Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και η μη διακυβερνήσιμη χώρα

Συγγραφέας Άρθρου Δημήτρης Σουλιώτης

     Όταν διάβασα τη δήλωση του Ευάγγελου Βενιζέλου ότι η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη, ανέτρεξα στα λεξικά (Ακαδημίας Αθηνών και Μπαμπινιώτη) για να βρω τη σημασία της λέξης – έννοιας. Διαπίστωσα ότι ενώ υπάρχει η λέξη διακυβέρνηση, τόσο το επίθετο διακυβερνήσιμος–η–ο, όσο και το ουσιαστικό διακυβερνησιμότητα δεν αναφέρονται. Επειδή όμως στα λεξικά υπάρχουν σχετικές λέξεις – έννοιες, όπως κατοικήσιμος (μπορεί να κατοικηθεί), αναγνωρίσιμος (μπορεί να αναγνωριστεί), απασχολήσιμος, χειραγωγήσιμος, κ.τ.λ. είναι προφανές ότι η πρόταξη του αρνητικού μορίου μη αντιστρέφει τη σημασία τους (δεν μπορεί να κατοικηθεί, να αναγνωριστεί, να απασχοληθεί, να χειραγωγηθεί). Κατ’ αναλογία η μη διακυβερνήσιμη χώρα είναι μια χώρα που δεν μπορεί να διακυβερνηθεί.

     Τι εννοεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος - μακράν ο ευφυέστερος Έλληνας πολιτικός - με τη μη διακυβερνησιμότητα της χώρας; Αντιγράφω από σχετικές δηλώσεις του: «Όταν λέμε ότι η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη, δεν εννοούμε πως δεν έχει ή δεν μπορεί να αποκτήσει νόμιμη κυβέρνηση. Η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη, γιατί το πολιτικό σύστημα, η κοινωνία των πολιτών, οι παραγωγικές δυνάμεις, οι διανοούμενοι αδυνατούν να οργανώσουν έναν εθνικό διάλογο που θα οδηγήσει σε επικαιροποίηση της εθνικής στρατηγικής και σε ανασύσταση του κοινωνικού συμβολαίου, που διερράγη την περίοδο της κρίσης και δεν ανανεώθηκε μετά τη λεγόμενη επιστροφή στην κανονικότητα. Δεν μπορεί να θεωρηθεί συνεκτική και συμπεριληπτική μια κοινωνία όταν, κατά τη Eurostat, η υποκειμενική φτώχεια εκτινάσσεται στην Ελλάδα στο 67% και όταν κυριαρχεί η αίσθηση της ανισότητας και της διαφθοράς». Και βέβαια η επικαιροποίηση της εθνικής στρατηγικής, η ανασύσταση του κοινωνικού συμβολαίου, η διαμόρφωση συνεκτικής και συμπεριληπτικής κοινωνίας, η καταπολέμηση των ανισοτήτων και της διαφθοράς δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να οργανωθεί και να εφαρμοστεί από ένα και μόνο Κόμμα εξουσίας και μια μονοκομματική κυβέρνηση, όπως η τωρινή, που εκπροσωπεί ένα μικρό ποσοστό του εκλογικού σώματος… Για το λόγο αυτό ο Βενιζέλος προτείνει ως λύση – μονόδρομο τις συμμαχικές κυβερνήσεις, «για λόγους διαφάνειας, για λόγους δημοκρατικής αισθητικής, για λόγους συμμετοχής και συναντίληψης, για λόγους νομιμοποίησης και γιατί η χώρα δεν μπορεί να πορεύεται συγκρουσιακά». Επιπλέον υποστηρίζει ότι «μπορεί ως χώρα να είμαστε μαθημένοι σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα πλειοψηφικού χαρακτήρα, κάτι που υποστηρίχτηκε διαχρονικά από τα εκλογικά συστήματα, όμως την πιο δύσκολη περίοδο στην Ελλάδα, αυτήν της κρίσης, είχαμε κυβερνήσεις συνεργασίας».

     Από τη δική μας οπτική γωνία η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη, γιατί βουλιάζει συνεχώς στην παρακμή. Και τούτο διότι η κυβέρνηση και η ΝΔ ως Κόμμα εξουσίας δεν κατάφερε να απεξαρτηθεί από τους «Φραπέδες», τους «Χασάπηδες», τους «Μαγειρίες»… Οι άνθρωποι αυτοί ελέγχουν τις γέφυρες της συναλλαγής σε διάφορους τομείς και φημίζονται για τη χρησιμότητά τους, ως πελατειακοί ιμάντες στο κόμμα, στους βουλευτές, στους υπουργούς. Στην πραγματικότητα είναι οι αρμοί ενός πολύ άρρωστου συστήματος, που συχνά καθορίζει τους κανόνες σε ότι αφορά επιδοτήσεις, διορισμούς και προμήθειες. Χωρίς αυτούς η ΝΔ δεν μπορεί να κατακτήσει και να διατηρήσει την εξουσία (βλ. το «γαλάζιο» της Κρήτης στον εκλογικό χάρτη). Εκτός όμως αυτών των «κομάντο» του γαλάζιου κομματικού στρατού, υπάρχουν και άλλες επίλεκτες ομάδες του, οι οποίες ευρίσκονται εντός των θεσμών, εντός της Δικαιοσύνης, των Σωμάτων Ασφαλείας, των Ανεξάρτητων Αρχών, των ΜΜΕ κ.τ.λ. οι οποίες όταν προκύψει η «στραβή» θα κινητοποιηθούν και θα σπεύσουν αστραπιαία (μόνο τότε) να βοηθήσουν τη δική τους κυβέρνηση, με θεμιτά και κυρίως με αθέμιτα μέσα για να τη «βγάλει καθαρή»… Είναι ακριβώς αυτές οι επίλεκτες μονάδες του γαλάζιου κομματικού στρατού, που κινητοποιήθηκαν στα σκάνδαλα Novartis, Υποκλοπών, ΟΠΕΚΕΠΕ, στην τραγωδία των Τεμπών, στο ναυάγιο της Πύλου, κ.τ.λ. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος πυλώνας που εξασφαλίζει την τυπική νομιμοποίηση και τη μακρόχρονη παραμονή της Κυβέρνησης του Κυρ. Μητσοτάκη στους θώκους της εξουσίας. Και αυτός είναι ένα «μπετόν αρμέ» ποσοστό (περίπου 12 - 15% του εκλογικού σώματος), κυρίως ηλικιωμένων-φοβισμένων ψηφοφόρων, που παρά τα φαινόμενα παρακμής της επταετούς διακυβέρνησης, εξακολουθεί να στηρίζει αυτή την Κυβέρνηση. Τελικά πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο απεγνωσμένης διατήρησης της εξουσίας με τη βοήθεια του συγκεκριμένου κυκλώματος και παρατεινόμενης παρακμής και όπως υποστηρίζει ο Βενιζέλος μόνο με κυβερνήσεις συνεργασίας μπορεί να σπάσει…

     Ο Στέλιος Ράμφος είναι από τους σημαντικότερους εν ζωή έλληνες φιλοσόφους. Όταν είχε εκλεγεί στην ηγεσία της ΝΔ ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πιστεύοντας ότι η πολιτική του διαπνέεται από τις ιδέες της νεωτερικότητας και του δυτικού εκσυγχρονισμού, τον είχε στηρίξει με άρθρα του και συνεντεύξεις, καταφερόμενος ταυτόχρονα κατά του προ-νεωτερικού ΣΥΡΙΖΑ (στο ίδιο λάθος είχα υποπέσει κι εγώ). Ο Ράμφος μάλιστα είχε μιλήσει και στο συνέδριο της ΝΔ το 2017. Του είχα επισημάνει τότε ότι είχε κάνει λάθος που δέχτηκε να μιλήσει στο συνέδριο, γιατί το ακροατήριο στο οποίο απευθύνθηκε ήταν ο γαλάζιος κομματικός στρατός, που το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η κατάληψη της εξουσίας και όχι οι θεωρητικές αναλύσεις του…

     Τα χρόνια πέρασαν και τρεις ημέρες πριν την Πρωτοχρονιά του 2026 σε ερώτηση της Καθημερινής για τη λέξη της χρονιάς ο Ράμφος απάντησε ως εξής: «Η λέξη της χρονιάς είναι «κουκούλλωμα». Με δύο λάμδα μάλιστα, ώστε να μην ξεφύγει τίποτε από τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και όσα άλλα διακοσμούν πεπραγμένα ή παραλειπόμενα της κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη… Κρύβουμε και κρυβόμαστε από φόβο να μη φανερωθεί τι πράττομε και ποιοι είμαστε. Με τη σειρά του ο φόβος συγκαλύπτει αρνητική σχέση με τη ζωή και τον εαυτό μας, κάτι το οποίο μας στενεύει εσωτερικά γεμίζοντάς μας απληστία, τσιγκουνιά και δυστυχία. Ο φοβικός αναζητεί υποκατάστατα υλικών εξαρτήσεων που κινούν τα νήματα της ψυχής σαν μαριονέτας και τον βυθίζουν μέσα του ανειρήνευτα. Χωνόμαστε στο προσωπείο μας για να μας υποφέρουμε και οι ίδιοι, ζητούμε ψήφο εμπιστοσύνης στην μεταμφίεση και τη δηλώνουμε ως ταυτότητα». Αυτοί οι μεταμφιεσμένοι φοβικοί που αναζητούν υποκατάστατα υλικών εξαρτήσεων και δεν μπορούν να ειρηνεύσουν, όπως μας λέει ο Ράμφος, δεν είναι μόνο οι εξουσιαστές της κυβέρνησης, αλλά και οι ψηφοφόροι που τη στηρίζουν.. Και ο Ράμφος καταλήγει: «Λατρεύοντας και τρέμοντας την «αλήθεια» μας ζητούμε προστασία στο κουκούλλωμα, καταφύγιο στο χαμηλό και το ευτελές. Ισχύς μας είναι η ασφάλεια της εξουσίας των πραγμάτων… Το δράμα χωρίς κάθαρση αφήνει την κοινωνία να σαπίζει στην συμπερίληψη των φαντασιώσεων και ο ταυρομάχος αρειμάνια προχωρεί με το τικ-τοκ (μεγάλη χρήση από τον πρωθυπουργό) παραμάσχαλα της δικής του «αλήθειας».

     Τελικά όπως μας λένε με τη δική τους ξεχωριστή ανάλυση και τον εξαιρετικό λόγο τους ο Βενιζέλος και ο Ράμφος η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη. Και πως θα μπορούσε να διακυβερνηθεί σωστά μια χώρα της οποίας η κυβέρνηση στηρίζεται για την επιβίωσή της στον ανθρωπότυπο ΟΠΕΚΕΠΕ, στον κομματικό στρατό της και σε φοβισμένους ηλικιωμένους ψηφοφόρους;