e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Αποσπάσματα του εβδομαδιαίου ενημερωτικού δελτίου e-library αναρτώνται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

Το «Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς» διοργανώνει τιμητική εκδήλωση για τον Νίκο Μουζέλη (ομ. Καθηγητής Κοινωνιολογίας LSE - Επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ) η οποία θα γίνει τη Δευτέρα 18 Μαΐου 2026, στις 18:00 – 21:00, στο Αμφιθέατρο της Εθνικής Πινακοθήκης. Ομιλητές: Αντώνης Λιάκος, Λίνα Παπαδοπούλου, Άκης Παπαταξιάρχης, Μαρία Ρεπούση, Μαριλένα Σημίτη, Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Λουκάς Τσούκαλης, Νίκος Φωτόπουλος. Συντονίζει η Μαριλένα Κατσίμη.

Αντώνης Παπαγιαννίδης: Από το Διεθνές Συνέδριο του Οικονομικού Επιμελητηρίου στη σηματοδότηση της Ημέρας της Ευρώπης 

Κατόρθωσε το φετινό Συνέδριο του Οικονομικού Επιμελητηρίου, που επιλέγοντας ως θεματική το «The World in Disruption» συνειδητά θέλησε να στρέψει την συζήτηση στα ευρύτερα προβλήματα ανασφάλειας της εποχής, να ανοίξει μια σειρά από μελλοντοστραφείς συζητήσεις. Οι οποίες ξεπερνούσαν – κατά πολύ – την οικονομική προσέγγιση... Από την DBRS, πέρα από την καταγραφή των πρωτογενών πλεονασμάτων («αποτέλεσμα μέτρων μετά τις κρίσεις στον δημόσιο τομέα που οδήγησαν στην μείωση του χρέους»), διατυπώθηκε η άποψη ότι θα πρέπει οι προσπάθειες να επικεντρώνουν στις ιδιωτικές επενδύσεις – οι οποίες, δεδομένου του επιπέδου των εγχώριων αποταμιεύσεων «θα πρέπει να προέλθουν από το εξωτερικό». Ενώ από την Scope, μετά την αναφορά σε «μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από πλευράς των αγορών» αλλά και έμφαση «στην ανθεκτικότητα και στην συνέχιση των βελτιώσεων», διατυπώθηκε η άποψη ότι η Ελλάδα εμφανίζει μεν «αξιοπρεπή ρυθμό ανάπτυξης, αλλά για μια χώρα που βρίσκεται σε ανάκαμψη, θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερος». Με επιπρόσθετη παρατήρηση ότι η όποια ανάπτυξη επιτυγχάνεται προέρχεται από συγκέντρωση δημοσίων επενδύσεων, ενώ δεν φέρεται από την παραγωγικότητα... Δείτε εδώ το άρθρο (ekdoseiskerkyra.gr, 12/5).

Αντώνης Καραμπατζός: Υποκλοπές - Επιβεβλημένα εχέγγυα αμεροληψίας

Μετά τις συνεχείς αποκαλύψεις του τελευταίου διαστήματος και ιδίως μετά την εμπεριστατωμένη απόφαση του Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που ζήτησε την περαιτέρω ποινική διερεύνηση της υπόθεσης – μεταξύ άλλων και για το ενδεχόμενο τέλεσης του αδικήματος της κατασκοπείας – οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης οφείλουν να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να διευρευνηθεί σε βάθος η υπόθεση. Ώστε να μη μείνει καμία σκιά πάνω από τους θεσμούς της χώρας. Ώστε να αποκαλυφθούν οι λόγοι που δεκάδες δημόσιοι αξιωματούχοι, δημοσιογράφοι και άλλα πρόσωπα έγιναν στόχοι παρακολούθησης, επίσης ποιοι ενορχήστρωσαν τον όλο μηχανισμό, ποιοι κατέχουν το σχετικό υλικό κ.λπ. Είναι ζήτημα ομαλής δημοκρατικής λειτουργίας, αλλά και εθνικής ασφάλειας. Διαφορετικά κινδυνεύει να συρθεί η χώρα από τις διαθέσεις διαφόρων παράκεντρων εξουσίας, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τη θεσμική και πολιτική ομαλότητα.  Αν η Δικαιοσύνη αρθεί συνολικά στο ύψος των περιστάσεων, το όφελος θα είναι πολλαπλό. Πρωτίστως θα αποσείσει κάθε υπόνοια συμπόρευσης με τις βουλές της κυβερνητικής εξουσίας. Δείτε εδώ το άρθρο ("Νέα", 7/5).

Αντώνης Λιάκος: Το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου κλείνει τέσσερις δομές υποδοχής ασυνόδευτων ανηλίκων στην Αττική – Ο φασισμός της εποχής και η εξοικείωση με την ανηθικότητα

Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Ο φασισμός στην εποχή μας δεν έρχεται με μαύρες στολές και Χάιλ Χίτλερ. Έρχεται με την εξοικείωση με το ανείπωτο, το βάρβαρο, το χυδαίο, το ανήθικο… Και με τη λογική αυτή το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου κλείνει τέσσερις δομές υποδοχής ασυνόδευτων ανηλίκων στην Αττική. Οι υπεύθυνοι των δομών φέρονται να έλαβαν εντολή να «μαζέψουν και να αποχωρήσουν έως τις 10 Μαΐου», χωρίς καμία σαφή απάντηση για το τι θα απογίνουν τα παιδιά που φιλοξενούνται εκεί και οι εργαζόμενοι/ες που τα στηρίζουν καθημερινά. Μιλάμε για δομές πρώτης υποδοχής ασυνόδευτων παιδιών. Για χώρους όπου ανήλικοι ταυτοποιούνται, λαμβάνουν ιατρική φροντίδα, υποστηρίζονται από εξειδικευμένο προσωπικό και είτε επανασυνδέονται με συγγενείς τους στην Ευρώπη είτε μεταφέρονται σε άλλες κατάλληλες δομές φιλοξενίας. Αντί για προστασία και φροντίδα, επιλέγει την αποτροπή, την εγκατάλειψη και την τιμωρητική περικοπή κάθε στήριξης… Αποφάσεις όπως αυτή, λόγια όπως αυτά, είναι δηλητήριο που μεταγγίζεται δόση-δόση στις φλέβες αυτής της κοινωνίας.  Αυτά δεν αφορούν τους πρόσφυγες, αναμορφώνουν την κοινωνία που ζούμε. Εμάς και τα παιδιά μας σημαδεύει. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Γεράσιμος Μοσχονάς: Μάχη μεταξύ τους και με το παρελθόν τους. Πώς διαμορφώνεται ο ανταγωνισμός του ΠΑΣΟΚ και του κόμματος Τσίπρα για τη δεύτερη θέση 

Η ιδιοτυπία και των δύο κομμάτων που πιθανώς θα παλέψουν –τίποτε δεν είναι αυτή τη στιγμή βέβαιο– για τη δεύτερη θέση, του ΠΑΣΟΚ και του κόμματος Τσίπρα, βρίσκεται στο ότι, ως πολιτικοί χώροι, ήταν κάποτε πανίσχυροι. Και φυσικά, και προπάντων, στο ότι και οι δύο «χώροι» έχουν κάποια στιγμή καταρρεύσει...Το ΠΑΣΟΚ θα όφειλε να κάνει νωρίτερα μεγαλύτερα ανοίγματα και τολμηρότερες συμμαχίες – όχι υπό την απειλή Τσίπρα. Ο δε Τσίπρας νομίζω ότι έχει κατανοήσει πως χρειάζεται να ταυτιστεί με το «νέο». Ο ίδιος όμως προέρχεται από το «παλαιό». Το ποια φρέσκα στελέχη θα προωθήσει, ποια εκ των παλαιών θα κρατήσει, ποιες νέες ιδέες και προτάσεις θα φέρει, ποιες λέξεις θα χρησιμοποιήσει, τι οργανωτικές μορφές θα επιλέξει, αυτά θα προσδιορίσουν την τύχη του νέου εγχειρήματος. Αυτά προσδιόρισαν και την αποτυχία, υπό την ηγεσία του, της περιόδου 2019-2023... Συμπερασματικά, η πιθανή σύγκρουση για την προνομιακή δεύτερη θέση δύο χώρων που έχουν ιστορικά υποστεί καταστροφή συνιστά εξόχως πρωτότυπο γεγονός. Το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα δεν θα επιτύχουν εάν δεν κάνουν τη μεγάλη διαφορά σε σχέση με το δικό τους παρελθόν. Οι ιστορικές ήττες οφείλονται σε αίτια που δεν αναιρούνται, ούτε σβήνονται από την «κανονική» πολιτική. Και τα δύο κόμματα χρειάζονται το κάτι παραπάνω, κάτι που θα υπερβαίνει τον συνήθη τρόπο του αριστερού «πολιτεύεσθαι». Δείτε εδώ το άρθρο ("Καθημερινή", 11/5).

Η ιστορική ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη κατά την απονομή του Χρυσού Μεταλλίου της Βουλής των Ελλήνων

"Ποτέ εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος η ειρήνη δεν υπήρξεν αυτονόητος κατάστασις, αλλά ήτο πάντοτε κατάκτησις αποτέλεσμα εμπνευσμένων πρωτοβουλιών γενναιότητος, και αυτοθυσίας, απορρίψεως της βίας ως μέσου λύσεως διαφορών, διαρκής αγών δια την δικαιοσύνην και την προστασίαν της ιερότητος του ανθρωπίνου προσώπου... Ημείς προσωπικώς εν ακλονήτω πεποιθήσει ότι η ειρήνη των λαών και των πολιτισμών είναι ανέφικτος άνευ της ειρήνης μεταξύ των θρησκειών, και της ευρυτέρας συμβολής των εις τον παγκόσμιον αγώνα δια την ειρήνην, επαινούμεν και στηρίζομεν πάσαν ειλικρινή ειρηνευτικήν πρωτοβουλίαν, αγωνιζόμεθα δε αδιαλείπτως δια την διαθρησκειακήν συνεργασίαν, και την ανάδειξιν και την άσκησιν του ειρηνοποιητικού ρόλου των θρησκειών. Θεωρούμεν τον φονταμενταλισμόν έκπτωσιν του θρησκευτικού βιώματος, και ουδόλως εν συμφυές με την πίστην φαινόμενον... Το περί ειρήνης κήρυγμα της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας δεν είναι ουτοπικόν και ρητορικόν. Γνωρίζομεν καλώς, ότι ο δημόσιος λόγος κυριαρχείται διεθνώς υπό θεωρήσεων γεωπολιτικών και γεωοικονομικών, υπό αναλύσεων του λεγομένου συσχετισμού των δυνάμεων, υπό προσεγγίσεων όπως αποκαλούνται πραγματιστικών. Είναι γεγονός ότι η σύγχρονος εκδοχή της λεγομένης real politic έχει κατισχύσει πλήρως του διεθνούς δικαίου, και αυτού τούτου του καταστατικού χάρτου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος διέπεται υπό της γενικής αρχής της ειρηνικής επιλύσεως των διαφορών. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Τζούντιθ Μπάτλερ: «Είναι απαραίτητο η Αριστερά να σταματήσει να κρίνει την εργατική τάξη που ψηφίζει τη Δεξιά» («Εποχή» - 8/5, αναδημοσίευση από eldiario.es/ Συνέντευξη: Σάντρα Βισέντε - Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης)

Νομίζω ότι έχουμε την τάση να είμαστε υπερβολικά αναλυτικοί, κριτικοί και διανοούμενοι. Και αυτό μπορεί να είναι αντιπαραγωγικό, επειδή οι άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν ότι εμείς είμαστε πιο έξυπνοι από αυτούς... Δεν μπορούμε να παρουσιάζουμε τους εαυτούς μας ως την ελίτ, τους φωτισμένους που θα σας πουν τι είναι αλήθεια και τι όχι· τι είναι σωστό και τι λάθος. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που έχει εδραιωθεί επειδή έχουμε κλειστεί σε φούσκες. Πρέπει να μιλήσουμε με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές ευαισθησίες και πεποιθήσεις. Πρέπει να ξέρουμε τι σκέφτονται και τι είναι σημαντικό για αυτούς. Μόνο τότε μπορούμε να μάθουμε και να αποδομήσουμε τον ελιτισμό μας. Και ναι, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τους φόβους των ανθρώπων, γιατί αυτοί οι φόβοι θα μετατραπούν σε μίσος αν δεν αντιμετωπιστούν πρώτα... Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να μας σώσει από το να χειροτερέψουμε ήταν η επίγνωση της αλληλεξάρτησής μας, και δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί. Αλλά νομίζω ότι είμαστε στο σωστό δρόμο… Το κύμα του αυταρχισμού είναι άλλωστε διεθνικό. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν έχουμε καταφέρει ακόμα, αλλά αυτό δεν τα καθιστά λιγότερο άξια αγώνα για αυτά. Ακόμα και αν είναι δύσκολο, δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα, όσο μακριά και αν δεν μπορούμε να δούμε ακόμα το φως στο τέλος του τούνελ. Αν το κάνουμε, θα αφήσουμε την πραγματικότητα να έχει τον τελευταίο λόγο, και αυτή τη στιγμή αυτό δεν είναι καλή ιδέα. Δείτε εδώ τη συνέντευξη.

                                           Digital AI - Ψηφιακή Κυριαρχία

Θεόδωρος Καρούνος: Χωρίς ψηφιακή ταυτοποίηση δεν υπάρχει ψηφιακή κυριαρχία 

Στις σημερινές δημοκρατίες η επιβολή δεν χρειάζεται τη χοντροκομμένη λογοκρισία του παρελθόντος. Αρκεί ο έλεγχος της υποδομής. Όταν η δημόσια διοίκηση, η επικοινωνία, η αποθήκευση δεδομένων, η εκπαίδευση, η εργασία και ο δημόσιος διάλογος περνούν από υπηρεσίες νέφους που ελέγχουν λίγες εταιρείες, η ελευθερία των κρατών γίνεται όλο και πιο σχετική... Εδώ ακριβώς βρίσκεται η νέα μορφή ολοκληρωτισμού. Όχι στην τυπική κατάργηση των εκλογών, αλλά στη δυνατότητα ολιγαρχών να παρακολουθούν, να αναλύουν και να επηρεάζουν κοινωνικές και πολιτικές συμπεριφορές σε μαζική κλίμακα. Τα δεδομένα που παράγουν καθημερινά πολίτες, επιχειρήσεις και δημόσιες υπηρεσίες μετατρέπονται σε πρώτη ύλη οικονομικής και πολιτικής ισχύος. Και όταν αυτή η ισχύς συνδυάζεται με λόμπινγκ, πολιτικές δωρεές και στενές σχέσεις με κρατικούς μηχανισμούς ασφαλείας, η δημοκρατία μένει τυπικά όρθια αλλά ουσιαστικά αποδυναμώνεται... Η παραπληροφόρηση από ολοκληρωτικά καθεστώτα και το οργανωμένο κυβερνοέγκλημα δεν θα περιοριστούν με ενημερωτικές καμπάνιες ούτε με ημίμετρα, όπως η απαγόρευση χρήσης των κοινωνικών δικτύων από παιδιά. Όσο ο κυβερνοχώρος παραμένει πεδίο σχεδόν ανώνυμης και ανεξέλεγκτης δράσης για ψεύτικους λογαριασμούς, εταιρικά κελύφη, δίκτυα αυτοματοποιημένης προπαγάνδας και κακόβουλες εφαρμογές, η δημοκρατία θα αμύνεται με δεμένα χέρια. Δείτε εδώ το άρθρο ("Νέα", 25/4). 

Ρωμανός Γεροδήμος: Ο χρήστης/αναγνώστης/θεατής θα ενδιαφερθεί για μία ανάρτηση στα σόσιαλ αν υπάρχει τρόπος να εμπλακεί ο ίδιος

Αν ήμουν σύμβουλος επικοινωνίας, θα χρέωνα πολλά χρήματα για μια συμβουλή: δεν είναι ακριβώς αλήθεια ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις εκδηλώσεις, τις ομιλίες και τα συνέδρια που κάνω εγώ ή εσύ ή ο άλλος ή μια παρέα ή ένας οργανισμός. Ο χρήστης/αναγνώστης/θεατής θα ενδιαφερθεί μόνον αν έχει να κερδίσει ή να μάθει κάτι ο ίδιος από μία ανάρτηση στα σόσιαλ ή αν υπάρχει τρόπος να εμπλακεί και να συμμετάσχει και αυτός... Σε αυτές τις περιπτώσεις οι περισσότεροι χρήστες - ειδικά αυτοί που ο οργανισμός μπορεί να θέλει να τραβήξει, δηλαδή ένα ευρύτερο κοινό και όχι οι ίδιοι και οι ίδιοι - όχι απλώς θα αδιαφορήσουν, αλλά θα νιώσουν αρνητικά συναισθήματα φθόνου, ζήλιας, ντροπής, θυμού. Θα νιώσουν ότι κάτι συμβαίνει που είτε είναι σημαντικό και τους αποκλείει, είτε απλώς δεν είναι σημαντικό αλλά κάποιος προσπαθεί να κάνει προώθηση... Μου κάνει τρομακτική εντύπωση 30 χρόνια μετά την εμφάνιση του διαδικτύου στην καθημερινότητά μας - και οι θεμελιώδεις αρχές της μεταφοράς της ισχύος από τον πομπό στον χρήστη ήταν από τότε ξεκάθαρες - το ότι το 95% του ακαδημαϊκού και ίσως ένα 70% του δημοσιογραφικού χώρου ειδικά στο πολιτιστικό ρεπορτάζ επικοινωνεί ακόμα με όρους του ancien regime της πεφωτισμένης δεσποτείας. Δείτε εδώ περισσότερα.

Λέων Ηρακλειώτης: Gen Z - Η εύκολη συκοφαντία μιας δύσκολης γενιάς

Διάβασα αυτές τις μέρες μια πολύ βολική αφήγηση για τη Gen Z: ότι είναι τεμπέληδες, κακομαθημένοι, απρόθυμοι να δουλέψουν, εθισμένοι στις οθόνες, ανίκανοι να αντέξουν πίεση. Είναι η αυτάρεσκη αφήγηση όσων πιστεύουν ότι πέρασαν από τη φωτιά και βγήκαν ατσάλινοι, ενώ οι νεότεροι δήθεν λιώνουν με την πρώτη δυσκολία. Καθημερινά στην δουλειά, όμως, βλέπω κάτι εντελώς διαφορετικό.  Βλέπω παιδιά που μοχθούν. Πολύ. Παιδιά που πηγαίνουν από μάθημα σε δουλειά, από δουλειά σε οικογενειακές υποχρεώσεις, από υποχρεώσεις σε διάβασμα, και μετά ξανά από την αρχή. Βλέπω φοιτητές που προσπαθούν να σταθούν όρθιοι μέσα σε ένα οικονομικό, κοινωνικό και τεχνολογικό περιβάλλον που δεν τους προσφέρει καμία σταθερή υπόσχεση. Δεν τους λείπει η εργατικότητα. Τους λείπει η πίστη ότι η εργατικότητα θα ανταμειφθεί... Αλλά είναι επίσης έξυπνοι, εργατικοί, ευαίσθητοι, δημιουργικοί και πολύ πιο ρεαλιστές απ’ όσο ήμασταν εμείς στην ηλικία τους. Και καλούνται να αφιερώσουν τη ζωή τους σε ένα σύστημα που υπόσχεται μόνο ανασφάλεια, ενοχές, και έναν λογαριασμό που η δική μας γενιά αφήνει απλήρωτο. Αν η στάση της Gen Z μάς φαίνεται «τεμπελιά», το πρόβλημα δεν είναι η ηθική συγκρότηση των νέων αλλά η αδυναμία να αναγνωρίσουμε τον κόσμο που τους παραδώσαμε. Δείτε εδώ περισσότερα.

Αφροδίτη Κεραμέως: Σε έναν κόσμο που τρέχει, η Gen Z επιμένει στα βιβλία 

H νέα γενιά, γνωστή πλέον και ως GenΖ, μερικές φορές νιώθει παρεξηγημένη. Ακούει τους χαρακτηρισμούς γενιά των social media, του scrolling, των influencers. Πιθανό όλα αυτά να ισχύουν, με μία πρώτη, επιφανειακή ματιά. Γιατί αν κανείς κοιτάξει βαθύτερα, θα συνειδητοποιήσει τόσα άλλα που διαμορφώνουν το πολύπλοκο πορτρέτο της. Συναισθηματική νοημοσύνη, ενδιαφέρον για το περιβάλλον και την κοινωνία, προτεραιότητα όχι τόσο στα αγαθά όσο στις εμπειρίες, τα ταξίδια και τις ανθρώπινες σχέσεις, είναι κάποια χαρακτηριστικά που θα παρατηρήσει κάποιος αισιόδοξος. Θεωρείται ακόμη η πιο μορφωμένη γενιά, με τα υψηλότερα ποσοστά φοίτησης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση συγκριτικά με τις προηγούμενες, με μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους, που κατά κανόνα διεκδικούνται παράλληλα με μια εργασία πλήρους απασχόλησης... Ίσως πράγματι η λέξη ανάγκη, να είναι η κατάλληλη για να προσδιορίσει τον λόγο που ακόμη μία νέα γενιά στρέφεται προς την λογοτεχνία. Καθώς μόλις κανείς ανακαλύπτει το σωστό βιβλίο, με τους τόσο προσωπικούς όρους που οδηγούν στην αγάπη, γεννιέται μια βαθιά και ειλικρινής ανάγκη για διάβασμα και έκφραση. Οι νέας γενιάς (βιβλιο)φίλοι που συνεισέφεραν στο εν λόγω άρθρο για παράδειγμα, μου απάντησαν γραπτώς με κείμενα υπέροχα. Έτσι μου επιβεβαιώθηκε, πως όποιος από κάθε γενιά, επιθυμεί ή και προορίζεται για να διαβάσει, να γράψει και να δημιουργήσει, θα το κάνει. Δείτε εδώ το άρθρο (dreamonline.gr, 8/5).

Λευτέρης-Φοίβος Βασιλόπουλος: Εράσμους - Ζώντας στις γειτονιές της Ευρώπης

Σήμερα, πάνω από 16 εκατομμύρια «Πολίτες Εράσμους» έχουν συμμετάσχει στο πρόγραμμα, οδηγώντας - εκ των πραγμάτων -  στη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Δημοσίου Χώρου από τα κάτω, από τις γειτονιές στα χωριά και τις πόλεις ανά την Ευρώπη. Ως αποτέλεσμα, αποτελεί έναν κόμβο πολυπολιτισμικής αλληλεπίδρασης, συνύπαρξης και αλληλοσεβασμού. Με πιο απλά λόγια, μας δίνει την ευκαιρία να γίνουμε μέρος της καθημερινής ζωής σε μια άλλη χώρα, να συνδεθούμε με διαφορετικές κουλτούρες μέσα από νέες ιδέες και βιώματα, γεύσεις, μουσικές και έθιμα από κάθε γωνιά της Γης... Μιλώντας για το Εράσμους δημιουργείται συχνά η εντύπωση ότι πρόκειται για μια δύσκολη διαδικασία. Πράγματι, είναι απαιτητική, όμως πλήρως εφικτή και με πολλές διευκολύνσεις... Η συμμετοχή στο πρόγραμμα συνοδεύεται από χρηματική υποστήριξη, η οποία – κακά τα ψέματα – δεν είναι ποτέ αρκετή. Αλλάζοντας όμως την οπτική γωνία, είναι μια «επένδυση εμπειριών» υπό αρκετά ευνοϊκές συνθήκες. Για κάποιον που θέλει να πάρει μια γεύση από  τη ζωή σε μια ξένη χώρα, να γνωρίσει άτομα, από όλο τον κόσμο, με τα οποία μοιράζεται κοινά ενδιαφέροντα, είναι ένα ασφαλές πλαίσιο πειραματισμού. Αν σκέφτεσαι το ζήτημα της γλώσσας, αυτό λύνεται εύκολα! Όλοι μας μιλάμε τη γλώσσα του σώματος και αυτό είναι αρκετό ώστε να διαμορφωθεί ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας. Δείτε εδώ περισσότερα. 

                                         **************************************************

Αννέτα Καββαδία: Γερνάς; Περίσσεψες 

Διεθνείς μελέτες εκτιμούν ότι έως και το 42,6% των ανθρώπων με άνοια –στην Ελλάδα εκτιμάται ότι περίπου 250.000 άνθρωποι ζουν με κάποια μορφή άνοιας, με τον αριθμό να αυξάνεται δραματικά τις επόμενες δεκαετίες λόγω της γήρανσης του πληθυσμού– υφίστανται κάποια μορφή κακοποίησης, με συχνότερη την ψυχολογική βία. Αυτό σημαίνει ότι αυτό που εμφανίζεται ως «σοκαριστική εξαίρεση» στα βίντεο, είναι στην πραγματικότητα μια ευρύτατα διαδεδομένη εμπειρία αποκαλυπτική μιας κοινωνίας που αποτυγχάνει συστηματικά να προστατεύσει τους πιο ευάλωτους... Η ιδιωτική φροντίδα, από την άλλη, είναι πανάκριβη και λειτουργεί με όρους αγοράς. Έτσι, η φροντίδα μετατρέπεται σε εμπόρευμα και η αξιοπρέπεια σε προνόμιο όσων μπορούν να πληρώσουν. Ενώ η ίδια η κακοποίηση, όπως δείχνουν έρευνες, παραμένει σε μεγάλο βαθμό αόρατη και υποαναφερόμενη καθώς τα θύματα φοβούνται την εγκατάλειψη ή τα αντίποινα... Η κοινωνία κρίνεται από το πώς φέρεται στους πιο ευάλωτους. Και σήμερα, η εικόνα δεν αφήνει περιθώρια ωραιοποίησης. Οι ηλικιωμένοι δεν είναι «περισσευούμενοι», είναι το παρελθόν που μας συγκροτεί και το μέλλον που μας περιμένει. Αν τους αντιμετωπίζουμε ως βάρος, στην πραγματικότητα προετοιμάζουμε τον τρόπο που θα αντιμετωπιστούμε κι εμείς. Δείτε εδώ το άρθρο («Εποχή», 3/5). 

Έλσα Νικολαΐδου: Η πλατωνική θεωρία των Ιδεών, κατά τον Αριστοτέλη

Στα Μετά τα φυσικά (μια συλλογή ετερόκλητων αριστοτελικών πραγματειών που αποδίδονται σε μαθήματα που έκανε στην Ακαδημία) ο Αριστοτέλης γνωρίζει σε τέτοιο βαθμό τη θεωρία των Ιδεών ώστε όχι μόνο την αποδομεί αλλά εξηγεί τους λόγους για τους οποίους ο Πλάτωνας οδηγήθηκε στη σύλληψή της. Ως μελετητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ξεκινάει από την επίδραση που άσκησαν στον Πλάτωνα οι δάσκαλοί του... Στη συνέχεια, ο επόμενος δάσκαλός του, ο Σωκράτης, «έστρεψε την προσοχή του στη διατύπωση ορισμών». Συνδυάζοντας τις δύο θεωρίες, ο Πλάτωνας, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, επιχείρησε να αποφύγει τη μεταβολή του αισθητού κόσμου. Οι Ιδέες δεν μεταβάλλονται, άρα μπορούν να μελετηθούν και να οριστούν… Το βλέμμα του Αριστοτέλη είναι στραμμένο στον κόσμο μας, στον κόσμο της μεταβολής και της κίνησης, της γένεσης και της φθοράς. Αν θέλουμε να δώσουμε εξηγήσεις θα στραφούμε στα είδη και στα γένη των πραγμάτων. Ο Αριστοτέλης θα συζητήσει όλες τις θεωρίες για να καταλήξει στην ανωτερότητα της δικής του. Η ενασχόλησή του με τον φυσικό κόσμο δηλώνει ότι ο αισθητός κόσμος μπορεί να γνωστεί. Δεν χρειάζεται να καταφύγουμε στις Ιδέες για να γνωρίσουμε τα πράγματα γύρω μας. Η αφετηρία είναι η παρατήρηση της φύσης και όχι η θέαση των Ιδεών.  Δείτε εδώ το άρθρο (philenews.com, 9/5).

Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις

Το Πάντειο Πανεπιστήμιο (Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης – Ιστορίας και Κοινωνικής Πολιτικής) διοργανώνει Διημερίδα, η οποία θα διεξαχθεί στις 19 - 20 Μάϊου 2026, (18:45-20:30), στο Αμφιθέατρο Σάκη Καράγεωργα ΙΙ. Το θέμα του στρογγυλού τραπεζιού είναι: «Δημοκρατία σε δοκιμασία: εμπιστοσύνη, αντιπροσώπευση και ανθεκτικότητα των θεσμών». Συμμετέχουν οι: Βασιλική Γεωργιάδου, Διευθύντρια και Πρόεδρος ΔΣ Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, Στέφανος Λουκόπουλος, Διευθυντής του Vouliwatch, Περικλής Βασιλόπουλος, Δημοσιογράφος, Συντονιστής Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Δείτε εδώ το πλήρες πρόγραμμα.