκτικό. Ακριβώς όμως αυτή η προσεκτικότητα είναι που το καθιστά ανεπαρκές μπροστά στο βασικό ερώτημα της εποχής: όχι πώς θα κυβερνηθεί καλύτερα η χώρα, αλλά αν και πώς θα συνεχίσει να υπάρχει ως συνεκτικό και βιώσιμο σύνολο. Διότι το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι μόνο πολιτικό ή οικονομικό. Είναι βαθιά υπαρξιακό... Το μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα απαντά σε πολλά επιμέρους ζητήματα. Δεν απαντά όμως στο κεντρικό: πώς μια χώρα με περιορισμένη παραγωγική βάση, δημογραφική φθορά και αυξανόμενες γεωπολιτικές πιέσεις μπορεί να παραμείνει βιώσιμη και κυρίαρχη. Η απουσία γεωπολιτικής στρατηγικής, παραγωγικού σχεδίου, περιφερειακής αναδιάρθρωσης και πολιτισμικού αφηγήματος περιορίζει με κρίσιμο τρόπο το εύρος και προφανώς την αποτελεσματικότητα του. Δείτε εδώ περισσότερα.

Αλέξανδρος Μελίδης: Στο Μανιφέστο για την Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής δεν προάγεται αρκετά η δημόσια ψηφιακή υποδομή

Διάβασα το μανιφέστο για την Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής. Είναι ένα κείμενο γραμμένο με φροντίδα και γνήσια αγωνία για την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, με σωστές αναφορές στις ανισότητες, την οικολογική κρίση, την αξιοπρέπεια της εργασίας. Θα ήθελα εδώ να σταθώ στην ενότητα για την Ψηφιακότητα και την Τεχνητή Νοημοσύνη που τις αναγνωρίζει ως πεδίο εξουσίας. Το κείμενο τοποθετεί  την ΤΝ ως αγαθό δημοσίου ενδιαφέροντος, μιλά για επιτήρηση, για ανεξέλεγκτους τεχνολογικούς γίγαντες, για το αποτύπωμα των data centers, ακόμα και για εργασιακά δικαιώματα στις πλατφόρμες. Δεν είναι λίγα. Είναι περισσότερα απ’ όσα συνηθίζουμε να βλέπουμε σε αντίστοιχα κείμενα, ιδίως από την Αριστερά. Ωστόσο, σε ένα μανιφέστο του 2026 η λέξη «ανοιχτό» δεν εμφανίζεται ούτε μία φορά. Δεν υπάρχει ανοιχτός κώδικας, ανοιχτά δεδομένα, ούτε πλήρως ανοιχτά μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης ως θετικό πρόταγμα δημόσιας ψηφιακής υποδομής. Όλη η ψηφιακή ανάλυση είναι αμυντική: «να ρυθμίσουμε», «να ελέγξουμε», «να προστατέψουμε». Σωστά μεν, αλλά λείπει η δημιουργική  όψη, η εναλλακτική αντιπρόταση απέναντι στην  εξουσία που επιχειρείς να χαλιναγωγήσεις... Ένα προγραμματικό κείμενο που θέλει να εκφράσει την  προοδευτικό κόσμο  χρειάζεται να βάλει το «Ανοιχτό» στον πυρήνα του. Δείτε εδώ περισσότερα.

Μιχάλης Πετράκος: Το μανιφέστο του ΙΝΑΤ είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό κείμενο με παραλείψεις ως προς την πολιτική οικολογία

Το μανιφέστο του ΙΝΑΤ με μια πρώτη ανάγνωση είναι ένα ουσιαστικά σοσιαλδημοκρατικό κείμενο με κάποια στοιχεία «Πράσινου New Deal», καθώς μέσα στον παραγωγισμό και την αναπτυξιολογία αναγνωρίζει την προστασία του περιβάλλοντος ως το «υλικό όριο» της οικονομίας. Διαθέτει φιλοπεριβαλλοντικό πρόσημο που αναδεικνύεται με την προώθηση της ενεργειακής δημοκρατίας, την προσήλωση στην προστασία των φυσικών «κοινών αγαθών» με έμφαση στη συστηματική αποκατάσταση των οικοσυστημάτων, και τον προσανατολισμό σε πράσινες υποδομές πρόληψης απέναντι στην κλιματική κρίση... Λείπουν όμως τα βασικά για κάποιον που θέλει να εκφράσει (και) την πολιτική οικολογία, κάτι στο οποίο το κείμενο αυτό αποτυγχάνει παταγωδώς. Ξέχασε την Κυκλική Οικονομία: Παραμένει εγκλωβισμένο στο παραδοσιακό δόγμα της «βιομηχανικής ανασυγκρότησης» του 20ού αιώνα και της γραμμικής παραγωγής, αγνοώντας πλήρως την ανάγκη (έστω στα λόγια) μετάβασης σε ένα μοντέλο κυκλικότητας (ελαχιστοποίηση πόρων, επαναχρησιμοποίηση, μηδενικά απόβλητα)... Το συμπέρασμα, λοιπόν, βγαίνει αβίαστα: όσο κι αν η παραδοσιακή κεντροαριστερά, με ή χωρίς χαρισματικό ηγέτη, προσπαθεί να φορέσει ένα πράσινο περιτύλιγμα, στον πυρήνα της παραμένει αθεράπευτα προσκολλημένη στο παρελθόν.  Δείτε εδώ περισσότερα.

Νίκος Χρυσόγελος: Η διακήρυξη του Μανιφέστου απευθύνεται σε ένα τμήμα του σοσιαλδημοκρατικού χώρου. Οι προθέσεις δεν αρκούν, χρειάζονται τομές κι επιλογές

Η Διακήρυξη του Ινστιτούτου Αλέξης Τσίπρας (ΙΝΑΤ) με στόχο την συσκευασία 3 σε 1, δηλαδή κάτω από την ομπρέλα να στεγαστούν 3 ιστορικά διαφορετικά ρεύματα που είναι καταρχάς αυτόνομα και όταν συνεργάζονται αυτό, γίνεται με βάση προγραμματικές συμφωνίες για εκλογικούς σκοπούς. Αυτό είναι προφανώς ένα ζητούμενο, να υπάρξει μια εναλλακτική εκλογική και κυβερνητική πρόταση μέσα από τη συνεργασία των 3 πολιτικών οικογενειών: σοσιαλδημοκρατία, αριστερά (τμήμα της γιατί όλη αποκλείεται) και πράσινοι... Δυστυχώς όμως στη σημερινή εποχή οι προθέσεις δεν αρκούν, χρειάζονται τομές κι επιλογές. Το βλέπουμε και ζούμε τις δυσκολίες που υπάρχουν ακόμα και σε αυτοδιοικητικά σχήματα στα οποία συνεργαζόμαστε άνθρωποι από τον πράσινο χώρο μαζί με ανθρώπους από την Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ. Είναι φανερό ότι δεν είμαστε ένας ενιαίος πολιτικός χώρος και δυστυχώς δεν υπάρχει η πολιτική κουλτούρα υλοποίησης ακόμα και δεσμεύσεων που έχουν συμφωνηθεί προεκλογικά και πέτυχαν να πείσουν την κοινωνία ότι εκπροσωπούσαν μια δεσμευτική συμφωνία της συνεργαζόμενης πολιτικής συμμαχίας. Όταν έρχεται η ώρα της υλοποίησης υπάρχουν υποχωρήσεις από συμφωνημένα, ιδιαίτερα για πράσινες πολιτικές και δεσμεύσεις. Πόσο περισσότερο όταν οι διακηρύξεις όπως αυτή του ΙΝΑΤ παραμένουν στη γενικολογία και δεν έχουν προχωρήσει σε ένα πραγματικό πολιτικό σχέδιο αλλαγής. Δείτε εδώ περισσότερα.

Νίκος Μπίστης: Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα - Για το Μανιφέστο της Κυβερνώσας Αριστεράς και τıς κριτικές

Το Μανιφέστο δεν είναι εκλογικό πρόγραμμα, ούτε κομματική διακήρυξη. Είναι μια απόπειρα ιδεολογικής ανασύνθεσης σε έναν χώρο που δεν έχει πολυτέλεια να αφήνει άλλο χρόνο να περνά... Οι επικριτές επισημαίνουν ότι η σύνθεση αυτή έχει ξαναδοκιμαστεί και έχει αποτύχει. Έχουν ένα μερικό δίκιο: οι συγκλίσεις στην Αριστερά πάσχουν συχνά από εγωισμούς, ιστορικές κακίες και πρόσωπα που δεν χωρούν στο ίδιο δωμάτιο. Το Μανιφέστο γνωρίζει αυτόν τον κίνδυνο. Το ιστορικό δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση» που σφράγισε — και δίχασε — την ευρωπαϊκή Αριστερά τον 20ό αιώνα, το θεωρεί ξεπερασμένο. Η σύγχρονη Αριστερά, λέει, δεν ορίζει πολιτική ως τέχνη του εφικτού, αλλά ως διεύρυνση των ορίων του εφικτού. Αυτό δεν είναι σύνθημα· είναι μια απάντηση στον ρεαλισμό που έγινε δικαιολογία για ακινησία... Το Μανιφέστο δημοσιεύεται σε μια στιγμή που η Ελλάδα — και η Ευρώπη — βρίσκονται σε σταυροδρόμι χωρίς προφανή σηματοδότηση. Σε αυτές τις συνθήκες, προσπαθεί να προσφέρει κάτι που λείπει οδυνηρά από τον αριστερό χώρο: ένα συνεκτικό αφήγημα. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα κείμενο που προτείνει σύνθεση αντί διάσπασης, ρεαλισμό χωρίς παραίτηση από τις αξίες, και οικολογία ως πυρήνα ανάπτυξης και όχι ως πολυτέλεια προοδευτικών αστών, δεν είναι απλώς έγκαιρο. Είναι αναγκαίο. Δείτε εδώ το άρθρο (dnews.gr, 4/5).

Παντελής Καψής: Η ρητορική της «σκληρής γραμμής» απέναντι στην Τουρκία και τα όρια του ρεαλισμού στην ελληνική εξωτερική πολιτική (με αφορμή το βιβλίο του Άγγελου Συρίγου «Ελλάδα και Τουρκία: 50 ερωτήματα και απαντήσεις», athensvoice.gr, 23/4).

Αυτή τη σχολή σκέψης ανέλαβε να υποστηρίξει θεωρητικά στο τελευταίο βιβλίο του «Ελλάδα και Τουρκία: 50 ερωτήματα και απαντήσεις» ο καθηγητής στο Πάντειο, βουλευτής της ΝΔ και πρώην υφυπουργός Άγγελος Συρίγος. Η βασική του θέση είναι ότι η Ελλάδα γενικώς χάνει. Με «σταδιακές υποχωρήσεις», γράφει, «το Αιγαίο μεταβλήθηκε σε μια πελώρια γκρίζα ζώνη αμφισβητήσεων», ενώ η Τουρκία «έχει εν τοις πράγμασι φιλανδοποιήσει μερικώς την ελληνική εξωτερική πολιτική»… Για να αντιστραφεί η κατάσταση, η πρόταση Συρίγου είναι να εγκαταλείψουμε το δόγμα ότι η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα και να προχωρήσουμε σε σταδιακή άσκηση των δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο. Σε αυτά περιλαμβάνεται η ανακήρυξη της ΑΟΖ, η θέσπιση αλιευτικής ζώνης 12 μιλίων, η δημιουργία ενεργειακών διαδρόμων με ηλεκτρικά καλώδια από Αφρική και Μ. Ανατολή αλλά και πρωτοβουλίες για τα χωρικά ύδατα και τον εναέριο χώρο. Αναγνωρίζει βέβαια ότι μια τέτοια πολιτική θα προκαλέσει ένταση με την Τουρκία. Έχει όμως το φάρμακο. Να αναβαθμιστεί η χώρα μας σε «ζωτικό γεωπολιτικό παίκτη». Δείτε εδώ το άρθρο (athensvoice.gr, 23/4).

Στέλιος Φενέκος: Τι καθιστά ένα όπλο στρατηγικό. Μερικές περίεργες απόψεις του κ. Δένδια

O κος Δένδιας πολλές φορές (και χθες στο συνέδριο Ναυτικής Ισχύος που διοργάνωσε το The Council) χαρακτήρισε ως στρατηγικό όπλο τα βλήματα Scalp Navale MdCN, που ΘΑ τοποθετηθούν στην 4η Φρεγάτα και στην συνέχεια στο μέλλον και στις άλλες, και ότι εάν οι Τούρκοι καταλάβουν ένα νησί μας εμείς θα μπορέσουμε με τα βλήματα αυτά να επιτύχουμε στρατηγικό πλήγμα για αποτροπή. Η διατύπωση όμως αυτή είναι εξαιρετικά υπεραπλουστευτική και οπωσδήποτε, δεν μπορεί να προβάλλεται έτσι από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας… Ένα όπλο δεν καθίσταται στρατηγικό μόνο επειδή είναι γρήγορο, ακριβές, προηγμένο ή ικανό να πλήξει μακρινούς στόχους. Η στρατηγικότητα δεν βρίσκεται αποκλειστικά στο τεχνικό χαρακτηριστικό του μέσου, αλλά κυρίως στο αποτέλεσμα που μπορεί να επιφέρει. Η μόνη κατηγορία όπλων που μπορεί να θεωρηθεί σχεδόν εγγενώς στρατηγική είναι τα πυρηνικά μεγάλης ισχύος και οι φορείς τους, όπως οι διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, οι βαλλιστικοί πύραυλοι υποβρυχίων και τα στρατηγικά βομβαρδιστικά. Ο λόγος είναι ότι ακόμη και η περιορισμένη χρήση τους μπορεί να απειλήσει την επιβίωση ενός κράτους, να προκαλέσει μαζική καταστροφή και να οδηγήσει σε μεγάλη ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Άννα Φραγκουδάκη: «Έλληνες γινόμαστε, δεν γεννιόμαστε» (Συνέντευξη: Γιάννης Πανταζόπουλος, lifo.gr, 22/1/2023 – Με αφορμή το βιβλίο «Ορατός και αόρατος ρατσισμός τον 21ο αιώνα - Η δυτική μυωπία, η ισχύς του σεξισμού και η άρνηση του αντισημιτισμού»)

«Στην ελληνική κοινωνία ανατρέπεται μια παραδοσιακή ισορροπία, η πλατιά συναίνεση στο πελατειακό κράτος (έως και ο τελευταίος πολίτης, τις προσδοκίες για την επίλυση των οικονομικών του προβλημάτων ή τον διορισμό των παιδιών του τις εναποθέτει στη μέρα που το κόμμα του και ο τοπικός του βουλευτής θα κυβερνήσουν). Η ανασφάλεια μεγαλώνει και σταδιακά καλλιεργεί δεκτικότητα σε αξίες παλιές και δοκιμασμένες. Ο κοινωνικός κόσμος παίρνει στα μάτια των πολιτών διάσταση εκφοβιστικά «παγκόσμια» και το περιχαρακωμένο έθνος άλλων εποχών εμφανίζεται ως το μοναδικό καταφύγιο… Εάν το ελληνικό έθνος έχει ιδιότητες ίδιες και αναλλοίωτες από την αρχαιότητα έως σήμερα και εάν αυτή η αρετή της «διατήρησής» τους και της «αντοχής» απέναντι στις επιδράσεις είναι βασικό συστατικό της ύπαρξής του, αναπόφευκτα προκύπτει το συμπέρασμα ότι το έθνος κινδυνεύει να πάψει να υπάρχει... Έρευνες που έχουν γίνει αποτυπώνουν ότι οι Έλληνες δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως Ευρωπαίο. Ας καταλάβουμε ότι η αρχαιότητα δεν είναι τίτλος ευγενείας, είναι μέρος ενός ευρύτερου μωσαϊκού που δημιούργησε την ελληνική ταυτότητα στη «μεγάλη διάρκεια» της Ιστορίας. Έλληνες γινόμαστε, δεν γεννιόμαστε». Δείτε εδώ τη συνέντευξη. 

Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου (3 Μαΐου), το Πάντειο Πανεπιστήμιο (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού) και το Παρατηρητήριο Κυβερνητικών Δεσμεύσεων «Πολιτικόμετρο», διοργανώνουν Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «Η Ενημέρωση σε μετάβαση: Ελευθερία του Τύπου, Πολιτική Λογοδοσία, Παραπληροφόρηση & Δημοκρατία στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης». Η εκδήλωση θα γίνει στις 5-6 Μαΐου 2026, σε αίθουσα του Παντείου Πανεπιστημίου. Δείτε εδώ το πρόγραμμα. 

Δείτε εδώ την πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Ράπτη με τίτλο: «Από τον Σοσιαλισμό στη Βιωσιμότητα» (εκδόσεις Ασίνη). Η εκδήλωση θα γίνει τη Δευτέρα 18 Μαΐου 2026, στις 19:30 – 22:00, στο Olympias Rooftop Bar (Αθήνα). 

Δείτε εδώ το δελτίο τύπου της εικαστικής έκθεσης του Τάσου Παυλόπουλου με τίτλο: «Ο ήχος της σιωπής», η οποία θα παρουσιάζεται στη Skoufa Gallery (7 Μαΐου – 6 Ιουνίου 2026).