Τρίτη, 18 Ιούνιος 2019

Ο Εξωδικαστικός Μηχανισμός Eπιχειρήσεων από το Α έως το Ω

Ποιοι μπορούν να υπαχθούν στον εξωδικαστικό μηχανισμό επιχειρήσεων (Ν. 4469/2017);

Κάθε φυσικό πρόσωπο που μπορεί να πτωχεύσει & κάθε νομικό πρόσωπο που αποκτά εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα (οποιουδήποτε μεγέθους), εφόσον έχει φορολογική κατοικία στην Ελλάδα.

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες υπάγονται;

Στον εξωδικαστικό μηχανισμό επιχειρήσεων υπάρχει διάταξη που προβλέπει υπαγωγή των ελευθέρων επαγγελματιών αλλά ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΧΡΕΗ προς ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ! Για τα χρέη τους προς ιδιώτες υπάγονται στο νομοθετικό πλαίσιο του Ν. 3869.2010 όπως αυτός ισχύει σήμερα.

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις ένταξης στον εξωδικαστικό μηχανισμό επιχειρήσεων;

1. Οφειλή προς ιδιώτη πιστωτή ή Δήμοσιο ή οποιονδήποτε τρίτον: Οφειλή προς χρηματοδοτικό φορέα στις 31.12.16 σε καθυστέρηση τουλάχιστον 90 ημερών ή Οφειλή προς Εφορία ή άλλο ΝΠΔΔ (π.χ. ΟΤΑ) στις 31.12.16 ληξιπρόθεσμη ή Οφειλή προς οιονδήποτε τρίτον στις 31.12.16 πχ από επιταγές κλπ. 2. Οφειλή πάνω από 20.000 ευρώ την 31.12.16 3. Η επιχείρηση να έχει σε μία από τρεις τελευταίες χρήσεις: Θετικό καθαρό αποτέλεσμα προ φόρων ή Θετικά αποτελέσματα προ φόρων, τόκων & αποσβέσεων ή θετική καθαρή θέση (equity).

Όσοι έχουν υπαχθεί στον Ν. 4307/2014 (Νόμος Δένδια) μπορούν να υπαχθούν στον εξωδικαστικό μηχανισμό επιχειρήσεων;

Ναι, εφόσον είτε δεν έχει εκδοθεί ακόμη απόφαση υπαγωγής τους με το καθεστώς του Ν. Δένδια, είτε παραιτηθούν από τις διαδικασίες του εν λόγω νόμου.

Αν μία εταιρεία έχει κλείσει, τι μπορεί να γίνει;

Η λυθείσα εταιρεία μπορεί να αναβιώσει για να υπαχθεί στο νομοθετικό πλαίσιο του Ν. 4469/2017, εφόσον τούτο κρίνεται αναγκαίο για τη βιώσιμη επίλυση του χρέους που προέρχεται από αυτή.

Ποιες οφειλές εξαιρούνται από τον εξωδικαστικό μηχανισμό επιχειρήσεων;

Όσες οφειλές γεννήθηκαν μετά την 31.12.16.

Ποια είναι η διαδικασία υποβολής της αίτησης για τον εξωδικαστικό μηχανισμό επιχειρήσεων;

Η αίτηση υποβάλλεται ηλεκτρονικά στην ιστοσελίδα της Ειδικής Γραμματείας Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους www.egdix.gr με τους κωδικούς που έχει κάποιος στο taxisnet. Σε 2 μέρες από την ηλεκτρονική αίτηση διορίζεται συντονιστής από την ΕΓΔΙΧ. Σε 5 μέρες από το διορισμό του ο Συντονιστής ελέγχει την πληρότητα αίτησης και συνοδευτικών εγγράφων. Σε 2 μέρες από τον έλεγχο ο Συντονιστής αποστέλλει τον φάκελο σε όλους τους πιστωτές. Σε 10 μέρες από την αποστολή του φακέλου, οι πιστωτές αποστέλλουν στον Συντονιστή μήνυμα με την πρόθεσή τους για συμμετοχή ή μη στη διαδικασία. Σε 5 μέρες από την εκδήλωση πρόθεσης των πιστωτών ο Συντονιστής εξετάζει την ύπαρξη ή μη απαρτίας των ενδιαφερομένων πιστωτών για τη διαδικασία (άνω του 50% του συνολικού χρέους)

Οι πιστωτές μπορούν να υποβάλλουν αντιπροτάσεις επί του τελικού σχεδίου;

Ναι. Ο Συντονιστής τάσσει προθεσμία ενός (1) μηνός για την αποστολή τυχόν αντιπροτάσεων από τους πιστωτές & οφειλέτης αποφασίζει αν θα τις δεχθεί ή εάν θα εμείνει στη δική του πρόταση εντός προθεσμίας δέκα (10) ημερών.

Πώς συνεχίζεται η διαπραγμάτευση;

Οι πιστωτές ψηφίζουν είτε επί της αρχικής πρότασης του οφειλέτη ή επί των αντιπροτάσεών τους εφόσον τις έχει αποδεχτεί ο οφειλέτης και η συμφωνία επιτυγχάνεται εφόσον συγκεντρώσει το 60% των συμμετεχόντων πιστωτών.

Ποιες ενέργειες κάνουμε μετά την επίτευξη συμφωνίας;

Εφόσον εγκριθεί η πρόταση από το 60% (3/5) των συμμετεχόντων πιστωτών (περιλαμβανομένων των 2/5 των συμμετεχόντων πιστωτών με ειδικό προνόμιο π.χ. υποθήκη, προσημείωση κλπ.) υπογράφεται η σύμβαση αναδιάρθρωσης οφειλών από τον οφειλέτη και τους συναινούντες πιστωτές.

Ποιοι και πως πληρώνουν τους Συντονιστές;

Οι Συντονιστές πληρώνονται από τους αιτούντες. Εφόσον δεν έχει συμφωνηθεί μεγαλύτερη αμοιβή ο Συντονιστής λαμβάνει 200 ευρώ ανά κάθε μικρή επιχείρηση και 400 ευρώ ανά κάθε μεγάλη επιχείρηση.

Αναστέλλονται καταδιωκτικά μέτρα κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης;

Από την ημέρα αποστολής στον Συντονιστή της πρόσκλησης προς τους πιστωτές για συμμετοχή στη διαδικασία και για διάστημα 70 ημερών αναστέλλονται αυτοδικαίως τα μέτρα εκκρεμή ή μη ατομικής και συλλογικής αναγκαστικής εκτέλεσης καθώς και η λήψη οποιουδήποτε ασφαλιστικού μέτρου, εκτός εάν εκτιμηθεί ότι δολίως επιχειρείται η οικονομική απαξίωση και αποδυνάμωση της επιχείρησης. Η προθεσμία αυτή μπορεί να παρεκταθεί για διάστημα 4 μηνών ακόμη από το Μονομελές Πρωτοδικείο της έδρας του οφειλέτη, υπό την προϋπόθεση της συμφωνίας του 50% + 1 των συμμετεχόντων πιστωτών.

Υπάρχει δυνατότητα νέας χρηματοδότησης μετά την αναδιάρθρωση;

Ναι, ο Ν. 4469.2017 προβλέπει εφόσον αποφασιστεί με πλειοψηφία 3/5 των συμμετεχόντων πιστωτών, να αναχρηματοδοτηθεί ο οφειλέτης για τη συνέχεια της λειτουργίας της επιχείρησής του.

Δημοσιεύτηκε στην aixmi.gr στις 5/9/2017.

Το νέο αγροτικό ζήτημα

Η γνώριμη εικόνα των χιλιάδων τρακτέρ στους δρόμους κυριαρχεί πάλι στη δημόσια ζωή. Δηλώσεις, σημαίες, τηλεοπτικές κάμερες, η αγροτική Ελλάδα ξεσηκώνεται. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, αλλά δεν είναι πάντως «μια από τα ίδια». Η ένταση των αγροτικών κινητοποιήσεων εκφράζει την συλλογική αντίδραση και απόγνωση ενός χώρου που ήταν για δεκαετίες έρμαιο των κομματικών παιχνιδιών, μια σίγουρη δεξαμενή ψήφων. Τα πράγματα όντως άλλαξαν. Πέρα από την αμηχανία των αναλυτών και τον υφέρποντα λαϊκισμό παρατηρούμε νέα φαινόμενα. Αυτοί που μιλούν είναι κυρίως νέοι παραγωγοί, ξέρουν τα προβλήματα, δεν είναι άσχετοι με το επάγγελμα. Οι αντιδράσεις τους επίσης σχετίζονται με την γενικότερη κοινωνική αμηχανία. Πίσω από τον κομματικό λόγο αναδεικνύονται οι νέες αντιθέσεις.

Πώς έχει σήμερα το θέμα, το νέο αγροτικό ζήτημα; Οι αγρότες προτάσσουν το θέμα της επιβίωσης του πρωτογενούς τομέα. Η κυβέρνηση είναι δεσμευμένη, θέλει να κλείσει τις τρύπες, να βρει χρήματα. Ας σταθούμε για λίγο στη γενική εικόνα. Από τη μια οι αποτυχημένοι κομματικοί συνεταιρισμοί, η υπερχρέωση των εκμεταλλεύσεων, η γήρανση του απασχολούμενου πληθυσμού, ο έλεγχος της γης από λίγες πλέον οικογένειες, η σταθερή εγκατάλειψη των καλλιεργειών και η μείωση των κτηνοτροφικών μονάδων και βεβαίως η επί σειρά ετών αντιπαραγωγική χρήση των επιδοτήσεων. Σε αυτό το τοπίο ήρθε να προστεθεί το βαρύ και απότομο μνημονιακό φορτίο: τεκμήρια, φορολογικά βάρη, μείωση των επιδοτήσεων, αύξηση του κόστους καλλιέργειας μέσω του ΦΠΑ για τα εφόδια, κατάργηση του αγροτικού πετρελαίου, μεγάλη έλλειψη ρευστότητας. Ο συνδυασμός των δύο αυτών πτυχών δημιούργησε ένα εκρηκτικό κοινωνικό τοπίο. Το αγρο-ασφαλιστικό, έτσι όπως προτάθηκε, αφενός μεν δεν δημιουργεί ένα βιώσιμο σύστημα, αφετέρου έγινε το φυτίλι για την πυροδότηση.

Υπάρχει όμως γενικά η αίσθηση ότι η επαρχία, το χωριό τα πάει καλύτερα μέσα στην κρίση. Μέχρις ενός βαθμού έτσι είναι, αλλά και στην επαρχία οι επιπτώσεις της κρίσης και των μέτρων που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος, είναι πλέον ορατές. Το κόστος ζωής έχει ανέβει, οι συντάξεις μειώνονται, οι λογαριασμοί στος τέλος του μήνα είναι ανελαστικοί, η εφορία διευρύνει ολοένα και περισσότερο τους στόχους της, η παραγωγική δραστηριότητα φθίνει, ο τζίρος υποχωρεί, ενώ πολλές αγροτικές επιχειρήσεις έχουν πάγιες και ανελαστικές υποχρεώσεις (υπαλλήλους, εφόδια, κοκ). Ο εθισμός στην κατανάλωση, το τραύμα του χρηματιστηρίου, η κοινωνία του καναπέ είχαν και στην επαρχία αντίκτυπο.

«Σύμφωνα με στοιχεία πάντως, ο «κίνδυνος φτώχειας» στις αγροτικές περιοχές, παρά τα προαναφερθέντα, παραμένει στα «ιστορικά» επίπεδα του 27%, όμως σε ημιαστικές και αστικές ανέβηκε από 14% το 2008 σε 19% το 2014. Το αρνητικό πρωτείο σε αυτόν τον δείκτη περιλαμβάνει κυρίως νησιά του Αιγαίου, τη Βόρεια και την Κεντρική Ελλάδα.

Οι επιπτώσεις της κρίσης αφορούν λοιπόν και το χωριό. Η μείωση των εισοδημάτων και η αύξηση των υποχρεώσεων δημιουργούν ανασφάλεια, άγχος και ένταση κι αυτό αφορά και τον αγροτικό χώρο. Στο κοινωνικό επίπεδο βλέπουμε νέες αντιθέσεις. Το δίπολο χωριό-πόλη δεν ήταν ποτέ ισχυρό εδώ, αφού δεν γνωρίσαμε τη βιομηχανική επανάσταση. Οι νέες και πραγματικές αντιθέσεις της ελληνικής πραγματικότητας είναι: κρατισμός/δημιουργικότητα, εθνική παραγωγή/εισαγωγές, ανασυγκρότηση/διάλυση. Η ανισορροπία στη σύνθεση του ΑΕΠ (οι υπηρεσίες αφορούν το 80% του ΑΕΠ) εκφράζει καθαρά το στρεβλό μοντέλο που κυριαρχεί μέχρι τώρα σε βάρος της πραγματικής οικονομίας κι αυτό εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να συνεχισθεί. Πίσω από αυτά υποβόσκουν κρίσμα ιδεολογικά ερωτήματα και κοινωνικές επιλογές, τις οποίες ούτε τα πολιτικά κόμματα, ούτε η τηλεόραση με τα διαρκή χάχανα, μπορούν να κουκουλώσουν.

Οι νέοι δεν προτιμούν το χωριό, οι Ελληνίδες δεν θέλουν σύζυγο αγρότη, οι γέροντες είναι ανήμποροι, αλλά η αγροτική ζωή θέλει νέα ζευγάρια, δύναμη, καθημερινή φροντίδα για τα δέντρα ή τα ζωντανά. Δεν ζουν με το facebook οι κατσίκες...Χωρίς τους ξένους εργάτες η ελληνική κτηνοτροφία δεν στέκεται, υπάρχει συνεπώς θέμα κοινωνικής αναβάθμισης ενός χώρου που υποβαθμίστηκε και χλευάστηκε συνειδητά επί δεκαετίες.
Όλα από την αρχή λοιπόν; Μάλλον χρειάζεται μια ριζοσπαστική ενατένιση του μέλλοντος, αφού οι πάμπολλες, συνήθεις προσπάθειες δεν αποδίδουν. Δεν θέλουμε απλά μια αυτόνομη οικονομία, θέλουμε μια οικονομία που θα είναι σε πλήρη συνάρτηση με την κοινωνία.

Υπάρχει η πολιτική βούληση; Η φοροδιαφυγή π.χ. εύκολα μπορεί να αντιμετωπισθεί για τους πραγματικούς αγρότες, μέσω των ετήσιων δηλώσεων εκτάσεων και καλλιεργειών. Να η ευκαιρία για μια εθνική πολιτική, πάνω από κόμματα και επικοινωνικά παιχνίδια. Ισως το «αγροτικό ζήτημα», όπως και στο παρελθόν, γίνει η αφορμή για την επεξεργασία μιας απαραίτητης συνεκτικής εθνικής πολιτικής που θα έχει ως κεντρικό πυρήνα την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας και όχι συγκυριακά φοροεισπραχτικά μέτρα...Την αύξηση της παραγωγής κι όχι τις ψηφοθηρικές υποσχέσεις για νέα πακέτα επιδοτήσεων...Την έμπρακτη υποστήριξη των παραγωγών στο χωράφι, αντί για νέες γραφειοκρατικές ρυθμίσεις...Τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, τη δημιουργία ενός αξιόπιστου παραγωγικού προτύπου με την αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων μας. Για να μπουν επιτέλους οι βάσεις για μια δημιουργική, αξιοπρεπή ζωή στο χωριό, στην κωμόπολη, στην επαρχία.

Το νέο αγροτικό ζήτημα χρειάζεται αντιμετώπιση με όρους σύγχρονους και χωρίς κομματικό φανατισμό και λαϊκισμό. Δεν είναι τα ελλείμματα του ΟΓΑ το κύριο θέμα, το κράτος δεν μπορεί να μην ενισχύσει τον ΟΓΑ, όταν ενισχύει τα ταμεία των δημοσίων υπαλλήλων, των νομικών, της ΔΕΗ κοκ. Τα πραγματικά ελλείμματα είναι το έλλειμμα παραγωγής, το έλλειμμα ανθρώπινου δυναμικού, το έλλειμμα πολιτικής. Αλλιώς τίθεται λοιπόν το πρόβλημα. Οπως τονίζει ο καθηγητής Κ. Βεργόπουλος, που είναι ένας από τους βαθείς γνώστες των κοινωνικών διαστάσεων του αγροτικού ζητήματος (βλ. το γνωστό σχετικό βιβλίο του, «το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα, εκδ. Εξάντας») σε πρόσφατο άρθρο του «σε κάθε περίπτωση δεν προηγείται το ασφαλιστικό της ανάπτυξης, αλλά αντίθετα η ανάπτυξη του ασφαλιστικού».

Στο επίκεντρο μιας νέας πολιτικής πρέπει συνεπώς να είναι ο παραγωγός και η οικογένειά του, η αγροτική επιχείρηση, η υποβοήθηση της εθνικής παραγωγής και η ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας πάνω σε ένα λειτουργικό παραγωγικό πρότυπο: όλα τα άλλα (φορολογικό, ασφαλιστικό, ρόλος των επιδοτήσεων, όριο αφορολογήτου εισοδήματος) θα πρέπει να αντιμετωπισθούν πάνω σε αυτή τη βάση. Με αίσθηση δικαιοσύνης, ισοτιμίας, σοβαρότητας, διαλόγου και με το βλέμμα στο μέλλον.

Δημοσιεύτηκε στην Huffington Post στις 27/1/2016

Η διαμεσολάβηση ως ευκαιρία

Δημοσιεύτηκε στην Ημερησία στις 15-12-2012.

Περισσότερα...

Η Ελλάδα στα χέρια των δικαστών της

Δημοσιεύτηκε στο maga.gr στις 05-03-2013.

Περισσότερα...

Εν όψει εμφυλίου;

Δημοσιεύτηκε στο maga.gr στις 21-09-2012.

Περισσότερα...