Παρασκευή, 23 Φεβρουάριος 2024

Μετά τις καθυστερήσεις

Μπορεί σ' εμάς οι διαπραγματεύσεις για την διαβόητη - πλέον - αξιολόγηση του Μνημονίου-3 να γράφουν καθυστέρηση, μεγάλη καθυστέρηση, αυτάρεσκα (θα'λεγε κανείς) συνεχιζόμενη καθυστέρηση.
Μπορεί ενδοκυβερνητικά η καθυστέρηση αυτή να δημιουργεί εντάσεις, σταθερά διαψευδόμενες, όμως... εντάσεις. Μπορεί στην Αξιωματική Αντιπολίτευση , η οποία βλέπει τα δημοσκοπικά της ποσοστά να της υπόσχονται έως και αυτοδυναμία στις προσεχείς κάλπες (βέβαια εδώ εμφιλοχωρεί μια ουσιώδης λεπτομέρεια : τα πολιτικά αποτελέσματα τα φέρνουν οι κάλπες , οψέποτε, κι όχι οι δημοσκοπήσεις ) , να θεωρεί ότι η πίεση στην οικονομία από την καθυστέρηση στις διαπραγματεύσεις και - κυρίως - από την ανασφάλεια που "χτίζει" και πάλιν η καθυστέρηση θα εμπεδώσει, τελικά, το πολιτικό αυτό αποτέλεσμα. Μπορεί, ακόμη, η ελάσσων Αντιπολίτευση, η Κεντροαριστερά που βρίσκεται συνεχώς υπό υπαρξιακή αμφιθυμία (σε απλά Ελληνικά: δεν καταφέρνει να το αποφασίσει "με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει"), να αντιμετωπίζει την ίδια αυτη καθυστέρηση με μεγαλύτερη ανησυχία: άμα οι δυνάμεις σου γίνει φανερό - δημοσκοπικά πάντα... - ότι δεν είναι απαραίτητες για την διακυβέρνηση στο αύριο, όποτε το αύριο αυτό έρθει, τότε ο κάθε πολιτικός σχεδιασμός προσλαμβάνει στοιχηματιστικό περιεχόμενο! Όσο για τους επιχειρηματικούς κύκλους, αλλά και για τον μαγικό μας κήπο των μήντια, η ίδια αυτή καθυστέρηση στις διαπραγματεύσεις πάει να γίνει μια κλειστή αίθουσα με πολλαπλούς καθρέφτες και με συνεχή ηχώ: το μήνυμα που εκπέμπεται σου επιστρέφει πολλαπλασιασμένο, σε σημείο να σε ζαλίζει.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Επειδή, βλέπετε, στον "έξω κόσμο" - σε εκείνο των κυριότερων συντελεστών του Ελληνικού ζητήματος, στην Τρόϊκα/Κουαρτέτο, στο EuroWorking Group, αλλά και (όσο μπορεί να εμπιστευθεί κανείς τα σινιάλα απο τα πιο πολιτικά κέντρα) σε Βερολίνο και σε Φρανκφούρτη /ΕΚΤ και σε Ουάσιγκτων/ΔΝΤ - η ανησυχία είναι πολύ λιγότερο παρούσα. Το δίχτυ ασφαλείας, που ήδη από την Συνάντηση Κορυφής των Κυριών (Μέρκελ-Λαγκάρντ) φάνηκε να απλώνεται για την Ελλάδα, όσο πάει το πράγμα συγκεκριμενοποιείται.
Τι θα πει αυτό; Θα πει, άμα ξεκινήσουμε από το τέλος προς την αρχή, ότι οι διαβόητες επίσης "αγορές" έχουν αρχίσει να δέχονται ότι η Ελληνική υπόθεση (που ΔΕΝ προχώρησε το 2014 με την άτυχη έξοδο της Ελλάδας που συνέπεσε με Πορτογαλικό υποτροπιασμό, κι ύστερα εγκαταλείφθηκε από την Κυβέρνηση Σαμαρά) μπορεί να περπατήσει με την δική τους βοήθεια στο β΄εξάμηνο του 2017. Πειραματικά, ασφαλώς. Με τεχνική στήριξη, ασφαλώς (το αντίστοιχο της υπεσχημένης πιστωτικής γραμμής του 2015...). Με την Rothschild αντί της Lazard στο πηδάλιο, και στα arranger fees βέβαια. Με την αποδοχή από την ΕΚΤ των διαβεβαιώσεων του Eurogroup ότι το Ελληνικό Πρόγραμμα θα βρίσκεται on-track. Με τη αποδοχή από το ΔΝΤ των αντίστοιχων διαβεβαιώσεων Eurogroup αλλά και της σκιαγράφησης-συν-κάτι-ακόμη μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης για το Ελληνικό χρέος που να το καθιστούν τεχνικά βιώσιμο/εξυπηρετήσιμο με την νέα προσέγγιση που έχει γίνει του συρμού στην διεθνή συζήτηση περί χρέους.
Πηγαίνοντας, τώρα, από το τέλος προς την αρχή, γίνεται αισθητή μια τάση για άμβλυνση του βαθμού συμμετοχής του ΔΝΤ στο Ελληνικό Πρόγραμμα, ενδεχομένως με την απόσυρση/αντικατάσταση μέρους του δανεισμού που το Ταμείο έχει δώσει (ώστε, μέσω ESM, να πέσουν και τα επιτόκια που πληρώνει η Ελλάδα και να βελτιωθεί το προφίλ αποπληρωμών), όχι όμως με την λογική της παραμονής του Ταμείου ως "τεχνικού συμβούλου" και μόνον που εννοούσε η Αθήνα.
Μαντεύουμε την απορία του αναγνώστη: "Μα, αυτά δεν έχουν ως προϋπόθεση το τεχνικό κλείσιμο της αξιολόγησης , την εκπλήρωση των προαπαιτούμενων , την προνομοθέτηση μέτρων για το 2018+ κλπ.;". Εδώ ακριβώς μπαίνει στην μέση η πολιτική διάσταση. Όχι όπως την εννοούμε εμείς, αλλά όπως την εννοούν εκείνοι! Η ίδια η λογική του διχτυού ασφαλείας δεν αφορά την Ελληνική Κυβέρνηση. Αφορά την Ελληνική Δημοκρατία. Δηλαδή όποιον βρεθεί να έχει τις ευθύνες των πραγμάτων, και τούτο ΑΦΟΥ προσπεραστεί η εκλογική αναταραχή στην Ευρώπη του 2017. Εάν το σημερινό κυβερνητικό σχήμα δείξει να τα βγάζει πέρα στους μήνες που έρχονται, εάν δεν προκύψει καμιά ανατροπή στο σκέλος των εσόδων/του πλεονάσματος ή υποχώρηση - αισθητή - των ρυθμών ανάπτυξης, τότε έχει καλώς (για το κυβερνητικό σχήμα). Εάν όχι, θα αναζητηθούν σχήματα που τώρα θεωρούνται αδιανόητα (αν και τα μουρμουρητά για ψήφιση στην Βουλή με ευρύτερη πλειοψηφία δεν κατασιγάζονται με τους όρκους Κ. Μητσοτάκη ότι θα καταψηφίσει ή και τις προτάσεις π.χ. Α.Λοβέρδου περί αποχώρησης της Αντιπολίτευσης, σύσσωμης), όμως θυμηθείτε και το 2011-12...

Δημοσιεύτηκε στην "Ναυτεμπορική" στις 16/3/2017.

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση